Newfoundland Black Metal Duo ARTACH release “Chronicles of A Black Winter”

For fans Immortal, Satyricon, Darkthrone, Celtic Frost, Venom, Bathory

Newfoundland Black Metal Duo ARTACH release

“Chronicles of A Black Winter”

Artach, an epic and raw two-man black metal band/project (Sruthán: Guitar, Bass, Fíochmhar: Battery, Vokills) based in St. John’s, Newfoundland have unleashed their debut album entitled “Chronicles of a Black Winter”. Just released on February 24th, the full length consists of nine songs including “When The Forest Ends” for which the band released a music video for in the fall of 2019 plus a cover of Celtic Frost’s ‘Jewel Throne’ as a bonus track.

Digging into the inspirations of a few of the songs, the band reveals that the typical “evil” lyrics were not territory they wanted to tread. Instead, a near-mystical connection to the land and in particular to the northern climate of their home is where their hearts lie. The title for the song “When The Forest Ends” was inspired by the recent Amazon rain forest fires. Global climate change also inspired the track “Permafrost” with the twist of what ancient contagion may be unleashed as the arctic warms. It’s not all environmentalism though, as songs like “Frozen in Time” have more of a sci-fi leaning, and “Fire & Ice” questions the end of the universe.

The band adds:
“We have been crafting music for just 9 months and we have been very prolific and felt it was time to release a selection of 9 tracks on an album. We have more songs recorded and more written, and we will keep pumping them out as we head towards a second album. We hope you enjoy our old school black metal approach as we keep things raw and honest.”

Since their formation in the spring of 2019, Artach has been consistently releasing new music. Being from the foggiest, snowiest, wettest, windiest, and gloomiest capital city in Canada, one should not be surprised that this fuels the creation of Black Metal.

Track Listing:
1. Eternal Black Winter (4:58)
2. Permafrost (4:08)
3. Leviathan… Rise (6:38)
4. Ice Raven (5:35)
5. Frozen In Time (4:39)
6. The Fallen Ones (4:29)
7. When The Forest Ends (6:02)
8. Fire & Ice (4:42)
9. Jewel Throne (Celtic Frost cover) (4:00) (Bonus Track)
Album Length: 45:15

“Chronicles of A Black Winter”


Photo-report VENOM at Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2017.

Photo-report VENOM at

Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2017.

The Prison stage Saturday 12 21:10 to 22:25

Venom,  zo ergens eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. NWOBHM viert hoogtij en een van de bands die met één voet in de NWOBHM staat en met de andere in de punk is het legendarische VENOM.
De naam spreekt anno 2017 nog steeds tot de verbeelding, vooral omdat deze Britse bende ongeregeld uit Newcastle begin jaren tachtig een reeks albums uitbracht – ‘Welcome To Hell’ (1981), ‘Black Metal’ (1982) en ‘At War With Satan’ (1984) – die de metalscene op haar grondvesten deed daveren én helemaal zou veranderen.

Er is wellicht geen enkele black metalband die niet op de één of andere manier door Venom is beïnvloed. Venom had vroeger de reputatie van zo ongeveer de gemeenste, kwaadaardigste en ruigste band ter wereld te zijn. En dat is vandaag niet anders. Toen de band twee jaar terug voor een eerste keer op het podium van Alcatraz stond, maakte het trio een verpletterende indruk bij voor- én tegenstanders. Zanger/bassist Conrad Thomas Lant – alias Cronos – is anno 2017 het enige bandlid dat nog van de originele line-up is overgebleven, maar hij wist zich te omringen met bekwame muzikanten. De jongste langspeler ‘From The Very Depths’ (2015) scoorde terecht een plaats in de top-20 in de eindejaarslijst van Rock Tribune. Venom speelde zaterdag tal van klassiekers zoals ‘Warhead’, ‘Witching Hour’, ‘Welcome To Hell’, ‘The Evil One’, ‘Black Metal’ ect…

Photo Frank HSJ

Gemiddelde beoordeling  1 2 3 4 5fJe moet inloggen om te stemmen



[youtube id=”oVPCdrRmmcA”]

Video credit: Jesnoke

HERETIC – The Black Masters of The lowlands 

Thomas Goat – Vocals/Guitar – Tony Hellfire – Bass/Vocals – Tom Auf Der Axe – Drums

HERETIC – The Black Masters of The lowlands 

On the 7th of february ’17, Heretic played an unforgettable show as support act for ”Doyle Wolfgang Von Frankensteinin the small hall at Dynamo Eindhoven (Netherlands)

Check interview with Doyle here

The band is known as a good-humored black metal gangthat plays fast metal/punk in the vein of Venom/Motörhead.

Heretic got great response from the crowd, as they blasted through their set of hard hitting songs. The band sounded very tight and nasty…

Make sure to check Heretic out if they play in your area and check our video at the bottom of this post.


Biography Heretic foto van Heretic.

Heretic is a league of their own for 20 years now:
no compromises, no pretentious bullshit, just pure filth!
This amount of sleaze even makes Venom want to put in their earplugs.‘Underdogs of the Underworld’ is Heretic’s 5th full-length album.
The band has been working hard last year, writing and recording songs.
The 10 songs of this album have stood the test: all killers, no fillers.The band managed to capture their live energy like never before.
This record makes you want to fuck, scream, punch and bang your head
like a maniac

Imagine this: Motörhead and the Misfits have an illegitimate son growing up
listening to Celtic Frost and Slayer.
This record sounds like that kid’s first garage band.

‘Underdogs of the Underworld’ is a wasteland full of creatures that will
haunt you until the end of days.
Black metal punk aficionados from around the world are getting ready to burn the

Upcoming Heretic shows

  • 18/03/17 Hasselt at De Witte Non
  • 19/04/17 Tilburg at Roadburn Festival
  • 22/04/17 Bielefeld at JZ Stricker
  • 25/05/17 Schijndel at Holy Cow
  • 25/05/17 Oss at Café Lollipop
Report/ Frank-HSJ
[youtube id=”ATiJHsVZFQ4″]

”Doyle” Destroying Dynamo Eindhoven! Live Report + Interview.


”Doyle” Destroying Dynamo Eindhoven! Live Report + Interview.

Doyle Wolfgang Von Frankenstein” is touring Europe right now…..not with the Misfits for which most people know him from as the guitar player, but with his own band ”Doyle”.

On the 7th of february ’17, the band visited Eindhoven (Netherlands) for a show at the Dynamo venue.
We from Rock-Pix Media got the chance to talk to Doyle right before the show started….check it out  at the bottom of this report


The opening band for the night was Heretic (Netherlands).
A band that plays fast metal/punk in the vein of Venom/Motörhead. They reminded me a bit to the band ”Midnight” from the US.
A lot of people showed up for this night….and the small venue felt packed.
Heretic got great response from the crowd, as they blasted through their set of hard hitting songs. The band sounded very tight!
A great warm up for the abomination to come from Doyle!
Make sure to check Heretic out if they play in your area!

About half past nine it was time for the Monster Man Doyle and his Ghouls to enter the stage.The band opened with the title track of their first album ”Abominator”.

The fans screamed along with the singer ”Alex Wolfman Story”  while Doyle stomps around the stage and beats his dangerous looking guitar like a madman!


Alex introduces each song as a ”love song”, a ”sing a long song” or a song ”you can dance to”.
After the songs ”Headhunter” and ”Learn to Bleed” the band played three Misfits songs, ”Queen Wasp”, ”Where Eagles Dare” and ”Devilock”……and the audience went nuts in front of the stage, it was hard to stay on your feet in the pit.
”Valley of Shadows”, ”Mark of the Beast”, ”Drawing Down the Moon” and ”Cemetary Sexxx” followed, and then it was time for a little break, but not for drummer Brandon Pertzborn….he showed his skills with an incredible drum solo.  This guy is so talented!


After the drum solo we got three more Misfits songs…”Green Hell”, ”Bloodfeast” and ”Last Caress”. And again…..the pit exploded. More Abominator songs followed…”Blood Stains”, a very romantic song titled ”Dreaming Dead Girls” and ”Land of the Dead”. Alex is a Hell of a frontman. Dangerous looking and a bit out of his mind….the right guy for this job.
The band treats us with another two Misfits songs…..time to go berserk again on ”Skulls” and ”Die Die my Darling”.  The last song of the night is ”Hope Hell is Warm”, and that’s how the super intense set comes to an end.

The crowd is pleased, and it seemed the band had fun too. What a great night!
Doyle did the right thing by starting his own band, he can be proud of it!

We are looking forward for the new album ”As We Die” that will be released in may on the EMP label.
We keep you updated on

(make sure to watch this page in desktop version to have all links working, you can choose at the bottom of this page when reading on your smartphone or tablet)

Live report, pics and interview by Ronald de Leeuw for Rock-Pix Media.
Video and editing by Frank HSJ for Rock-Pix Media.

THE APEX Announce New EP ‘Underbelly + ‘Fresh Out of The Foundry Tour’

L-R: The Apex Album lineup: Brian Gemus (Guitar) | Tyson Taylor (Drums) |
Darren Marchand (Vocals) | Jer Candusso (Bass) | Steve Landgraff (Guitar) (Photo Credit Shari Richards)

THE APEX Announce New EP ‘Underbelly + ‘Fresh Out of The Foundry Tour’


For fans of The Dillinger Escape Plan, Meshuggah, The Red Chord, Candiria

2015 – Self-Titled – Album Stream – Bandcamp

Music Video – If Detroit River Could Speak – Watch here.

Windsor, ON’s THE APEX announce they will be unleashing their new EP ‘Underbelly’ (artwork and track listing coming soon) in follow up to their 2015 self-titled album and have launched a Go Fund Me / Pre-Order Campaign for fans to support. A full list of perks ranging from limited edition shirts, tapes, CDs, vinyls plus an exclusive performance can be viewed at the following link here.

The band comments:

“We would like to start by saying we are trying to stay as modest as possible here. We see many campaigns for bands shoot for crazy numbers and we are trying to keep ours at a reasonable and achievable number. We are trying to raise some funds to put out our new EP entitled, “Underbelly” which is set to be released in August in time for our East Coast tour around the same time. We need all the help we can get by Aug. 1st. Any help past that day is still a HUGE help!”

The EP will feature 3 ear piercing blasts of extreme shrapnel to please fans as the ghetto tech metallers will be hitting the road this August for their two week ‘Fresh Out of The Foundry Tour’ with Regina’s The Man and His Machine across Ontario, Quebec, Prince Edward Island, New Brunswick and Nova Scotia. (dates listed below)

‘Fresh Out of The Foundry Tour’:apexaug-2016-flyer
Aug 17 – Windsor, ON – The Dominion House
Aug 18 – Toronto, ON – Coalition T.O.
Aug 19 – Montreal, QC – THR Bar – info
Aug 20 – Drummondville, QC – Pur Heriot
Aug 21 – Quebec City, QC – La Source de la Martinière
Aug 22 – Charlottetown, PE – Babas Lounge
Aug 23 – Moncton, NB – Plan B
Aug 25 – Saint John, NB – TBA
Aug 26 – Sydney, NS – Embers
Aug 27 – Sackville, NS – House Show
Aug 28 – Halifax, NS – Gus’ Pub
Aug 29 – Fredericton, NB – Charlotte Street Arts Center



The Apex formed in August of 2013.

They are a collective of individuals from the Ontario metal community, whom over the years have come together from past bands such as, Closed Casket Funeral, Dismata, Blood Shot Eye, The Coalition Design, and Corprophemia to form The Apex.

In a true culmination of talent, dedication, and timing, this group has created a unique hometown sound that is now being called “Windsor Ghetto Tech”. The brutal sonic assault of their music coupled with the emotional reckless abandonment of their live performance, have drawn stanch comparisons to Meshuggah and classic Dillinger Escape Plan rounded out with a distinctly Canadian flair. To add influence, vocalist Darren M. suffers from Neurogenic Stammering, which effects his speech where the brain won’t tell the mouth what to say so he’s unable to carry on a normal conversation, but for some reason he’s able to scream all the lyrics live and that is how he gets to express himself vocally with the band.

In July, 2014 they entered Shark Tank Productions studio in Windsor, Ontario to begin recording their debut self-titled full length album, “The Apex”. They hired engineer Nick Kinnish of Serafina Productions (Johnny Truent, Architects, and more) to aid them in capturing their sound accurately. In November, 2014 they completed their recording and announced the independent release date of February 21st, 2015. In 2016, the band entered Empire Recording Studios to record their next release, the EP ‘Underbelly’ set to be unleashed in August.

This band is no stranger to hitting the pavement to support the music they love to make. In their 15+ years of experience creating music in previous bands, they’ve been support on tour for bands like: Cephalic Carnage, All Shall Perish, Despised Icon, Cryptopsy, Today Is The Day, Killitorous, Erimha and Ion Dissonance to name a few. In previous bands they’ve also shared the stage on festivals with bands like: SOD, Venom, Obituary, Cradle Of Filth, Earth Crisis, God Forbid, Skinless, Beneath The Massacre and more to crowds up to 7500+ in North America.

As their current lineup “The Apex”, they have already invested in a mid-sized tour bus and have began to book many shows and festivals across Canada for 2016.
For more info, please visit

[youtube id=”2EL0PLlXh2A”]

Ancient Rites Interview frontman Gunther Theys- 01-02-2016


Ancient Rites

Interview met de frontman Gunther Theys- 01-02-2016

Hallo beste maat, Gunther hoe is het met jouw ?

Gegroet ouwe kameraad. Best goed, dank je. Ik heb diverse operaties achter de rug en moet geregeld onder observatie en aan de baxters wegens chronische gezondheidsproblemen maar het kan mijn moraal niet drukken. Het afgelopen jaar ben ik naar diverse begrafenissen moeten gaan van vrienden die ik reeds uit mijn kindertijd en jeugd ken. Veel afscheid moeten nemen. En ook in de muziekwereld vallen ze tegenwoordig als vliegen in een wel erg snel tempo. Dus in vergelijking mogen we niet klagen. Alles goed met jou?

Zeker men oude mentor in al wat noise is lol, Laten we even eens door de weekse koffie drinken en wat ouwehoeren zoals de Nederlanders dat zo mooie kunnen verwoorden en zodoende men eerst vraag naar je kop kan slingeren.

Laten we er een speciale koffie van maken, het leven is te kort  Ok, shoot! 🙂

Ik zie de laatste tijd terug grafische werk voorbij komen, zo heb je onlangs een nieuwe strip uitgebracht waarbij toch goede respons op bekwam in regionaal media, is je doelstelling om provisioneel striptekenaar te worden ?  

Tekenen en muziek zijn mijn oudste passies. Soms overheerst de ene passie de andere. Gedurende de 80’s lag de nadruk op mijn tekenwerk en werkte ik als tekenaar/ontwerper voor diverse bedrijven terwijl ik nochtans ook in de muziek actief was. In de 90’s nam Rites een snelle vaart en belande het tekenwerk op de achtergrond. De laatste jaren ben ik terug met grafisch werk begonnen en tegenwoordig lijken de zaken meer in balans en kan ik met beiden bezig zijn. Zaken lijken samen te vloeien, zo tekende ik ook illustraties voor de nieuwste Ancient Rites cd booklet. Dat is geleden sinds de “Dark Ritual” demo. AR artilel rondom diest_peIk ben nu met de inkleuring van mijn tweede album uit de reeks “Van Roy & Sid” bezig en het eerste album is via een Duitse uitgever in het Engels verschenen. Voor Van Roy & Sid krijg ik zelfs bestellingen uit Zuid Amerika. Ik had de albums echter ook weer graag in het Nederlands gezien. Het eerste album verscheen reeds in de jaren 80 in het zwart/wit in het Nederlands maar is al lang uitverkocht. Het is wel positief dat het nu in het Engels verkrijgbaar is voor internationaal bereik. Een Gentse uitgever publiceerde een korte strip van mij ter voordele van het Kinder Kanker Fonds. “Van Roy & Sid” zijn in realistische tekenstijl, deze strip voor het KKF was eerder in komische tekenstijl docj ook doorspekt met geschiedenis en een duister kantje. De respons is erg positief, ik word nu ook uitgenodigd om te signeren op diverse stripbeurzen in België en Nederland waar ik mensen van studio Vandersteen heb leren kennen. Na dit interview heb ik een gesprek met Brabant Strips naar aanleiding van een cover die ik van Jommeke maakte in het Gravensteen.   Ik ben nu gecontacteerd door een professioneel stripdistributeur bedrijf in de Benelux om Van Roy en Sid in gespecialiseerde striphandels te verspreiden. De bal is aan het rollen, we zien wel waar het heen gaat, ik doe alleszins mijn best en heb veel plezier in het tekenen. Ik hoop nooit op iets en verwacht altijd weinig, dus alles in dit leven is een bonus. Leven is overleven met beide voeten op de grond terwijl mijn fantasie in mijn werk als tekenaar en muzikant kan zweven 🙂

Ik heb dat album trouwen besteld bij u, heb jij hem bij of heb je deze al weer door verkocht ? 
Uw exemplaar is gereserveerd 😉

Leg even uit waar deze strip(s) waar ze juist overgaan, zijn ze eveneens zoals de teksten van A.R. Klassieke Oudheid, Middeleeuwen ect… ik weet van vroeger dat je zeer geïnspireerd was door de bokkenrijders van Diest, je heb altijd wel interesses in het donkere en slechte uit de wereld he, volgens mij heb jij wel ergens in u kelder een altaar staan waarbij je zwarte missen en voodoo popjes prikt…

Mijn hoofdfiguren Van Roy en Sid zijn twee anti-helden en elkaars tegenpolen maar vullen elkaar aan. Van Roy is begonnen als politie inspecteur maar na aanvaring met zijn corrupte superieur is hij op zichzelf begonnen als detective. Sid is een opportunistische schattenjager die de maling heeft aan alles en iedereen, behalve zijn huisdieren Titus (een vloekende papegaai) en Diabolo (zijn norse zwarte kater). Hij houdt ook van Daisy, zijn oude motor en zijn collectie wapens en helmen uit vervlogen tijden. Samen komen ze in gevaarlijke situaties terecht waar moorden en geheimzinnigheid de toon bepalen. Hun onderzoek gaat vaak terug in geschiedenis en het occulte. Of andere gebeurtenissen die echt hebben plaats gevonden. Ze komen in aanraking met sekten en zelfs voodoo cultussen en koppensnellers in verre oorden. Er zit ook een hoop zwarte humor in. Deze reeks bevat zowel avontuur, thriller en realistische horror elementen en met verwijzingen naar geschiedenis. De Pierkes die ik voor het Kinder Kanker fonds tekende zijn gebaseerd op Gentse folklore figuren, ook daar speelt geheimzinnigheid een grote rol maar de historische gegevens kloppen. Verder teken ik losse gags en wie weet ga ik weer aan de slag met mijn oude figuren Pros, Spriet & Keun die in beperkte oplage verschenen in de 80’s, in een humoristische tekenstijl aansluitend bij de klassieken maar de verhalen hebben toch wel weer een duistere kant. Het zijn geen voodoo popjes die ik prik maar heuse mannequins die ik gestolen heb uit warenhuizen. Grapje natuurlijk 😉

AR art1

Komen er dan geen metal-punkers-hardcore en de Steve Haris-aka-iron maiden-spandex-pants en vrouwen die misschien ook nog kort gerokt zijn met “fuck me boots” aan in voor.

devils charmHaha ja. In het eerste album dat nu in het Engels heruitgegeven is (“Devil’s Charm-The Ancient Curse), dat ik reeds in de 80’s tekende op 20-jarige leeftijd, komen de hoofdfiguren ook in aanraking met de Punk, Hardcore en Metal scenes van de jaren 70/80. Het onderzoek van mijn hoofdfiguren leidt o.a. naar die scenes waar geheimzinnige moorden en verdwijningen hebben plaats gevonden, rondom een band die dweept met het occulte. Als insider die de scenes beleefde, kon ik een correct beeld schetsen van wat er leefde. Het album is vooral populair bij mensen uit de underground scenes omdat het erg herkenbaar is voor hen: de kledij, situaties, band shirts, graffiti etc.

Het vreemde echter is dat toen ik dit album tekende er nog geen sprake was van Ancient Rites. De band in mijn strip genaamd Pure Hell zijn pioniers in de extreme Metal scene en hebben te maken met boycots, het overlijden van bandleden, politie onderzoek vanwege de obscure reputatie van de scene en aanhang, negatieve pers, de drummer heet Walter enz. Het zijn allemaal dingen waar Ancient Rites zelf mee te maken heeft gekregen en bovendien heet onze drummer ook nog eens Walter. Ik kende hem niet eens toen ik de strip tekende. Iemand zei me ooit dat het wel lijkt of ik een soort visie van de eigen toekomst had gecreëerd. Ergens had deze persoon, vreemd genoeg, een punt.

Een visie van de eigen toekomst, dit zou wel best kunnen kloppen gunther, zeg waar kunnen de lezer deze strip(s) bestellen ?

Momenteel ligt hij te koop bij Dienst Toerisme te Diest en binnenkort bij striphandels maar men kan steeds direct via mij bestellen via mijn e-mail of een seintje via mijn facebook.
Okay, nu even ernstig en nu niet aan vrouwen denken met dubbele D-cup… rustig gunther rustig lol

Hahaha, doe ik niet want anders komt mijn echtgenote met de deegrol aanzetten zoals in klassieke humor films en strips 😉

Back in time, wat ik toch eens even uit je neus wil peuteren, als je me dit toelaat

Vroeger heerste er een strijd tussen je oude ex-band ” Capital scum” leden na jaren zie ik eindelijk terug een hand toe reikende beweging van beide kampen waarbij al de rotte aardappelschillen gelukkig vergaan zijn, zijn deze mening geschillen uitgepraat of is het eerder “laat ons samen gewoon naast elkaar lopen, waarbij standpunten opzijgeschoven worden en eerder de slogan “leven en laten leven” gehanteerd word ?

In de jaren 70 luisterde ik zowel naar Punk als Hardrock dus heb ik steeds een vrij open mind gehad, ik beleefde de vinyls individueel, thuis. Ik startte mijn eerste Punkband Addix als bassist/zanger eind jaren ’70. De stijlen van Punk en Hardrock evolueerden verder en begin jaren 80 was er een kloof tussen de Punk en Metal scenes. En met de komst van Hardcore werd die nog vergroot. Van crossover was er in het begin nog geen sprake. Addix splitte omdat de overige bandleden richting New Wave wilden gaan en ik net een hardere kant op wilde. Ik vervoegde toen Subversion, een band uit Hasselt stijl Discharge, als zanger. Daarna werd Capital Scum opgericht in eigen streek en daar fungeerde ik als bassist/backing vocalist. Ik hield van de diverse genres maar ik paste niet langer in het plaatje daar de Punk en nu de Hardcore scene mijn inziens een mentaliteitsverandering onderging. Ik had weinig met de snel oprukkende wereld verbeterende moraal in de scene die mij te dogmatisch aandeed.


In 1977 was het net die oorspronkelijke ietwat nihilistische “Fuck the World” houding van de Punk die mij als prille tiener aansprak. Plots werd het drinken van alcohol bekritiseerd vanuit de straight edge hoek, het consumeren van bekende frisdranken kon ook niet vonden bepaalde die hards, want dan steunde men multinationals en het eten van vlees was uit den boze vanuit vegetarische hoek, de vegan hoek dreef dit nog verder door en het moest allemaal in een dogmatisch politiek jasje. De “in your face” van de Punk leek plots vermengd met de oude hippie moraal op een voor mij te militante opdringerige wijze. Het leek of er diverse gedachten politie de scene controleerden. Dat was althans mijn ervaring en beleving. Ik ben steeds een outsider geweest in elke scene, iemand die steeds zijn eigen ding wou doen. “No rules” scandeerde men maar het waren vastomlijnde regels die alles bepaalden, indien men niet dezelfde mening was toegedaan omtrent zovele thema’s, dan men viel uit de gratie. Mijn houding werd in de HC scene niet gewaardeerd en ik zag een bevrijding in de wereld van bands als Motörhead en wat later Venom, dus startte ik opnieuw van nul in de Metal scene en zocht Metal muzikanten om daar weer een eigen band te beginnen. Met de komst van NWOBHM was ook de energie van de Punk doorgesijpeld in de Hardrock wereld minus de dogma’s.

Er was daar ook daar wel een kloof tussen de aanhangers van de klassieke Hardrock en de nieuwere Metal richting maar de focus lag op de muziek niet op wat iemand at, dronk, dacht. Critici noemden dat oppervlakkig maar ergens was het toch ook wel een verademing na de book of 10.000 rules in een zogezegde vrije scene. Ik had mijn meningen maar was nooit een zelfverklaarde wereldverbeteraar. Met de tweede lichting van Black Metal veranderde dit ook maar persoonlijk heb ik mij nooit met scene rules bezig gehouden. Anyway, ik was idd mede-oprichter van Capital Scum maar was niet de bezieler van de band. Afgezien van het feit dat ik niet langer paste in die wereld wilde ik ook mijn eigen ding doen als tekstschrijver en zowel de bas als de zang terug voor eigen rekening nemen.

Het was een logische zet dat onze paden uit elkaar gingen. Ik hou echter nog steeds van Punk, Hardcore, Oi! Etc naast Metal en andere genres die mij bevallen. Mijn muzieksmaak is nooit veranderd. De scene was veranderd en ik hoorde er niet meer in thuis. De toenmalige breuk was niet alleen met de band maar met de gehele scene. Niet met de muziek. Ondertussen echter zijn er vele jaren gepasseerd en zijn de zaken uitgepraat met sommige mensen uit die oude scene. Met anderen is de kloof dieper geworden naarmate mijn Metal band populairder werd. Maar met Capital Scum zijn de zaken uitgeklaard. Het is zelfs zo dat ik naar Capital Scum concerten ga en omgekeerd. Ik heb nooit moeite gehad met andere meningen maar met diegenen waar ik terug contact mee heb, concentreren we ons tegenwoordig als individu’s op “common ground”.

De mensen waar ik mee omga worden niet langer gedicteerd door “peer pressure” of scenes. We zijn ook geen heethoofdige tieners meer. Dit gezegd zijnde zijn er nog steeds problemen met sommige kennissen van vroeger die mij nu grondig haten maar dat laat me onverschillig, wijsheid komt niet voor iedereen met de jaren zullen we maar zeggen. Niet dat ik mezelf als wijs beschouw maar ik vind het leven te kort om te focussen op volgens mij triviale, banale zaken. Ook in de Metal scene zijn er mensen die moeite hebben met mijn persoon daar ik wederom niet in het typische plaatje pas. Clichés zijn niet aan mij besteed. Het zij zo, ik ben het gewend. Op school had ik ook vaak problemen met leraars die mij toen aanpakten vanwege mijn kledij en muzieksmaak, in 1978 waren subculturen niet evident. Maar daar ze mij niet konden veranderen pasten ze andere pesterijen toe. Ik ben dan gewoonweg veranderd van school, niet van stijl. Ik ben wie ik ben en ik ben diplomatisch genoeg om anderen te respecteren, ik verlang gewoon dezelfde houding terug. Indien dat niet mogelijk is ga ik gewoon mijn eigen weg zonder omkijken. Met Capital Scum vocalist Pies heb ik ondertussen een betere band dan ooit tevoren daar we beiden striptekenaars zijn, muzieksmaken delen en soms speken we af om samen een pint te drinken, we praten dan uren over onze passies. We hebben de oude problematieken rustig uitgepraat en in retrospectief alles ontleed en geanalyseerd met wederzijds respect. De tijden zijn ook anders nu. Als volwassenen hebben we de zaken kunnen nuanceren, toen liepen we op een tijdbom die mensen verdeelden. Misschien is het wel eigen aan subculturen, ik zie vaak gebekvecht op facebook omtrent meningen of smaken en ik merk zelfs dat mensen uit de oude Hardcore scene vaak trouble hebben met de nieuwe generaties die alles zwart/wit zien.a.r3

Ook dat zal wel eigen zijn aan de jeugd vermoed ik. Ook in de Metal liet ik mijn keuzes niet bepalen door de onderverdelingen. Ik schaam mij er niet voor zowel NWOBHM als BM als oude Hardrock of Rock te beluisteren en heb de maling aan de lijntjes binnen de scene. Mijn zelfgemaakte muziekcompilaties zijn vaak een bron van verwondering voor anderen omdat er zo veel variatie op staat van Boudewijn de Groot via Ramones en Rome naar Syd Barrett en via Beherit tot Wagner bvb. Sommigen vinden die brede smaak vreemd. So what?   Ik stem mijn muziek keuzes af op mijn gemoedstoestand. En heb maar 1 regel, het bevalt mij, of niet, ongeacht het genre. Dat wil daarom niet zeggen dat ik alle stijlen die ik beluister zelf zou willen spelen. Ook zijn mijn meningen gebaseerd op eigen intuïtie en ervaringen en vaak verschilt die van de massa. Zelfs “gelijkgestemden” vinden het soms moeilijk mij te plaatsen omdat ik mijn eigen gedachtegang en mijn eigen weg vervolg los van de massa of groeperingen. Ik dring nooit iemand wat op en verlang hetzelfde van anderen. Ik denk dat mijn onverschilligheid naar hen die mij niet waarderen of het negeren van de publieke druk nog meer kwaad bloed zet.

Daar heb je zeker een punt Gunther, ben eigenlijk blij dat dit ook even ter sprake kwam ook al duurde de verzoening toch wat lang niet ?

De hernieuwde vriendschapsband met sommige ex-collega’s? We zijn waarschijnlijk ouder en wijzer geworden. Met zij die vasthouden aan de cliché beelden zijn de zaken niet veranderd. Integendeel. Ik zie niet echt een toenadering van scenes, eerder van individuen die los kunnen denken van de scenes.

Zijn je stand punten eigenlijk verander na al die jaren of ben je in bepaalde meningen waar het botste zelf harder of toegankelijker geworden met de jaren ?

Ik ben niet veranderd, alleen diplomatischer geworden. Logisch ook met ouder worden. Ik wil ook niets aan wie dan ook bewijzen. Ik kan genuanceerd denken en mij verplaatsen in de ander. Maar dat wil niet zeggen dat ik daarom mijn eigen mening herzie, tenzij ik fout bewezen word. Maar wat is “fout”? Alles is relatief en hangt af van persoonlijke perspectieven, ervaringen of zaken die men zelf belangrijk vind. Mijn “gebruiksaanwijzing” in de dagelijkse omgang is nochtans vrij simpel: word ik in waarde gelaten en met een positieve houding benaderd zal ik net hetzelfde doen, ongeacht wat de ander denkt. Bots ik op vijandigheid dan zal ik de personen in kwestie negeren en vind ik het mijn energie niet waard. Word ik fysiek aangevallen zal ik uiteraard terugslaan ter verdediging en dubbel zo hard maar dat is de allerlaatste optie omdat ik niet geloof in brein loos geweld. Maar normaal gezien negeer ik simpelweg mijn vijanden, die ik vaak niet eens persoonlijk ken. Sommige mensen haten mij als publiek figuur door het beeld dat ze hebben gevormd of omwille van mijn werk maar het is normaal dat wanneer men iets publiekelijk doet men zowel lof als kritiek krijgt. Maar mijn grote gelijk tracht ik niet te behalen, ik heb geen zin in nutteloze, oeverloze discussies. Ook zal ik mij niet verontschuldigen voor wie ik ben, wat ik voel of denk. Dat is louter tijdverlies.

Verder maakt het mij niet uit hoe of wat men over mij denkt. Respectvol converseren is uiteraard wel okay. Eigenlijk wil ik het liefst met rust gelaten worden en mijn eigen ding doen haha…Ik ben wel sociaal naar zij die zich positief naar mij opstellen, wat ook logisch is. Ik beschouw mij niet asociaal maar men moet niet komen zaniken over hoe ik wat moet doen, denken of laten 🙂  Ik tracht immers geen nobelprijs te behalen en ben moeder Theresa niet en denk niet aan te behalen verkoopcijfers met zoete praatjes 😉

Betreft je band Ancient Rites, jullie bestaan wel al honderden jaren waarbij na lange stilte en leden verschuivingen toch terug een nieuwe CD Laguz” genoemd uitkwam, wat vind je nu zelf over deze Laguz CD gezien dat er toch wat op en neerwaartse commentaren in de wereld werden geblazen, waarbij zelfs enkele reporters commentaar hadden waarbij ik dacht “ hoe oud zijn is deze reviewen? Sommige vertoefde zelfs nog duim zuigende in welriekende poep pampertje toen je al bezig was met muziek. wat vind je daar van, van zulke comments ?.

De kritiek ben ik gewend. Ancient Rites heeft steeds voor –en tegenstanders gehad sinds het prille begin. Op zich is dat ok daar onverschilligheid waarschijnlijk erger is haha. Toen ik A.R. oprichtte was B.M. verre van populair. Dus sowieso stootten we op veel onbegrip. Maar dat had ik ook verwacht dus dat intimideerde mij niet. We werden overal gekraakt maar via tapetrading en underground fanzines en een in eigen beheer uitgebrachte demo en vinyl bouwden we een internationale naam op in de underground.

Onze vinyl ep werd uitgebracht door labels in Noord en Zuid Amerika en we werden steeds vaker uitgenodigd om in het buitenland op te treden. Toen kregen we ook kansen in eigen land. “Ze vinden hen goed in het buitenland misschien zijn ze dan toch niet ZO slecht” haha. We hebben dat allemaal wel zelf moeten bewerkstelligen. Onze sound is ook moeilijk te plaatsen en dat heeft ook vaak kritiek opgeleverd tot op vandaag de dag. Maar we hebben wel een eigen loyale aanhang die niet bewerkstelligd is geworden door managers, platenlabels etc maar door onze eigen wereldwijde underground contacten, het zelf uitbouwen van “netwerken” en het negeren van de kritiek. Labels of distributeurs die eerst niet met ons wilden werken zijn achteraf op de deur komen kloppen toen we populairder werden.


Onze aanhang weet dat we geen trends volgen of populaire bands of sounds nahollen. De nieuwe cd kreeg zowel lovende als negatieve kritieken. Dat is ook steeds zo geweest. Vaak omdat journalisten graag vastomlijnde kaders hebben. Ik las ergens dat men schreef dat het jammer was dat we niet als Cradle of Filth of Dimmu Borgir klinken. De reviewer zal waarschijnlijk niet weten dat wij reeds langer bestaan dan eerder vernoemde bands. Waarom zou het imiteren van anderen trouwens iets positief zijn? Ook las ik “waarom combineren ze zowel Metal als klassieke elementen en hoe komt het dat de thema’s over geschiedenis handelen?” Ze hebben duidelijk het concept niet begrepen. Ooit verweet een journalist ons dat we Black Metal waren maar een andere sound hebben dan de Noorse bands die toen erg populair waren. Men stond niet eens stil bij het feit dat we geen Noren zijn en dat we in Noorwegen net appreciatie kregen OMDAT we hun sound niet imiteerden en al langer bezig waren. Toen de drummer van Mayhem in een groot blad beweerde dat hij A.R. waardeert en een van de weinige bands die hij toen de moeite waard vond, vonden die lui ons plots wel goed. Ironisch ook is dat velen die ons vroeger maar niks vonden nu beweren dat ze van het oude materiaal houden. Ik maak me er allemaal niet druk om. “Ik haat uw band en uw werk” zei een kerel mij ooit op een festival waar we als headliner optraden. Ik vroeg hem lachend waarom hij dan een ticket gekocht had? Ik ga niet naar concerten van een band waar ik niet van hou. Daags nadien belde onze platenfirma mij op om te vragen of het waar was dat ik die persoon in het gezicht had gespuwd wat uiteraard een leugen was. Hij had klacht neergelegd bij het label via telefoon, hij was waarschijnlijk woedend door het feit dat ik mij niet had laten provoceren en dat zijn mening mij Siberisch liet.

Een ander heeft me ooit onze cd’s opgestuurd in een pakket. Verbrijzeld. Als anti daad. Ik wilde nog schrijven “wil je de cd’s gesigneerd? De postbode is nogal onvoorzichtig geweest” Maar ik het maar gelaten, de humor zou niet begrepen worden. De moeite niet. Ook niet slim, geld spenderen aan zaken die men haat louter om er als protest actie iets mee te doen. Ach weet je, men komt van alles tegen als men iets publiek doet, voor –en tegenstanders. We zijn steeds een controversiële band geweest, het is mij om het even…De mainstream pers, tot de VRT toe hebben mijn werk vaak verguisd en in riooljournalistiek aangepakt, sensatie pers vol met leugens. Het doet mij weinig weet je. Whatever. Ik ga er nooit op in.

Ben jij zelf iemand die op een CD een score plakt zoals veel media’s dat wel doen , gezien muziek of noise of whatever toch eerder iest gevoelsmatig is , ook al is het eens stofzuiger als dit geluid je aanspreek is mij dat okay,

Neen. Ik plak geen scores. We zitten niet langer op school 😉laguz 2_pe

Is eigenlijk een cijfer toch een soort stempel niet, die zegt vanaf deze score is de band goed . Wat vind jij van deze regel ?

Het is idd een vaak gehanteerde regel. Smaken zijn persoonlijk ook. Zo gaf iemand ons eens een onvoldoende omdat hij het te hard vond. Een ander vond het niet hard genoeg. Geen van beiden oordeelden over het muzikale peil of de inhoud. Smaken verschillen nu eenmaal. Ik heb me nooit laten leiden door scores in muziekbladen om te bepalen of ik iets goed vond of niet…

 Hoe is trouwens met jullie verkoop van de laatste CD kan je daar al een cijfer op plakken, wand wie zien A.R. toch regelmatig op affiche verschijnen.

Ik heb geen idee. Naar verluid is de platenfirma tevreden. De reacties waren naar het schijnt zeer positief ook toen de nieuwe cd aan de pers in Scandinavië werd voorgesteld op een Metal beurs. Maar ik heb het zelf niet eens nagevraagd hoe het nu eigenlijk met de verkoop zit. Oprecht waar. In wezen zou het mij moeten interesseren want als een album slecht verkoopt gaat het label niet investeren in een opvolger, zo werkt het nu eenmaal. Maar ik ontving toch geen klachten. We zijn idd al diverse malen naar het buitenland gemoeten naar aanleiding van de laatste cd, aanbiedingen uit Portugal, Engeland, de States, Nederland, ook in eigen land. Frankrijk hebben we onlangs gedaan waar we echt geweldig zijn ontvangen op het Motocultor fest in Bretagne. Is altijd wel hartverwarmend. Ook op Nederlandse festivals gestaan. Typisch is dat de eigen grote festivals in eigen land ontbreken maar ook dat is altijd zo geweest, op twee maal Graspop na. Men is zelden sant in eigen land. Maar als we zelf headline shows doen in nationale clubs is ons publiek trouw aanwezig. Ik maal niet om de vriendjespolitiek en de media hetze…Men heeft een tijd geleden nog muziek van een van mijn bands gebruikt in een crime series, als men het clublokaal van de “bad guys” binnenvalt haha. Als het om controverse gaat weet men ons wèl te vinden.

Journalisten bellen mij soms op voor interviews als het gaat om rebellerende jongeren, terrorisme, duivel aanbidding, kortom sensatie. Men bood mij zelfs een rol aan als slechterik in een Vlaamse crime serie waar ik een soort biker/hool zou hebben moeten spelen. Ik doe er allemaal niet aan mee. Als ik dat had gewild had ik wel in het circus gegaan als attractie haha. De pers houdt van opgeklopte verhalen en sensatie en schuwen manipulatie niet.

Gunther in de circus lijkt me wel leuk hoor 🙂 zeg,  wat vind je trouwens van de zine najaren terug te kunnen optreden, is er volgen u veel veranderd kwassie mentaliteit, organisaties, ect…

In de jaren dat A.R. minder actief was ben ik nog wel blijven optreden met andere projecten of als sessie muzikant. Sommige bandleden hadden tijdelijk andere verplichtingen als prioriteit gesteld en die tijd heb ik toen benut met andere projecten, cd opnames en concerten. De zaken zijn wel veranderd tegen vroeger in die zin dat de budgetten veel kleiner zijn geworden voor cd opnames door het vele downloaden en de terugval van de algemene cd verkoop. Het is moeilijker voor kleine bands. Labels investeren veel minder. Wij hebben geluk gehad dat een investeerder en Massacre records hun koppen bij elkaar hebben gestoken en een even groot budget als vroeger beschikbaar gesteld hebben omdat A.R. reeds een naam had opgebouwd. Nog een verschil: vroeger vonden er meer clubtours plaats en kwamen mensen in grotere getallen naar buiten om kleine bands te zien, nu zijn het vooral festival tours die publiek trekken of week end shows met grotere namen. Wat mij opvalt bij onze eigen shows is dat er nu meer variatie zit in de leeftijd van ons publiek. Vroeger waren het vooral leeftijdsgenoten nu zijn er meerdere generaties aanwezig en hebben we ook jong publiek dat vooral de laatste cd’s kent.

[youtube id=”czLAmee7Mzk”]

Kan je iets vertellen betreft het ontslag van Domingo bij A.R.? wand hier was toch even iets onduidelijk omtrent deze zet, juist nu de nieuwe “Laguz” werd release?

Domingo had zijn vertrek zelf aangekondigd op zijn facebook page. Het was uiteindelijk het beste voor iedereen. Uiteraard lijkt het voor buitenstaanders een vreemde timing vlak na een cd release maar er waren reeds talloze meningsverschillen voor en tijdens de opnames. Hij heeft nu een female fronted band opgericht met zijn echtgenote en daar zal hij volledig zijn eigen zin kunnen doen op alle gebied wat hem hopelijk gelukkiger zal maken dan het werken binnen het A.R. kader waar hij op de meeste vlakken erg ontevreden over geworden was. Wij wilden dat kader niet veranderen.

Was dit niet te drastisch of was het niet meer houdbaar deze samenwerking, van een slechte timing gesproken.

De visies omtrent de aanpak van Ancient Rites en ook de te volgen wegen in de toekomst verschilden tot in de details, dan wordt langer samenwerken moeilijk. Zoals hij zelf verwoord heeft op zijn page was uit elkaar gaan dan ook de beste en enige optie. Het is normaal dat bands die lang bestaan line up wisselingen ondergaan. Uiteindelijk ben ik nog de enige die overgebleven is van het begin. Een band is steeds in “beweging”. A.R. is een evoluerend maar toch ook een vrij vastomlijnd groepsgebeuren dat al decennia bestaat met een bepaalde onderlinge dynamiek waarin ieder zijn functie heeft waar moeilijk aan getornd kan worden. Weet je, in een band zitten is als een huwelijk of een relatie, het kan spaak lopen door langdurige spanningen en andere of niet gedeelde verwachtingen of dat mensen veranderen, andere dingen willen, andere visies willen doordrukken. In een band zitten is vaak tof maar lang niet al rozengeur en maneschijn. Waar een groep mensen samen moeten werken zijn er altijd wel strubbelingen. Daarom dat ik mij zo graag terug trek in mijn tekenwerk. Daar kan ik mijn eigen wereld creëren in alle rust zonder aan iemand rekenschap af te hoeven leggen. Dit veranderd wel als ik in opdracht moet werken natuurlijk. Maar in mijn eigen strips en cartoons heb ik volledige vrijheid en dat is een mooie therapie.

gunter theys01Okay Gunther, ik ben die koffie moe, wil jij ook een pintje ?  volgende vraag. Wie is nu eigenlijk de officiële op volger?

Thomas Cochrane. Hij is geboren in Nederland uit Britse ouders en heeft Schotse en Engelse roots. Hij speelde als kind al in Jazz bands en is actief in de Progressive Metal scene. Hij leerde de nummers aan in een snel tempo en deed zijn debuut bij ons in Bretagne waar hij onmiddellijk voor een groot festival publiek werd gegooid. Het leek alsof hij de nummers al jaren speelde. Zijn nationaal debuut was te Roeselare op het “Do or Die fest” in november. Zijn volgende A.R. concert is op de Metal Cruise in de Caraïben.

Ja zeg, Iedereen  zal dit wel gelezen hebben dat jullie een leuke zomer te gemoed zullen gaan. zo gaan jullie onze propere oceaan over voor op 7000 ton of metal te spelen, leg uit dude ? Hoe kom je daar aan, goede manager of zo ?

Helemaal niet, wij hebben geen manager. Wij kregen het aanbod binnen via ons Oostenrijks boekingskantoor. Na de release van onze cd in Europa via het Duitse Massacre Records is “Laguz” ook officieel uitgebracht in de USA & Canada via het Amerikaanse kantoor van de platenfirma. Ik zag goede recensies van over de plas. Ik vermoed dat dit de reden is waarom we uitgenodigd zijn op dit prestigieus gebeuren. We traden reeds op in de States op een tweedaags festival en dat was een erg fijne ervaring voor een bijzonder enthousiast publiek. Ik weet niet of dat ook heeft meegespeeld? De Tons of Metal Cruise gaat van start in Amerika en is door Amerikanen en Canadezen georganiseerd vandaar dat ik die link leg.

Het is uiteraard een mooie vorm van internationale erkenning voor de band…Uiteraard kregen we weer kritiek “je verraad de mensen thuis door ginds te gaan spelen op een cruise”  Voor sommigen is het ook nooit goed. Wat verwacht men dan, dat we de erkenning weigeren? Persoonlijk zou ik het ook niet financieel kunnen permitteren om naar de States te reizen en dan een cruise naar de Caraïben te boeken. Maar als men ons ginds kansen geeft die we hier niet krijgen is er toch geen sprake van verraad? We hebben tenslotte onze muziek toch niet aangepast om een groter publiek te behagen? Vraagt men ons om op een boot op de Schelde op te treden zullen we ook niet weigeren 🙂 Misschien is het wel omdat Nicole en Hugo (die ook steeds cruises deden) op pensioen gaan dat wij nu mogen! 😉

Zeer pikante vraag misschien , de Belgische band Channel Zero speelde enkele jaren terug ook op “ 7000 ton of metal”, volgens enkele bronnen zouden ze hun eigen ingekocht hebben? waarbij er niet zoveel volk op afkwam en er geen tour kwam in de states. Hoe kan zoiets volgen jouw ?

Geen idee. Daar kan ik niets over zeggen. Ik volg het reilen en zeilen van andere bands en hun managements niet. Het enige wat mij ooit verteld is omtrent het CZ management is dat hun management het agentschap van Schueremans zou zijn die ook de man is achter Werchter en dergelijke waardoor de band vaker op mainstream non metal festivals speelt. Het is een andere wereld waar ik geen insider ben. Het zijn mijn zaken ook niet, ik ben al druk genoeg bezig met de eigen band. Ik volg het allemaal niet of lig er niet wakker van wat collega’s al dan niet doen. We traden ook een paar keer op mainstream festivals op in het verleden maar op zich is dat niet ideaal voor ons want het doorsnee publiek heeft weinig kaas gegeten van Metal en op zich is dat minder inspirerend als band, vind ik. Niet dat ik mij dan ongemakkelijk voel maar het lijkt een beetje zinloos voor een band als A.R., denk ik. In de Metal begrijpt men ons al vaak niet wat moet men dan van “outsiders” verwachten? Nu, ik mag in feite niet hokjes denken want ik heb al mensen buiten de scene ontmoet die ons werk waarderen omdat ze van geschiedenis houden of het muzikale concept wel waarderen.

Maar over het algemeen zijn we niet de ideale band om bvb op een Pukkelpop te staan. Zo moesten we ooit ergens op een groot festival spelen als enige Metal band. Het publiek stond te shaken met kinderkoetsen en aten hun boterhammetjes terwijl ze gezellig lagen te relaxen tijdens de mainstream shows. Moet kunnen natuurlijk maar toen wij opkwamen vergaten ze te verder kauwen en vroegen ze zich met open mond af wie die gekken waren haha!   Zo stonden we ook ooit verkeerd geboekt in Oostenrijk. De bazin van de grote club vertelde me hoe erg ze Metal haatte en dat die mensen “onder de grond leven”. Ik keek haar aan “Huh?” “Ah ja” zei ze “Ze noemen zich underground, dat wil toch “onder de grond” zeggen? Daar leven die mensen!” Ik dacht “dat beloofd als we straks moeten spelen”. We traden daar op. Het publiek ging massaal met zijn rug naar ons gekeerd staan. We speelden voor de lol een stukje van Bryan Adams als test en het publiek begon gelijk te applaudisseren. Dat waren de enige 30 seconden dat we applaus kregen die avond haha!   De eigenares was correct, ze betaalde ons uit maar met een uitdrukking alsof ze een paar pepers had gegeten liet ze ons vertrekken zonder een afscheidsgroet. Ik moet daar altijd om lachen, met situaties die eigenlijk oncomfortabel of bizar zijn…De rest van de band zat daar achteraf wat beteuterd zo van “Wat was dit?” en ik maar grinniken want ja dat dachten die Oostenrijkers in de bergen ook! “Wat was dat!!!” Hahaha… lol


Soms na een tegenvaller zit de band en de crew te grommen in de tourbus maar ik blijf genieten “Kijk wat een prachtige omgeving. Wow dat kasteel ginds!” en ze denken dan waarschijnlijk dat ik gek ben. Misschien hebben ze gelijk maar weet je, ik doe gewoon 100 % mijn best om met volledige inzet ons werk te brengen, zijn er positieve reacties ben ik uiteraard blij, zijn die er niet is het voor mij geen reden tot neerslachtigheid. Ik wist op voorhand dat de muziekkeuze van AR niet naar ieders smaak kan zijn dus so what? Waarom verder mokken als men dan kan genieten van iets anders op dat moment. Focus on what pleases you and you will always feel better…Alles is relatief in het leven…
Betreft het inkopen op 7000 ton of metal, is dat bij jullie ook het geval geweest of hoe is deze samenwerking tot stand gekomen gezien zulke aanbieding niet voor elke band is weg gelegd ?

Neen oprecht niet. Wij hebben nooit een management achter ons gehad of platenfirma’s die ons inkochten op festivals of interviews kochten in muziekbladen. Ik weet zelfs van bekende B.M. bands wiens managers de journalisten van grote bladen reizen aanboden tijdens de kerst (haha de ironie: kerstgeschenk om B.M. te promoten!) in ruil voor extra pagina’s. Zo had die bewuste band geen nieuws te melden of nieuw materiaal uit op dat moment maar het management wilde de aandacht op de band gevestigd houden dus waren het twee pagina’s van de bandleden aan de afwas etc in corpsepaint! Haha zo hoeft het voor mij ook niet hoor 🙂   En een journalist vertelde me ooit dat hij zijn minder positieve cd review moest herschrijven van de redactie waarvoor hij werkte of hij zou worden vervangen omdat de manager van de band een goede klant was die investeerde in het blad. Als dat Metal is?   Dat is even corrupte business als de hitparade muziek industrie maar dan op kleinere schaal. Ik vond dat indertijd altijd ontgoochelend als ik zulke zaken te weten kwam, de blik achter de schermen was vaak niet fraai en corrupt.

Wist je dat wij als voorprogramma vroeger van sommige grotere extreme Metal bands de ganse PA niet mochten gebruiken en maar enkele sporen ter beschikking kregen van het mengpaneel om onze sound te mixen? Op die manier kon de hoofdact luider, beter en voller klinken. En dan schreef de pers “wow! Wat een verschil in sound met de hoofdgroep! De voorprogramma’s waren toch maar platjes in vergelijking!” Nogal wiedes niet? Haha…Op een ander festival mochten wij ons vuurwerk niet ontsteken, we hadden een professionele pyro crew gehuurd en al. Het mocht niet want enkel de hoofdgroep mocht zulks doen dus verbood de organisatie ons eigen vuurwerk, anders zou het effect van de hoofdgroep kleiner zijn. Je ziet, men denkt dan niet aan de fans. De Metalfans moesten eens weten wat er zich allemaal achter de scenes afspeelt, ze zouden vaak gedesillusioneerd zijn. Ik was dat ook. Ooit moest onze crew tijdens een show in Londen in verdediging tegen de crew van de hoofdgroep om ze van de stekkers weg te houden.

Het publiek regeerde te positief op ons als voorprogramma en we zaten een minuut over tijd tijdens het laatste nummer. Dus het management v/d hoofdgroep stuurde hun crew het podium op om de stekkers uit te trekken tijdens de laatste minuut van onze song. Ach man. Ik heb toen gezworen dat onze voorprogramma’s dezelfde kansen zouden krijgen als wij, geen beperkte P.A. of blokkade van de mengpaneelsporen, geen stekkers uit de plug tijdens hun show, ze mogen dezelfde lichtshow want ook daar werden voor ons beperkingen gesteld. Komaan zeg, is dit dan de “true” attitude van sommigen in de Metal scene? Dat verwacht men in het ultra commerciële muziek circuit maar in Metal?

ar 7000Om op uw vraag omtrent Tons of Metal te antwoorden: feit is dat we niet eens geld zouden hebben om ons in te kopen zelfs niet als we dat al zouden willen lol! Ik weet niet waaraan we de uitnodiging te danken hebben maar zoals ik al eerder aan gaf er waren goede reviews in de States, de cd is er onlangs officieel verschenen en misschien heeft het feit dat we daar een positieve indruk hebben nagelaten op een groot US Metalfest meegeholpen? Ik weet dat ik daar twee dagen met het publiek heb opgetrokken en de avond dat wij op moesten stonden ze allen vooraan, die tientallen mensen waar ik pinten mee had gepakt in het hotel. Er waren hopen mensen van overal uit de States overgevlogen die in hetzelfde hotel verbleven. Wij zaten in een aparte wing maar ze juichten ons toe toen we aankwamen per taxi en ik ben dan gewoon naar hun wing gegaan en heb met iedereen wat rond gehangen. Ze zegden dat ze zulks niet gewend waren en dat de meeste bands liever afstand houden. Rockster onzin is niet aan mij besteed en het resultaat was dat die mensen daar allen uit de bol gingen voor HUN band toen wij opkwamen, want ze beschouwden ons als een van hen. Zo zie ik het ook.

Sommige muzikanten voelen zich zo verheven dat ze backstage zelfs met body guards rondlopen tussen de andere bands. Zo kregen we ooit instructies “de hoofdband niet aanspreken, enkel antwoorden als ze zich tot u richten” ik ben weg gewandeld. Dachten ze de keizers van een of ander wereldrijk te zijn of zo? Heeft die anti-rockster attitude meegespeeld tot boeking? Sommige van die mensen werken ondertussen voor bladen en firma’s en herinneren zij zich die tijd? Wie weet? Got no clue, mate.

Zulk show attitude gedrag maak meer kapot dan het goed maakt en heeft volgens mijn ervaring niets met de metalzine te maken hoor,  Wat als het zou tegen vallen of kan dit gewoon niet tegenvallen  ?

Mijn waarde vriend, het kan niet tegenvallen 🙂 . Het is al een klein wonder dat een underground band zonder poen als de onze gevraagd is voor zo’n mega gebeuren. En bovendien doe ik alles vanuit een passie voor wat ik doe, niet met het oogmerk op tot wat het eventueel zou kunnen leiden. Ik denk niet in termen van commerciële strategieën. Weet je nog toen wij onze underground band van de grond probeerden te krijgen in de 80’s? Niemand was geïnteresseerd in onze muziek. We geraakten amper aan een volledige line up. We waren de enigen die van Venom en Voïvod hielden in de regio en moesten zelfs zelfverklaarde gitaargoden ondergaan die op auditie kwamen die dachten de wereld te gaan veroveren. Ze speelden vijf noten en dachten de nieuwe rockgoden te zijn gehuld in hun glamsjaaltjes. Ze hadden zelfs artiestennamen maar geen repertoire 😀 Eigenlijk zalige herinneringen…  We deden het vooral voor onszelf toch? I’m still the same.

Zeker herinner ik mij deze goede tijd Bro, en misschien doen we ooit nog eens opnieuw als bonus op onze vriendschap lol

Alles is een bonus en ik hoop nooit op iets, ik verwacht geen cadeaus, altijd met beide voeten op de grond, heb genoeg gezien in de muziek industrie. Ik zet me gewoon in en geniet van het moment. Wat komt komt, wat niet komt daar lig ik niet van wakker want wat niet is kan men niet missen. Ik doe dit met het volle hart, meer moet men niet wensen, op die manier is alles een bonus 🙂

Het is geen gebrek aan ambitie maar gewoon een dosis gezond realisme dat ook ontgoochelingen vermijd. Ooit kregen we een aanbieding vanuit Duitsland van een management dat ooit nog gewerkt had met Lou Reed en Accept. “Maar wij bepalen wel het imago, de sound en met wie je kan werken. Je mag ook geen acteur worden zonder onze toelating”…Heel veel beperkingen werden opgelegd en men zou onze carrière uitstippelen, ook controleren wat we zouden zeggen of doen in interviews, hoeveel albums, met welk label we zouden tekenen etc. We zijn er niet op ingegaan. Sommige ex- leden vinden zulks gemiste kansen maar kijk, wat is het nut om als afgerichte circusapen dingen te doen waar men zelf niet in gelooft, enkel voor de fame? Dan liever minder populair onder eigen voorwaarden. Als men nu kritiek heeft kan ik 100% mijn standpunten verdedigen omdat ik er zelf in geloof, snap je?

Misschien komt er iets moois uit deze 7000 ton trip, zou je openstaan voor een lange tour in de US ?

De meeste US extreme Metal bands touren liever hier in Europa omdat de scene erg verspreid is in de States. Men moet grote afstanden overbruggen en lokaal bereikt men een handvol mensen, hier is alles veel meer geconcentreerd. Het festival waar wij speelden in Minneapolis trok volk aan van overal in Amerika, er waren daar mensen uit Texas. Zelfs een paar Indianen, ik maak geen grapje! Van de Sioux stam. Ook Mexicanen waren overgevlogen. Was tof. We hadden het over de verschillen in klimaat, natuur en landschappen. Zij zitten steeds onder de stekels van de lokale cactussen vertelden ze mij en kennen geen sneeuw. Haha, ik zag het zo voor mij. Ik vroeg of ze mij een cactus uit hun regio wilden opsturen omdat ik het leuke eigenzinnige planten vind :-).

Zulke dingen vind ik altijd prettig, simpele conversaties die toch een inkijk geven op het dagelijkse leven elders. Ook in de US prefereert men het nu om festivals te organiseren i.p.v. tours om zoveel mogelijk mensen naar 1 plek te krijgen. Maar uiteraard zouden we graag terugkeren naar de States, het was een zeer toffe ervaring. De mensen waren er veel toffer dan dat we gewoonlijk hier op TV te zien krijgen. Een beetje te vergelijken moest men ginds elke dag Vlaamse reality shows te zien krijgen en denken dat elke Vlaming iemand uit een soap serie zou zijn of rechtstreeks uit Jambers gestapt lol.

Ik heb wel in pubs gezeten tussen mannen met cowboy hoeden haha, houthakkers in het Noorden. Die vertelden over de beren in hun tuin als ze BBQ-en en hoe ze die moeten verjagen met geweerschoten in de lucht. Goed pinten gepakt met hen ook! Met de jagers. De beren waren er helaas niet bij 😉 Ben toen ook naar Wisconsin gegaan aan de Canadese grens om fans te ontmoeten. Ik reis graag, snuif altijd zoveel mogelijk de lokale cultuur en sferen op. Dankzij A.R. toch ook al veel gezien van de wereld. Dus sowieso komt er steeds wat moois uit, men moet het er zelf van maken 🙂  En herinneringen blijven. We hebben eigenlijk tamelijk wat bereikt op eigen houtje, op zich is dat toch ook veel waard…

Gunther, je bent intussen gelukkig getrouwd beste vriend, waarbij ik jullie nogmaals van harte wil feliciteren, hoe is je vrouw in bed en heb je deze Griekse furie kunnen temmen met zweep en stok Lol of heeft ze u met zweep en stok bewerkt tot dat je ja zegde?

Haha dankjewel maat. Wij gaan vele jaren samen terug. We besloten onze jeugdliefde te finaliseren met een huwelijk. Ik heb haar ginds leren kennen lang geleden via een gemeenschappelijke kennis. Ik verblijf vaak te Athene. Erg levendige metropool. Grote Metal scene ook. Vreemd genoeg was Ancient Rites in onze beginperiode veel populairder in Griekenland dan in eigen land. We speelden hier voor een handvol mensen en trokken daar volle zalen. Was heel raar. A.R. kwam er op TV en radio etc…In Griekenland geniet ik ook zeer van de eeuwenoude geschiedenis, de bakermat van Europa tenslotte, de eeuwenoude overblijfselen inspireren mij telkens opnieuw. guntherIk heb dat gevoel overal waar ik geschiedenis zie. Ook hier. Verder hou ik ook van de lokale keuken en de woeste landschappen ginds. Het is idd zo dat de mensen erg expressief zijn. Met 1 oogopslag kan je aflezen hoe mijn vrouw gezind is haha, haar expressie en ogen alleen al spreken boekdelen en ze is doodeerlijk. Ik plaag haar graag maar ze negeert het als een Spartaan 🙂 Ze heeft een erg droge vorm van humor en is ook veel ernstiger dan ik. We vullen elkaar goed aan. Ik bewonder hoe ze Nederlands in een recordtempo aanleerde en een extra diploma medisch secretariaat behaalde in onze taal.    Ze werkte nachten door om haar doel te bereiken. Ze heeft een apotheker diploma en is eigenlijk altijd een veel betere student geweest dan ik ooit was lol.

In Griekenland had ze een goede job, ik bewonder het feit dat ze dit alles heeft achtergelaten om hier van nul te beginnen zonder enige vorm van financiële steun, ze vraagt geen toelages, bekostigde zelf haar verdere studies etc. Toch kreeg ze uitwijzingspapieren vanuit Brussel ondanks dat ze EEG burger is, officieel gehuwd is met mij, geen cent vraagt en we alles volgens het boekje deden (ze is niet illegaal hierheen gekomen, trouwens Europese grenzen zijn open) omdat “De Belg (ik) te weinig verdient met zijn job”. Dan voelt men zich als eenvoudig burger dubbel gepakt door de heren in hun ivoren toren te Brussel. Hetzelfde overkwam een Franse vriendin van ons. Onze overheid hanteert twee maten en twee gewichten in zovele zaken. Onrechtvaardig. Ander onderwerp maar 😉

Laatste vraag beste vriend, wat zijn de komende plannen voor A.R. waar kunnen we jullie deze zomer zien en komt er weldra een opvolger op de “Laguz” CD of moeten we wederom 12 jaar wachten ?
Ik denk niet dat 12 jaar de bedoeling zal zijn doch met Rites weet men natuurlijk nooit. Als ik er dan nog ben tenminste 🙂  Ik heb net het toffe nieuws ontvangen dat we hier te lande geboekt zijn voor Summerrock op 4 juni. Verder staat het 23st Mangualde Hardmetalfest in Portugal op het programma, maar dat zal in de winter zijn. November worden we als het goed is in Tsjechië verwacht. En er zijn nog onderhandelingen aan de gang. Maar eerst de koffers pakken en het vliegtuig naar de States halen binnen een paar dagen om in te schepen op Tons Of Metal en dan richting Caraïben. We spelen twee shows op de cruise. Misschien adopteer ik er wel een papegaai, en ga als piraat met ooglapje rum proeven op een verlaten eiland 😉

Heb jij dan toch circus streken Gunther lol,  In ieder geval  wensen wij je  een goede gezondheid en veel geluk toe met de band en Maria,

Dankjewel :-). Bedankt voor dit gesprek.
Keep the Sprit Brother

Always brother. Cheers 🙂

Photo-Interview: Frank

Photo: Rondom Diest

[youtube id=”Uqlra_abaQM”]

Live Report: Alcatraz Metal Fest 2015


Alcatraz Metal Fest is vandaag het tweede grootste metalfestival in België en hoeft enkel nog het befaamde Graspop als zijn meerdere te erkennen. Er kan geargumenteerd worden dat dit laatste enkel klopt wanneer er gekeken wordt naar absolute bezoekersaantallen, want op muzikaal vlak weet Alcatraz Metal Fest sinds 2008 garant te staan voor kwalitatieve en unieke affiches die elk jaar een lichtpuntje vormen in het duistere Belgische metallandschap.

Om te beantwoorden aan de groeiende populariteit vond Alcatraz Metal Fest sinds dit jaar plaats op een nieuwe en grotere locatie in Kortrijk. De uitbreiding van het festivalterrein,  de opstap naar een tweedaags gebeuren en de toevoeging van een eigen uniek themapodium bleek een slimme zet van de organisatie. Met meer dan 12.000 bezoekers en een uitverkochte campingweide bewijst Alcatraz hoe een relatief klein festival waar muziek en gezelligheid steeds voorop staan, kan uitgroeien tot een vaste waarde binnen het metal en hardrock-milieu. De groeikansen lijken wel eindeloos.

De grootste aantrekkingskracht van Alcatraz Metal Fest is ongetwijfeld de steengoede en strategisch opgestelde line-up die een zeer breed publiek weet aan te trekken. Waar Graspop Metal Meeting de laatste jaren consistent wordt bekritiseerd voor zijn commerciële instelling en de reflectie hiervan op hun affiche, weet Alcatraz een goede afweging te maken tussen populaire publiekstrekkers en bands die zelfs de muzikale puristen onder ons weten te overtuigen om een ticket aan te schaffen.


De grote publiekstrekkers, die de bovenkant van de affiche innamen, waren ongetwijfeld Trivium, Nightwish en Sabaton. Het is voornamelijk deze laatste band die een opvallend talrijke en loyale fanbase naar Kortrijk deed afzakken. Al vanaf de eerste dag werd het festivalterrein gekleurd door Sabaton-shirts en de combinatie van gepantserde borstplaten, camouflage broeken en kortgeschoren hanenkammen naar ideaal van de excentrieke frontman. Een getraind oog kon op deze manier vrijwel ogenblikkelijk verschillende substromingen binnen het scala aan metalfans identificeren en afleiden wie voor welke bands naar het festival kwam. En het is juist dit sterke contrast tussen nieuw en volleerd, jong en oud, purisme en mainstream dat Alcatraz zijn charme geeft. Voor elk wat wils, maar ook voor elk de crème de la crème.


Hardrockers vonden hun gading in bands als Wolf, D.A.D., Armored Saint, Queensrÿche, Michael Schenker’s Temple of Rock, W.A.S.P., en Accept.Met zo’n line-up en de stuk voor stuk ijzersterke performances is het haast onmogelijk om de absolute topmomenten te benoemen. Wolf gaf het perfecte startschot van het weekend en wist te verbazen met hun rauwe en energieke set. Wolf, D.A.D., Armored Saint, Queensrÿche, Michael Schenker’s Temple of Rock, W.A.S.P. bewees samen met Accept hoe de oude rotten van het vak nog steeds significant zijn en weten te rocken als geen ander. Het spreekt dan ook voor zich dat vrijwel de hele festivalweide uit zijn dak ging wanneer Accept hun absolute hitsingles Balls to the Wall, Metal Heart en Fast as a Shark op het publiek afliet.


Zelf Blackie Lawless van W.A.S.P. leek in vorm te zijn en bespeelde zijn horde toeschouwers als poppen. En zeg nu zelf, er gaat toch niets boven het meezingen met klassiekers als I Wanna Be Somebody in de brandende zomerzon met een frisse pint in de hand? Michael Schenker en zijn kompanen hadden het voordeel te kunnen putten uit drie noemenswaardige repertoires, namelijk: eigen materiaal aangevuld met topschijven van hardrock-legendes U.F.O. en Scorpions. Doctor Doctor, Rock Bottom en Rock you like a Hurricane, ze passeerden allen de revue en Alcatraz zag dat het goed was.


De thrashers onder het publiek werden verwend met Death Angel, Overkill en Annihilator. Hoewel Death Angel vroeg op de middag aan de beurt was, duurde het niet lang alvorens de eerste moshpits gevormd werden en de eerste crowdsurfers over de hoofden passeerden. Overkill zette deze tendens resoluut verder en deed er met hun explosieve set nog een schepje bovenop. Het blijft keer op keer amusant te zien hoe frontman Bobby Blitz achter de schermen verdwijnt en vervolgens als een wervelwind komt aangerend om op de allerlaatste milliseconde de microfoon te grijpen en net (of soms net niet) op tijd in te vallen. Het optreden van Annihilator begon enorm beloftevol met King of the Kill, maar werd – ondanks de onbetwistbare energie op het podium – te vroeg stopgezet door technische problemen. Na een stilte van 10 minuten kwam één van de organisatoren het lege podium opgewandeld met het slechte nieuws dat Annihilator hun set niet kon voortzetten en het optreden dus geannuleerd werd.

Ondertussen heeft de band een officieel statement op Facebook geplaatst waaruit duidelijk wordt dat er problemen waren met de kalibratie van de stemapparaten van de gitaristen, waardoor beide niet in tune met elkaar waren.

carcas01_01Onvoorziene omstandigheden kunnen er altijd toe leiden dat een band hun show niet kan neerzetten zoals zou horen, maar het lijkt alsof Jeff Waters heel wat fans tegen de borst heeft gestuit door van het podium te donderen en vervolgens niet meer op het toneel te verschijnen om zich te verontschuldigen en wat informatie te geven.

Aanhangers van het harde werk werden verwend met bands als Death (To All), Carcass, Behemoth en Venom. Death To All is een hommage aan wijlen Chuck Schuldiner en een initiatief om de muziek die hij schreef levend te houden. Death To All was dan ook een muzikale sneltrein die vrijwel alle hoogtepunten van Death’s repertoire passeerde en aangedreven werd door topmuzikanten Gene Hoglan, Steve Di Giorgio en Bobby Koelble. Max Phelps deed het vrijwel onmogelijk en bekleedde de plaats als frontman op een manier die Chuck Schuldiner alleen maar eer kan aandoen. Een show om nooit te vergeten.Carcass kan gezien worden als één van de grondleggers van het grindcore genre en bewees met de release van Surgical Steel helemaal terug van weg te zijn. De show op Alcatraz bood alles wat van Carcass verwacht kon worden: technische hoogstand, beukende ritmes en grappige anekdotes van frontman Jeff Walker.

Hoewel Behemoth nog niet zo lang meedraait als de eerder vernoemde bands staat hun muziek en bijhorende show al jarenlang bekend als “een belevenis”. De Blackened Death Metal die het Poolse kwartet brengt, wordt ondersteund door een heuse theatershow die lijkt op een duistere viering ter eren van Beëlzebub, Lucifer, oftewel Satan himself. Denk aan vuur, synchrone bewegingen, wierook, helse gebeden, bloed en een uitgebreide garderobe. Zonder de juiste context mag dit alles dan wel absurd lijken, maar Behemoth slaagt er in een overtuigende en onverbiddelijke totaalshow neer te zetten.


Het leek alsof de gebeden van Behemoth werden aanhoort en ze de donkere heerser hemzelf succesvol naar Kortrijk wisten op te roepen. We hebben het natuurlijk over niemand minder dan het legendarische Venom. Deze Britse band bouwt als sinds begin jaren ’80 aan hun cultstatus en wordt gezien als één van de voornaamste grondleggers van het extreme metalgenre in zijn totaliteit. Met opnieuw heel wat referenties naar Satan als wijze van shock value, ondersteund door rauwe en rockende riffs, wist Venom de festivalweide van Alcatraz bijna letterlijk plat te spelen. De haarlijn van frontman Chronos mag dan wel met elk nieuw album een centimeter te lijken opschuiven, aan presence en stem heeft hij nog niets moeten inboeten. De band leek het erg naar hun zin te hebben en de synergie met het publiek werd elke minuut intenser. De kers op de taart was toen de zon langzaam onder ging en Venom met een rode gloed in de lucht afsloot met In League with Satan, Black Metal en Witching Hour. Onvergetelijk, memorabel, steengoed, … Met andere woorden: Venomenaal!


Net zoals alle andere bands die afgelopen weekend de revue passeerden zetten de headliners stuk voor stuk hun beste beentje voor. Trivium bracht een mooie mix aan melodie en agressie en toonde zich van hun meest sympathieke kant wanneer iemand in het publiek gekwetst raakte en ze de show stillegden totdat de persoon in kwestie geholpen was en ze hun bekommernis doorheen hun volledige set bleven uiten. Zoals te verwachten bracht Nightwish een uiterst professionele en strakke set met topvocalen en Sabaton… die stonden met een tank op het podium. Er wordt binnen de metalwereld sinds het begin van hun carrière enorm veel commentaar gegeven op Sabaton en hoewel ik persoonlijk geen fan van hun muziek ben, moet ik wel toegeven dat het geboren entertainers zijn. Het publiek ging uit hun dak en het weekend werd in glans afgesloten.

Alcatraz Metal Fest 2015 was een ongelooflijk feestje van begin tot einde en maakte duidelijk dat de rustige, gezellige en familiale sfeer zelfs behouden kan worden op een festival met 12.000 bezoekers. Door de snelle groei waren er nog een aantal zaken waar ietwat kritiek op kan worden geuit zoals het ietwat lage aantal toiletten, de wachtrijen om bonnetjes te kopen, het gebrek aan een pre-party op de camping en de pijnlijke DJ-sets van Franky De Smet- Van Damme. Gooide dit roet in het eten? Absoluut niet. Alcatraz Metal Fest was zonder twijfel één van de hoogtepunten van onze muzikale zomer!

Photo :

Report : Didier Boost