Universe Infinity – Rock is alive

Universe Infinity – Rock is alive

Universe Infinity is een Zweedse band met een lange historie. De band begon in 82 toen gitaristen Michael Kling en Per Nilsson, bassist Hasse Hagman en drummer Anders Wetterström de handen in elkaar sloegen. Toen ook keyboardspeler Fredrik Kriström en zanger Kjell Wallen zich vervoegden, was de band compleet. Hun debuutalbum, die ook “Universe” draagt, kende enkele sterke nummers waardoor de band opgemerkt werd en enkele jaren live te zien was. In 86 nam Janne Åströmde plaats achter de microfoon in en met hun nieuwe frontman werkten ze aan een opvolger, die na verschillende demo’s nooit het levenslicht zag. In 88 leidde dit tot een split.

Veertien jaar later, we schrijven 2002, wou Per Nilsson de draad terug opnemen en contacteerde de anderen, die ook een tweede leven van de band zagen zitten. Andreas Eklund werd als zanger aangetrokken en zijn aanpak opende enkele nieuwe deuren. Het tweede album werd opgenomen. Sindsdien veranderde de band de naam naar Universe Infinity. Met ‘Rock Is Alive’ viert de band zijn lang verwachte comeback.

Het album kent meerdere goede tracks, die een melodieuze AOR-sfeer uitademen. Zo is de opener ‘Start give all your love’ direct een schot in de roos. ‘Catch Of My Life’, ‘Red Submarines’ en ‘Companys Coming’ bevestigen hierin. De gitaarsolo’s zijn echt opmerkelijk dat de nummers een hoger niveau bereiken. ‘She Cant Get Enough’ zou zo van een album van KISS kunnen geplukt zijn. Het nummer bolt lekker door. Ook het betere gitaarwerk vinden we in de klassiekere ‘Born In Flames’ en ‘We Were Just Dancing’ terug.
De ritmische titeltrack ‘Rock is alive’ en melodieuze ‘Lady Luck’ kennen beiden gitaar- en keyboardarrangementen, die de basis vormen voor deze twee rockers. Ook in de afsluiter ‘Streets Of Hate’ is een streepje Hammond te horen.

Deze comeback had, wat mij betreft, al veel eerder mogen komen. Het album staat vol goede nummers en bevat geen opvullers. Elk nummer staat er. Je geniet een klein uurtje van de betere hardrock vanuit het Mekka van dit genre.
85/100

Andy Maelstaf

Met dank aan Gino Puylaert

Devilsdriver reveals Part One of New Outlaws ‘till the end

 

DEVILDRIVER Reveals Part One of New “Outlaws ‘Til The End” Interview Series, with Commentary from Randy Blythe, Hank3, Lee Ving and More

 

New Album, Outlaws ‘Til The End, out July 6, 2018 via Napalm Records

Pre-Order Here: http://smarturl.it/OutlawsTilTheEnd-NPR

Globally renowned, chart-topping band DEVILDRIVER recently announced the upcoming release of their highly-anticipated full-length album of outlaw country-gone-metal anthems, Outlaws ‘Til The End. The monstrous collection of savage metal interpretations will be released via Napalm Records on July 6, 2018, and pre-orders are available now in multiple formats via http://smarturl.it/OutlawsTilTheEnd-NPR with more format options coming soon.

 

This week, DEVILDRIVER is pleased to reveal the first of several segments of a new interview commentary series supporting the release of Outlaws ‘Til The End. The first segment, titled “Intro to Outlaw Country”, features members of DEVILDRIVERas well as album guests Randy Blythe of Lamb of God, Lee Ving of FearHank3Wednesday 13, Burton C. Bell of Fear Factory and Brock Lindow of 36 Crazyfists discussing their personal introductions to the outlaw country genre and how it has influenced them as musicians.

 

In the video, Fafara details, “I got into my parent’s record collection when I was younger, and that’s what got me into music. And they have everything from the Doors, to Steppenwolf, to a lot of outlaw country, and even stuff like Kenny Rogers, laying around the house… but I think my true love [for outlaw country] came from when I started touring with Pantera. Them and on the Black  Sabbath tour. I constantly was hearing those guys on the bus jamming outlaw country. If it wasn’t Willie Nelson, it was Johnny Cash and bands like that. I just fell in love with the lyrics as well. The lyrical content is so fucking real…”

For more commentary, check out the “Intro to Outlaw Country” segment in the video commentary series here: https://youtu.be/hbcl74deLcY

While online, listen to a clip of DEVILDRIVER’s cover of Hank3’s “Country Heroes”, featuring Hank3 himself, here: https://youtu.be/yMhYYKSBQQU

Outlaws ‘Til The End is both a startling curveball and a ferocious statement of individuality from a band who have been a constant and effective force in the heavy metal world for the best part of two decades now. From the opening seconds of Hank3’s “Country Heroes” onward, Outlaws ‘Til The End is simply one of the most invigorating records the band have made yet. More importantly, these evocative, irresistible songs have all been wholly rebuilt from the ground up, powered by the classic DEVILDRIVER sound and embellished with Fafara’s unmistakable feral roar. Outlaws ‘Til The End was produced, mixed and recorded with Steve Evetts (Dillinger Escape Plan, Every Time I Die, Sepultura, The Cure), and co-produced by DEVILDRIVER guitarist Mike Spreitzer. The album was mastered by renowned engineer Alan Douches.

Completing this unprecedented project is a host of metal and country luminaries providing unforgettable cameos: horror metal icon Wednesday13 lends his incensed rasp to George Jones’ “If Drinking Don’t Kill Me”, 36 Crazyfists frontman Brock Lindow brings fire and soul to Steve Earle’s, “Copperhead Road”, and Fear Factory’s Burton C. Bell helps to turn Richard Thompson’s anti-war classic, “Dad’s Gonna Kill Me”, into a brooding gothic metal extravaganza. Meanwhile, Lamb of Godmembers Randy Blythe and Mark Morton contribute to an exhilarating decimation of Willie Nelson’s “Whiskey River” before Randy makes a second appearance on DEVILDRIVER’s version of cowboy standard “Ghost Riders In The Sky”; the latter featuring the son of Johnny Cash himself. The album also features the iconic voice of Fear, US punk rock legend Lee Ving, on Johnny Cash’s “The Man Comes Around” and David Allan Coe’s “The Ride”.

DEVILDRIVER Outlaws ‘Til The End track listing:

1. “Country Heroes”

Written by Hank Williams III

Performed by Hank3 & Dez Fafara

2. “Whiskey River”

Written by Johnny Bus

h and Paul Stroud; recorded by Willie Nelson

Performed by Randy Blythe, Mark Morton of Lamb of God & Dez Fafara

3. “Outlaw Man”

Written by David Blue; recorded by the Eagles

Performed by Dez Fafara & Neal Tiemann of DEVILDRIVER

4. “Ghost Riders in the Sky”

Written by Stan Jones

Performed by John Carter Cash, Ana Cristina Cash, Randy Blythe & Dez Fafara

4. “I’m the Only Hell (Mama Ever Raised)”

Written by Bobby Bobby Borchers, Wayne Kemp, Mack Vickery; recorded by Johnny Paycheck

Performed by Dez Fafara & DEVILDRIVER

5. “If Drinking Don’t Kill Me (Her Memory Will)”

Written by Harlan

Sanders, Rick Beresford; recorded by George Jones

Performed by Wednesday13 & Dez Fafara

6. “The Man Comes Around”

Written by Johnny Cash

Performed by Lee Ving of Fear & Dez Fafara

7. “A Thousand Miles From Nowhere”

Written by Dwight

Yoakam

Performed by Dez Fafara & Neal Tiemann of DEVILDRIVER

8. “Copperhead Road”

Written by Steve Earle

Performed by Brock Lindow of 36 Crazyfists & Dez Fafara

9. “Dad’s Gonna Kill Me”

Written by Richard Thomps on

Performed by Burton C. Bell of Fear Factory & Dez Fafara

10. “A Country Boy Can Survive”

Written by Hank Williams Jr.

Performed by Dez Fafara & DEVILDRIVER

11. “The Ride”

Written by J.B. Detterline Jr., Gary Gentry; recorded by David Allan Coe

 

Performed by Lee Ving of Fear & Dez Fafara

Still charging forward, proudly against the grain and on the form of their lives, DEVILDRIVER have never made a record like Outlaws ‘Til The End before. But then, nor has anyone else. The perfect marriage of badass country grit and neck-wrecking groove metal supremacy, it’s a pistol-packing game-changer delivered by true heavy metal outlaws.

Stay tuned for more new music and videos coming soon in anticipation of Outlaws ‘Til The End.

 

 Upcoming DEVILDRIVER performances:

7/12 – Oshkosh, WI @ Rock USA

7/15 – Mansfield, OH @ The World-Famous Historic Ohio State Reformatory, Home of the “Shawshank Prison” – INKCARCERATION Music and Tattoo Festival

 

DEVILDRIVER online:

www.devildriver.com

www.facebook.com/devildriver

www.twitter.com/devildriver

www.instagram.com/devildriver

DEVILDRIVER is:

Dez Fafara – Vocals

Mike Spreitzer – Guitar

Neal Tiemann – Guitar

Diego Ibarra – Bass

Austin D’Amond – Drums

Sebastien – Act of creation – CD review

Sebastien is een symphonic metalband uit Tsjechië. Heu, metal uit Tsjechië? Maar als je weet dat dit land tegen Duitsland en Oostenrijk aanleunt, kan het geen echte verrassing zijn dat symphonic metal de grenzen overschrijdt. Intussen brengen de heren een derde schijf uit en gezien hun vorig werk liggen de verwachtingen hoog.

En die vervullen ze eigenlijk direct met de opener “Act Of Creation”, de titeltrack. Een progressieve intro en mooi gedoseerde vocalen gaven me een “Serenity”-gevoel. Mja, Oostenrijk … dezelfde elementen vinden we terug: goede vocalen met sterke muzikale power metal ondersteuning. Direct een topper! Bij het uptempo en progressieve “No Destination” haalden ze zangeres Kristýna Dostálová erbij. Maar let eens op “Wake Up”, een mooi rustig nummer op sfeer gebracht door de backingvocals en keyboard. Ook “Amy” kabbelt onopvallend maar mooi vooruit. Terug volle kracht vooruit met “Evermore”. Dit nummer kent meerdere lagen. Power metal met duistere progressieve ondertoon, zelfs grunts erin. Het nummer bolt traag alhoewel het muzikaal ritme vrij hoog ligt. Magistraal!

Het vrolijkere “My Empire” is met melodie doorspekt en kent dezelfde vocale variatie, grunts, sterk gitaarwerk en ritmewissels waardoor het niet inboet qua kracht. Maar deze stevige rockers hebben ook een zachtere kant die we in de ballad “Queen From The Stars” leren kennen. Ook het catchy “Winner” begint traag, maar wint tempo en kracht. Voor de vocalen werd de hulp van Mayo Petranin ingeroepen. Opnieuw een topnummer! “Heal My Soul” is terug zo’n nummer met twee gezichten. Enerzijds rustig, anderszijds krachtig. Terug twee gasten, Vendula Skalová voor backing vocals en Djordje Eric die voor sterk gitaarwerk zorgt.

Kristýna Dostálová is terug en zorgt voor een breekbare sfeer in de hartige powerballad “Promises”. Terug opgewekte gitaarmelodieën in “Die In Me”, waar Apollo Papathanasio met krachtige zijn zang de ritmische drum en schreddende gitaar stuurt. Wow! Ook “Full Moon Child” kent opvallend veel positieve gelijkenissen met Serenity. Het tempo en ritme kent vele schommelingen op deze schijf want in “Hero” wordt voor een laatste keer op de rem getrapt. Let op de mooie zanglijnen, vaak enkel met keyboard. Als afsluiter een laatste ballad op akoestische gitaar, die wellicht in het Tsjechisch gezongen is.

Meer dan een uur sterke vocale prestaties in mooie composities in een mix van stijlen. Er is duidelijk nagedacht over hun muziek en dat werd prachtig uitgewerkt in deze 14 nummers. De combinatie van krachtige nummers met ballads werkt prachtig. Liefhebbers van hedendaagse powermetal hebben hier een ferme kluif aan!

85/100

 

Andy Maelstaf

Met dank aan Gino Puylaert

Thundermother – Thundermother – CD review

Thundermother – Thundermother

Thundermother is een naam die reeds een achttal jaren meedraait in het hardrock/metal wereldje. In die jaren is de line-up al enkele keren aangepast. Ze verrasten me als allereerste band op Alcatraz in 2016 (rond het verschrikkelijk vroege 11u30 uur). Niettegenstaande de toen nog beperkte opkomst en de variërende reacties achteraf, lieten de dames bij mij aangename (niet enkel visuele) herinneringen achter. Het AC/DC feest-gevoel zat nooit ver weg in hun rocknummers. Toen bleek dat binnenkort nieuw materiaal uitgebracht zou worden, was ik toch benieuwd of mijn verwachtingen ingelost zouden worden.

De dreigende opener “Revival” legt de lat alvast hoog. De riffs doen me, ook deze keer, aan AC/DC (mother of all mothers in dit genre) denken, die eenzelfde genre rock ’n roll produceren. En vanaf het eerste nummer zijn we vertrokken voor een helse trip decibels die nauwelijks aan vaart en enthousiasme afnemen. Van hun strakke lijn wordt zelden afgeweken. Verwacht dus geen extraatjes, maar je weet tenminste wat je zal krijgen. En dat doen ze met furore. Zo zijn “Whatever”, “Survival Song”, “Racing On Mainstreet” uptempo rockers die eenzelfde zalige dynamiek uitademen.

Halverwege eventjes op de rem staan voor “Fire In The Rain” en “Hanging At My Door”, om terug de gedreven riffs te laten knallen in “Rip Your Heart Out” en “Quitter”. De band fabriceert songs met een hoog meezing-gehalte, zoals “We Fight For Rock N Roll”. “Follow Your Heart” is een ballad met een krachtig slot. Leuk einde van de plaat krijgen we dankzij met het bluesy aanvoelende “Won’t Back Down”.

Thundermother loopt over van rock ’n roll gehalte en versterken mijn idee dat ze eigenlijk een kruisbestuiving zijn van AC/DC meets Doro. Vernieuwend is het allemaal niet maar er is zeker niets mis mee, integendeel. Thundermother vindt zichzelf dus niet opnieuw uit, maar doet waar ze altijd goed in zijn geweest: ze brengen “volle gas hardrock” die aan de ribben blijft kleven. You get what you get, niets meer, niets minder. In feite kunnen we kort zijn over deze schijf: we krijgen drie kwartier erg aanstekelijke old school hardrock. If You Want Rock ’n Roll, You’ve Got It!

86/100

Andy Maelstaf

Met dank aan Gino Puylaert

Felskinn – Mind over matter – CD review

 

Hardrock uit Zwitserland werkt als een rode lap op een stier bij mij. Gotthard, Krokus, Shakra, Crystal Ball en ook deze FELSKINN kon niet aan mijn rockradar ontglippen. Gestart in 2005 en intussen al eens van naam gewijzigd naar “Download” is deze band terug met nieuw materiaal. Als dan ook nog eens Mike Terrana, Mandy Meyer en Jgor Gianola als gastartiesten op deze schijf aangekondigd staan, begint het overal te kriebelen en kan die playknop niet rap genoeg ingedrukt worden.

Met volle kracht barst de opener “Close Your Eyes” los. Scheurend, schreeuwend, bonkend, right in our face. Sterke riffs zetten deze metalschijf al direct in de hoogste versnelling. Ze komen zwaar over en na enkele gitaarsolo’s weten we dat we een sterk gitaargericht album mogen verwachten.

 

Maar ook de vocale omlijsting is om je vingers af te likken. Zo horen we enkele staaltjes in “Pictures In My Dreams” die “Andy Portmann” op ons afvuurt. Van dit nummer werd omlangs een lyric video, gemaakt door Jim Evgenidis @ Icon Filmworx Studios, gereleased. https://youtu.be/kgTWONPhTiQ. Op dit nummer waren Mike Terrana, Mandy Meyer & Jgor Gianola gastmuzikanten.

Rustig vertellend wordt “Dying man” ingezet. Sterke progressieve riffs proberen het nummer wat zwaarder te maken maar negatief wordt het niet. Het nummer gaat als een storm tekeer. Het gaat misschien eventjes liggen, maar voor je het weet barst deze terug in volle hevigheid los.

“The Night Before The Dawn” is een midtempo nummer dat ook sterk gitaarwerk weet te bevatten. Ik betrap mezelf erop dat ik aan het meestampen ben met deze progressieve stijl. Wat een gezellig vet nummer is dat!

Mooie liedjes duren niet lang zeggen ze en dat klopt. Een nummer van op de kop drie minuutjes dat eigenlijk op een Shakra album zou kunnen staan is “Our Favourite Game”. Melodieus en toch zoveel stijl en kracht terzelfdertijd uitstralen, er zijn weinig bands die het kunnen. Och, een nummer dat zonder twijfel een markering in fluo waard is!

Waar de meesten een rustpauze in het midden van een schijf inlassen, doen deze Zwitsers het net andersom. Een pak ruwer is “Bastards Out”. Hou je klaar voor een muur aan (gitaar)power, vocale vuursalvo’s en een niet te temmen drummer.

Ook in het progressievere “Break New Ground” en loodzware “Superhero” gaat het feestje door, al is het een versnelling lager.

“Rain Will Fall” klinkt een pak melodieuzer en lichter, maar dat is wellicht maar schijn na zijn dreunende voorganger. De snarenplukkers gaan opnieuw voluit. Jammer dat ook deze topper het nog geen vier minuutjes uithoudt.

We gaan precies wat agressiever te werk bij het naar Metallica leunende “Mind Over Matter”. De lange vocale uithaals tussen de oosterse sferen kunnen mij niet echt bekoren.

Zou het dan toch waar zijn? Ja hoor, even de riem eraf met “Wake Up On Mars”. Een opgewekte ballad net voor de eindmeet.

Een laatste portie progressieve agressie krijgen we in “I Hear You Calling”. Het zal intussen wel duidelijk zijn dat deze nummers mijn voorkeur niet uitgaan, maar storend zijn ze niet.

“Felskinn” heeft met “Mind Over Matter” een bommetje gelost. Wellicht gaat deze niet enkel in Zwitserland zijn impact hebben, maar ver erbuiten. Jacob Hansen heeft met het mixen en masteren van dit album voortreffelijk werk geleverd. Een sterk gitaargericht album dat kracht en energie uitstraalt, maar soms de randjes naar de agressiviteit opzoekt.

85/100

Andy Maelstaf

Met dank aan Gino Puylaert

NEW SINGLE FROM SPARZANZA WHATEVER COME MAY BE

New single from Sparzanza, the song that Ennio Morricone never wrote, hits like a lullaby from a spaghetti western movie.

ROCK / HARD ROCK / METAL
Similar Artists: Black Label Society, Pantera, Alter Bridge
Sparzanza released their eighth studio album, “Announcing The End” in October last year. The first single, “Vindication”, from the new album “Announcing the End” got more than 666 000 Spotify streams and the second single and title track of the album, “Announcing The End” got it’s own Bladerunner 2049 tribute music video with local actors from the band’s home town Karlstad. Now the time has come to release “Whatever Come May Be”, the song that Ennio Morricone never wrote. It hits like a lullaby from a spaghetti western written by Sergio Leone.

“Whatever Come May Be” is one of the heaviest songs taken from the new album. The Morricone reference with the whistling in the beginning of the song is hard to miss. And when we had fans visit the studio during the recording, one of them (Sophie Aittola) got to do some back-up vocals on the chorus, giving the song a different touch. Sounds like nothing we have ever done before.”

After a solid career Sparzanza found the opportunity to test their limits and let more people participate in the colossal wall of sound that has been the bands signature since their third album, ”Banisher Of The Light”.

“Announcing The End” is Sparzanza’s eighth studio album and they’ve finally got to do what they’ve longed for for a very long time; Cut the cord and fall free their own way. The album was written with high ambitions and sights set on conquering USA. “Announcing The End” is the first chapter in the new story of Sparzanza.

Huge guitars, high-octane pile-driving energy, choruses that wind around melodies that you can’t get out of your head and a darkness that never lets up –  these well-known elements of Sparzanza’s music mean that their fan base is growing. The band’s street team “Black Cult” have outposts all over the world and together with the band, they can take pride in a twenty year career filled with explosive metal, prestigious award nominations, successful tours and radio appearances.

Confirmed Shows
MAR 03 Västerås Rock Fest Warmup Party, Västerås
MAR 14 Sala Nana, Ciudad Real
MAR 15 Sala Malandar, Sevilla
MAR 16 Louie Louie, Estepona
MAR 17 Sala Bóveda, Madrid
APR 06 Nightliner Rock Club, Eskilstuna
APR 07 Gefle Hårdrocksklubb, Gävle
JUL 06 Metal Park, Edsbyn

More dates to come!

 

Sparzanza is:
Calle Johannesson – Guitar
Anders Åberg – Drums
Johan Carlsson – Bass
Fredrik Weileby – Singer
Magnus Eronen – Guitar

Artist: Sparzanza
Title: Whatever Come May Be
Format: Digital Single
Release date: February 2018
Music/Lyrics: Rikard Löfgren, Johan Carlsson, Fredrik Weileby, Anders Åberg, Carl-Henric Johanneson, Magnus Eronen
ISRC: SEXTE1700503
EAN: 7350049514932

Posted by Andy Maelstaf

Devoid – Cup of tears – CD Review

DEVOID – CUP OF TEARS

 

Dat ik fan ben van Carsten is wellicht geen geheim. Zo goed als elk album (geloof me, dat zijn er intussen een pak, check zijn site www.carstenschulz.com  maar eens … ) waarop hij te horen is of door een of andere wijze door zijn hulp ter wereld kwam, heb ik (gesigneerd) liggen.

Ik mocht hem persoonlijk ontmoeten tijdens zijn periode bij Rik Priem’s Prime. Hij werkte graag mee aan mijn eindwerk fotografie in de vorm van Rik Priem’s Prime eerste fotoboek. Toen ik onlangs hoorde dat de Duitse vocale krachtpatser opnieuw in een nieuw project gestapt was en ik het veelbelovende resultaat eind oktober van hem persoonlijk in mijn digitale brievenbus kreeg om te reviewen, werd het moeilijk om objectief te blijven en in mijn verslag niet in superlatieven te blijven hangen. Iedereen is toch wat “weak in the presence of beauty”. Daarom dat ik dit verslag bewust na meerdere luistersessies en verloop van meerdere weken pas publiceer. Echter, hoe meer ik luister naar ‘Cup Of Tears’, hoe meer ik er van geniet. Het beoordelen werd er niet makkelijker op.

Persoonlijk heb ik het meestal niet zo voor progressieve muziek en stond (jawel) ietwat sceptisch tegen dit nieuwe avontuur. “Cup of Tears” is het debuutalbum van Devoid, een project van de Franse gitarist Shad Mae met zanger Carsten ‘Lizard’ Schulz, keyboardspeler Jorris Guilbaud, bassist Ben Toquet en drummer Ben Wanders. De productie is om je vingers af te likken, alles klinkt helder en scherp gedetailleerd.

Het openingsbommetje “Soldiers” staat direct garant voor veel melodieuze power, in combinatie met verfijnde techniek. De progressievere toets is duidelijk aanwezig. Carsten is vocaal heel sterk en krachtig genoeg om de muzikanten in het gareel te houden.  Ook op YouTube te beluisteren:

Een tweede pareltje is “Otherworld”. Opmerkelijk gitaarwerk van de Franse Shad Mae, die duidelijk magische vingers moet hebben om dergelijke krachtige en vingervlugge riffs te toveren.

We spannen de schroef nog iets strakker aan want het tempo gaat nog een stukje omhoog. In het thrashy “Collective Heart” combineert Carsten rustige en energieke zang. De ritmewissels trekken het tempo eventjes omlaag en laten het keyboard sfeer brengen, maar voor we het beseffen krijgt de bpm–meter een kick en ontploft alles nog eens naar het einde toe.

Een elegante akoestische gitaar als opening van “The Clock Is Ticking” staat in schril contrast met het vorige nummer. De intro gaat naadloos over via een energiekere brug naar het gespierde refrein, waar terug alle muzikale elementen aanwezig zijn.

Killing Hands” gaat met een strakke riff van start en al gauw vult Ben Wanders op drum het plaatje met dubbele bassdrum op.  In de rustigere momenten brengen de toetsen van Jorris Guilbaud wat dynamiek en sfeer. We horen een ontspannen Carsten over de golven van Ben Toquet’s bass zweven.

Een koor brengt het rustige “Religion” op gang. Het tempo is een stuk ingetogener, maar toch is Shad’s snijdende gitaar in het refrein nog sterk aanwezig. Er hangt een mysterieus duister sfeertje. Vocaal gaat het van rustig tot stevig uithalen, het vocaal bereik en vooral de power van Carsten is verbluffend. Het nummer gaat naar een climax door een dubbele bassdrum en steviger gitaarwerk. Deze is trouwens ook op YouTube te beluisteren:

De pingelende toetsen in “Agony” bieden weerstand tegen de erg aggressieve aanvallende gitaren en pompende drum. Het nummer wordt mooi open getrokken en valt zelfs bijna stil. Ideaal moment om Shad’s solerende bijdrage in de spotlight te zetten.

Het kortste en tevens instrumentale nummer “Final Breath” duurt slechts een tweetal minuten. De akoestische gitaar zorgt voor een adempauze in deze sneltrein.

Op een gelijkaardige rustige manier kabbelt “Colours Fade To Grey” onze oren binnen. Carsten roept ons al direct met een “ow yeah” tegemoed en begeleid ons naar een intensiever refrein. In de rustigere momenten slaagt Jorris Guilbaud met zijn keys er magistraal in om wat extra melodieën te penitreren want het is moeilijk om weerstand te bieden aan Shad’s riffend vuurwerk. Mijn favoriete track.

Het sterke keyboard gedreven “Mind Keeper” valt toch ten prooi aan een gierende gitaarsolo. Waar alles terug tempo en kracht leek te winnen, breekt het nummer magisch open en plots lijkt alles veel bombastischer. Verbaasd bleef ik wat genieten tot een gierende en vingervlugge gitaarsolo me bij de keel nam en naar het einde van het nummer loodste.  Ow waaw, nog een favoriet! Ook deze is op YouTube te beluisteren:

Titeltrack “Cup Of Tears” voert een mooie tweestrijd tussen de soms rustigere vocale en de opzwepende muzikale omlijsting. En wat later is het net andersom. Ben Wanders gaat echt tot het uiterste door strakker en vlugger dan ooit de bonkende ritmes aan te geven. Opnieuw een nummer waar alles in zit en de titel van het album meer dan waardig is.

We lijken wel in het midden van een ontwakende jungle te zitten als “Hollow Point” begint. De kooreffecten zorgen voor een filmische en haast irreële sfeer. Shad grijpt deze laatste kans met beide handen om zijn gitaarvirtuositeit nog eens extra in de schijnwerpers te zetten en dat is puur genieten. De bijna pratende gitaarsolo doet je bijna vergeten dat dit een instrumentaal nummer is. Check maar uit op YouTube:

Een album dat via het label “Melodic Rock” komt, laat al vermoeden al dat we iets melodieus gaan krijgen, maar we krijgen veel meer dan melodie alleen. Kracht, muzikale en technische perfectie, harmonie, goede songwriting, uitstekende arrangementen met een progressief sausje erover. Met “Cup Of Tears” slaagden ze erin om de perfecte balans te vinden tussen technische finesse en muzikaliteit. Daarom is het enerzijds moeilijk om Devoid een genre-label op te plakken, anderzijds vinden ze het warm water niet opnieuw uit. Het is geen pure power metal of pure progressieve metal band, ze liggen ergens in het midden en ze domineren absoluut dit territorium.

Feit is dat de vocale prestaties van Carsten ook voor dit genre de perfecte match is. Keyboards zijn over het ganse album mooi verdeeld. Shad’s gitaarwerk quoteren op een schaal tot tien levert wellicht elf op. We krijgen 12 nummers die ons een klein uurtje gekluisterd houden. Naast mijn favorieten “Colors fade to grey” en “Mind keeper” zijn er geen grote uitschieters, want de kwaliteit blijft gans de schijf uiterst hoog.

Als je van energieke, melodieuze, technische, aanstekelijke maar ook een beetje progressieve metal houdt, dan kan je niet rond deze release en is “Cup Of Tears” jouw ding!

 

91/100

 

Andy Maelstaf

NEW SINGLE FROM THUNDERMOTHER FIRE IN THE RAIN

NEW SINGLE FROM THUNDERMOTHER
FIRE IN THE RAIN

ROCK / CLASSIC ROCK
Similar artists: AC/DC, Danko Jones, Airborne

The rock history is stacked with giant rockbands who’ve unleashed their big power ballad on the third album, the same ballad that later has led to their broader breakthroughs.
On their third album, Thundermother has chosen release their first ballad ever – “Fire In The Rain” that will be released as a single February 2nd.

“”Fire In the Rain” is our first ballad ever! This track celebrates that special person that shines up your day and stands by your side through thick and thin. Unconditional love.” //Thundermother

High energy, wild riffs and a sturdy groove straight from the 70’s – two and a half years after the critically acclaimed album “Road Fever”, Swedish rock’n’roll band Thundermother returns. And it’s a truly amazing come-back. Thundermother’s third album is simply one of the greatest rock records you’ll get to hear this year.

In the spring of 2017 Thundermother saw some drastic changes. Four members left, three new ones arrived. But the band’s center piece – guitarist and founder Filippa Nässil – stood steady by her vision. Around that vision the new line-up quickly gathered and every piece immediately fell into place. In June the new, upgraded version of Thundermother released “We Fight For Rock N Roll” – a single that was just as much of a statement as a taste of great deeds to come. After that they hit the road for a 20 dates long tour through Europe.

The highlight of the tour was the concert at Wacken Open Air. After touring with Michael Monroe, W.A.S.P, D-A-D, Danko Jones etc. and a sold-out European headline tour it was finally time for the band to conquer Wacken. Even though they’ve only played together for a few months the show was a complete success for Thundermother’s new line-up.

After a summer of successful touring Thundermother rehearsed intensively for a month, before it was time to head into the studio Nordic Soundlab in Skara. The flow was unbelievable. In just ten days they recorded 15 new tracks. Everything – including vocals – was recorded live. And almost everything was wrapped in the first take. 13 of these 15 tracks became the bands third and self-titled album “Thundermother”.

Thundermother have never sounded this great. Together with three times Swedish Grammy awarded producer Thomas Plec Johansson (Mustasch, Hardcore Superstar, Watain etc.) Thundermother have maxed just about everything. Just listen to the Deep Purple-ish knockout punch “Rip Your Heart Out”, when singer Guernica Mancini throws lethal jabs over riffs that aren’t kneeling for no one and whipped drums, that can crush bones.

Thundermother may have left their musical comfort zone this time, but you’ll still recognize the band. It’s still the same great, high-octane, 70’s breathing rock’n’roll that the band has spoiled us with ever since their 2014’s debut album. It’s just that this time the groove is even groovier, the sound is even better and the songs cuts even deeper.

“Thundermother” is released on February 23rd through Despotz Records.        

THUNDERMOTHER:
Vocals: Guernica Mancini
Guitar: Filippa Nässil
Drums: Emlee Johansson
Bass: Sara Pettersson

”Combining the high voltage bursts of AC/DC and Motörhead with charismatic performances and looks that kill, Thundermother are one of Stockholm’s greatest export(s) since melodic death metal” – Revolver Magazine

”a damn good slice of classic, no nonsense, heads-down-see-you-up-the-front, play it loud rock ‘n’ muthafuckin’ roll” – PlanetMosh

Upcoming Shows
Feb 23 Harry B James, Stockholm
Feb 24 Kajskjulet, Halmstad
Mar 02 Sticky Fingers, Göteborg
Mar 03 Denim & Leather, Jönköping
Mar 17 KB, Malmö
Mar 23 Palatset, Linköping
Mar 31 Lokomotivet, Eskilstuna
Apr 28 Gefle Skivmässa, Gävle

 

Posted by Andy Maelstaf

Free “HEAVY METAL LOOK” Fotoshoot via Fotoproject.

Free “HEAVY METAL PHOTOSHOOT”

Naar aanleiding van de fotoproject zoekt Davy Huvaere modellen.

Davy zoekt mannelijke modellen die graag en vrijblijvend eens willen poseren in Heavy Metal stijl. Ben je minimaal 18 jaar en denk je dat jij de perfect Metal Freak bent voor deze opdracht , lees dan verder …

Het plan

Wat: Een fotomeeting voor menselijke modellen in thema : Rock , Hard Rock, Heavy Metal, Black Metal ect… de typische uiterlijke klederdracht met liefst extreemste kleding, o.a. studs, Pinnen, lederen jassen, lederen broeken, legerbroeken, zware boots.” en al wat in deze scene wel aanbod komt kwassie kleding.

Waar 

Te  Koolskamp provincie West-Vlaanderen, of een andere mooie locatie in deze omgeving (bespreekbaar). vooraf wordt er steeds een kennismakingsgesprek voorzien om nader af te spreken.

Wanneer

Datum nader te bepalen met de fotograaf

Aantal modellen

Hoe meer, hoe beter.  Modellen die graag samen willen poseren zijn uiteraard ook welkom.

Voorwaarden * Om een zo’n goed mogelijk resultaat te behalen moeten de stijl op een juiste manier uitgevoerd en benadrukt worden.

De accessoires en kledingkeuze moet dus geloofwaardig en bijpassend zijn.

* De modellen zorgen voor hun eigen kleding en accessoires en is vrijblijvend.

* Opgeven kan via PB via Facebook, vermeld je geboorte jaar, woonplaats met eventuele recente foto.

* Modellen bekomen uiteraard een digitaal kopie van hun fotoreportage als compensatie van hun medewerking.

Interesse ?

Neem dan vlug contact op via Davy Huvaere zijn facebook-pagina  

Discretie is gewaarborgd.

Davy heet u alvast van harte welkom,

 

Photo Frank-HSJ