ÖBLIVÏON Announce Band Name Change To KINGCROWN As A Great New Start

KINGCROWN is:
Jo Amore – Vocals (Kingcrown, Now Or Never, ex Nightmare)
David Amore – Drums & Machines (Kingcrown, ex Nightmare)
Markus Fortunato – Bass (Kingcrown, Fortunato, ex MZ)
Steff Rabilloud – Guitars (Kingcrown, Urgent, ex Nightmare)
Florian Lagoutte – Guitars (Kingcrown, ex Despairhate, ex Forsaken World)

ÖBLIVÏON Announce Band Name Change To KINGCROWN As A Great New Start

French Power Metal band, ÖBLIVÏON, (feat. former Nightmare members) has changed their name to KINGCROWN. ÖBLIVÏON is dead… Long live the KINGCROWN!
KINGCROWN says: “We believe that this new name is perfectly fitting to the epic and majestic theme of our lyrics and music! KINGCROWN is standing strong and is ready to fight on the metal planet, face to face, eye to eye. The Adventure continues!”

KINGCROWN representing the “Dream Team” of Heavy Metal musicians in France ! Jo Amore, David Amore and Steff Rabilloud (3 former members of Nightmare) joined by Markus Fortunato, bassist 6-string soloist from metal-neoclassical (Fortunato, ex-MZ) and the shredder Flo Lagoutte – a new guitar hero – coming from the metal extreme scene (Forsaken World). Be ready for a Tsunami in the European power metal scene…
Due to its original and timeless compositions, the quintet is proud to raise the flag of the melodic metal through solid, lyrical, powerful and excellent melodic songs, presenting by twin-guitars, hooks, unrestrained, speedy pace, with symphonic, progressive elements and great lyrics. When Classical Hard Rock meets a mix of modern sounding metal production.

www.facebook.com/kingcrownband
www.twitter.com/KINGCROWNband
www.instagram.com/kingcrown_band

Black Hole – Lost World

Black Hole – Lost World

Black Hole is a French melodic metal band, which saw the light of day in 1998. They recorded the first album in 2000 but due to line-up changes, touring started in 2008. They have released 2 albums, being “Children Of The Sun” and “Victim Of Illusion”. Characteristic of the style are the sharp guitar riffs, the powerful rhythms and the furious solos. The band already supported Nightwish, Firewind, Jeff Scott Soto, Shakra, …. Since 2015, vocalist Fabio Torrisi joined the band and that gave Black Hole an extra boost. Their third long player is almost a fact with “Lost World”. At the end of 2016 they made us curious with the release of this teaser: https://www.youtube.com/watch?time_continue=4&v=4Be2g_IpuZ4. Remarkable for “Better Days” are powerful and melodic vocals, “Lost World” gave a second impression what we could expect on the upcoming full album.

Opener “Better Days” has now appeared on video via Nocturna: https://www.youtube.com/watch?v=g4Vj5Nnm1CM. The piece, that we could listen to in the teaser, is now complete and sounds contagious to open the record. Catchy, melodious and powerful, as we may expect from a band in that genre. The up-tempo moments contains powerful drum and guitar, the quieter moments completes this song nicely. Beautiful how sometimes the guitars roughly pound and sometimes form a fragile melody. It took some time getting used to the timbre of the voice of Fabio Torrisi, but that is personal. In any case, many beautiful long powerful vocals harmoniously with the strong solos.

Slightly quieter with “No More Hope”, which also tackles it in a somewhat bombastic and theatrical way. A begging song to be helped is promptly answered by a finger-tight guitar solo. “When I’m really down, help me, save me” … I never heard someone ask for help so melodiously.

In “Help Me” I sometimes hear a pinch of Klaus Maine in the vocals. The strong guitar solos fly around your ears from all sides.

In the up-tempo “Save Your Dreams”, the vocal lines sometimes takes twists, which took me a time to get comfortable with. Once again, master on the strings Matthieu Acker is the man in the spotlight, but Christophe Brunner is also hitting it hard with double bass drum parts.

That Black Hole also can be dark, is proven in “Forever With Us”. In addition to the masterperformance of Fabio, in this slower and heavier track, the basses of Patrick Umber stands up. The nice drumfills brighten up the song a bit, but despite the high rising melodic vocals, a blissful dark atmosphere remains. With his good 6 minutes, beautiful songs can last a long time.

Also from the title track “Lost World” a video has appeared, which is on it’s way to 5000 views: https://www.youtube.com/watch?time_continue=10&v=qfssUoKUhWM. This symphonic track runs like an express train and is a good reflection of what Black Hole stands for. Powerful vocals, strong rhythms, fierce guitar solos and throbbing rhythms.

“Carved In You” starts wonderfully beautiful as a hymn. The double bass drum, as well as a guitar solo, is characteristic of this up-tempo metal track.

“Change Your Life” and “The Cell” go more towards melodic power metal, interspersed with razor-sharp riffs and solos.

The quiet magic on piano is punctuated in “The One” by a screeching guitar solo but returns. This ballad is pulled open by Fabio and gains strength thanks to drum and guitar solo. The rhythm makes the atmosphere fluctuate from powerful to subdued. As fragile as the number started, so fragile it ends.

With “Lost World” we get 10 songs, where for me “Change Your Live” and “Forever With Us” jumps out of the list. For those who want to discover this band, the album will be released on May 31 through Via Nocturna. They also play at “Devils Rock For An Angel” on September 29 where you can see them live at work.

Black Hole is:

Christophe Brunner: Drum and management

Matthieu Acker: Guitar

Patrick Umber: Bass

Fabio Torrisi: Voice

 

Visit and like their page if you enjoy the music by following these links:

Website: http://www.black-hole.fr

Facebook: https://www.facebook.com/blackhole.official.fanpage/

 

84/100

Thaurorod – Coast of gold – CD review

Thaurorod – Coast Of Gold

Als je de symfonische elementen van Sonata Arctica met de snelheid van DragonForce combineert, zal je niet ver weg zijn van THAUROROD. Met dit derde album in hun 15 jarig bestaan bouwen ze stevig aan hun power metal carrière. Neem nu de nummers “Power” en “The Commonwealth Lives”, die als een gigantische wervelwind passeren. Twee melodieuze nummers die “Coast Of Gold” vooraf gaan, waar de trots van power metal de bovenhand haalt. Dit melodieuze nummer geeft een vrolijk gevoel en is daardoor ook favoriet.

Eigenaardige titel “24601” start rustiger op keyboard. De indrukwekkende gitaarsolo met begeleide zang wint tempo en eens op toeren komen de keys en drum extra push geven. Snelheid alom in “Feed The Flame” waar toch tijd gemaakt wordt voor een rustiger intermezzo met keyboard en gitaar. Op epische wijze worden we in “Cannibal Island” welkom gegeten op het eiland dankzij de speciale effecten. Gans het nummer straalt iets speciaals uit.

Liefhebbers van de afwisseling van traditionele power met speed power metal zullen in “Into The Flood” hun favoriet vinden. Voor wie de snelheid en accuraatheid primeert, zal dan eerder “My Sun Will Rise” verkiezen. Voor elk wat wils eigenlijk. In “Illuminati” gaat het dan weer meer richting traditionele rock waar de lange vocale uithaals bijblijven. Eigenaardig dat de plaat met een ballad afsluit. “Halla” klinkt wel wat melig maar kan ook niet anders na al die snelheidsrecords die gesneuveld zijn.

Alhoewel de heren “slechts” drie albums hebben, klinkt dit nieuw album erg volwassen. Geen pieken of dalen, maar massa’s power en snelheid in 10 melodieuze speed power composities. Dat deze Finnen in het mekka van dit muziekgenre geen potten zullen breken, neemt niet weg dat ze een puike prestatie neergezet hebben. Dankzij de krachtige zang, strakke riffs en ultrasnelle mokerslagen zal Thaurorod niet langer onopgemerkt blijven.

82/100

Met dank aan THEO SAMSON / THE ROCK ONLINE

Andy Maelstaf

Tchandala – Resilience – CD bespreking

Tchandala – Resilience

Door twee albums uit te brengen (Fantastic Darkness in 2002 en Fear of time in 2012) zijn de heren van Tchandala niet erg productief. Toch zijn ze al 21 jaar actief en met ‘Resilience’ brengen ze hun derde CD. Een titel die dus meer zegt dan we op het eerste zicht zouden denken. De band bestaat uit zanger Dejair Benjamim, gitaristen Thamise Ducci en Will Moreira, bassist Sandro Souza en drummer Pablo Rubino. Deze band stond op het podium met bands als Blaze Bayley, Viper, Predator, enz. . Deze nieuwe CD werd opgenomen, gemixt en gemasterd in Revolusom Studio en geproduceerd door Marcos Franco, Dan Loureiro en TCHANDALA. In verschillende nummers werden ze bijgestaan door diverse gastmuzikanten.

Het album schiet na wat mysterieus geroezemoes uit zijn startblokken met “The flame”. De dubbele bassdrum van Pablo Rubino leiden dit uptempo catchy nummer naar een melodieuze verleiding. De korte riffs en vingervlugge solo zetten de kwaliteiten van Thamise Ducci en Will Moreira direct in de kijker. De dubbele zanglijn op het einde is opvallend want naast de gewone zang komen er schreeuwende backingvocals van Dan Loureiro bij. Op het einde terug de mysterieuze klanken. Een nummer dat het beste haalt uit klassieke en power metal.

De zang in “Labyrinth” kan mij niet bekoren, die komt te onzeker over en mist wat power. Voor een band van 21 jaar leg ik de lat toch iets hoger. Voor de rest zit het muzikaal wel goed, ook de backingvocals kunnen de kracht van dit nummer mooi accentueren. Het nummer komt door de lange uithaals in de zang ook wat lang over, toch erg sterk gitaarwerk en sterk drumwerk.

Vocalist Iuri Sanson is te gast in “Valley of greed”. Zijn hogere zangstem matcht mooi met de gierende gitaren. Terug muzikaal sterk met progressive achtertoets. De ene riffende gitarist wordt door een sublieme solo van de andere ter orde geroepen. Mooi duel waar enkel winnaars zijn. De tempoverhoging op het einde is leuk.

Buitenbeentje is zeker “Lamento ao Velho Chico”, een speciaal nummer waar veel verteld wordt met wat gitaargetokkel. Het is als het ware een prelude naar “Tears of River”. Old Chico zou een verwijzing zijn naar een manifest over de São Francisco rivier, die ligt tussen Alagoas en Sergipe.

 

“Tears of river” heeft bij momenten een duister kantje. Geen idee of het van de sterke riff, de dubbele bassdrum of de bombastische zangstijl is, maar het tekent het nummer.

Op “Echoes through the fourth dimension” zijn Clarice Pawlow en Renan Fontes te gast. In deze ballad zorgt een akoestische gitaar voor de juiste sfeer, al wordt deze al rap ingehaald door het hardere werk. Een breekbare solo klieft het nummer mooi middendoor. De dubbele bassdrum contrasteert mooi met de rustige zangstijlen en met donder en regen komt dit prachtige nummer toch tot een einde.

Ook in “Flatland” heb ik wat problemen bij het verteren van de zanglijnen. Het koor met hoge stem is opvallend aan dit nummer.

Van “Shadows” wordt ik niet vrolijk, maar dat hoeft ook niet. De negatieve vibe komt misschien zorgt de passievere zang of de deukende loodzware gitaren voor die negative vibe. Will Moreira’s keyboard bijdrage is daardoor soms moeilijk te traceren. Wat verder in het nummer krijgen we een ritmeswissel met wat progressieve en vooral agressievere invloeden. Met een positievere solo breekt het nummer uiteindelijk helemaal open. Het nummer eindigt weliswaar in dezelfde krachtige stijl als het begonnen is.

“Father’s spirit” is een ingetogen ballad waar we Jack Ferreira op keyboard als gast horen. Het is een rustig nummer met prachtige lyrics over een vader die zijn visie uiteen legt voor de toekomst met zijn pas geboren zoontje.

Ook in “Caesar” is Will Moreira te gast, maar ook Tim “Ripper” Owens als zanger en Luana D’Almeida als backing vocals. Het is een nummer dat qua richting naar power metal doorweegt door de dubbele bassdrum van Pablo Rubino.

Om af te sluiten kunnen we nog genieten van een akoestische versie van “Echoes Through the fourth dimension”. De akoestische gitaar geeft een warme sfeer, waardoor de zang wat beter uitkomt dan in de volledige versie.

Muzikaal is deze band niet erg origineel maar wel vrij sterk want hier spreken we over heavy / power melodieuze metal van hoge kwaliteit. Het gitaarwerk is meer dan behoorlijk en soms verrassend. Maar in dit genre is een krachtige loepzuivere stem cruciaal en daar zit er volgens mij nog wat marge voor progressie. Bijna alle nummers flirten met speeltijd rond de 5 minuten en daardoor krijgen we een klein uurtje de volle lading energie. De productie is prachtig. Liefhebbers van Judas Priest, Manowar of Testament zullen dit album zeker versmaden, voor de anderen is het de moeite waard om deze band te ontdekken.

 

75/100

 

Andy Maelstaf – Met dank aan Gino Puylaert

Devoid – Cup of tears – CD Review

DEVOID – CUP OF TEARS

 

Dat ik fan ben van Carsten is wellicht geen geheim. Zo goed als elk album (geloof me, dat zijn er intussen een pak, check zijn site www.carstenschulz.com  maar eens … ) waarop hij te horen is of door een of andere wijze door zijn hulp ter wereld kwam, heb ik (gesigneerd) liggen.

Ik mocht hem persoonlijk ontmoeten tijdens zijn periode bij Rik Priem’s Prime. Hij werkte graag mee aan mijn eindwerk fotografie in de vorm van Rik Priem’s Prime eerste fotoboek. Toen ik onlangs hoorde dat de Duitse vocale krachtpatser opnieuw in een nieuw project gestapt was en ik het veelbelovende resultaat eind oktober van hem persoonlijk in mijn digitale brievenbus kreeg om te reviewen, werd het moeilijk om objectief te blijven en in mijn verslag niet in superlatieven te blijven hangen. Iedereen is toch wat “weak in the presence of beauty”. Daarom dat ik dit verslag bewust na meerdere luistersessies en verloop van meerdere weken pas publiceer. Echter, hoe meer ik luister naar ‘Cup Of Tears’, hoe meer ik er van geniet. Het beoordelen werd er niet makkelijker op.

Persoonlijk heb ik het meestal niet zo voor progressieve muziek en stond (jawel) ietwat sceptisch tegen dit nieuwe avontuur. “Cup of Tears” is het debuutalbum van Devoid, een project van de Franse gitarist Shad Mae met zanger Carsten ‘Lizard’ Schulz, keyboardspeler Jorris Guilbaud, bassist Ben Toquet en drummer Ben Wanders. De productie is om je vingers af te likken, alles klinkt helder en scherp gedetailleerd.

Het openingsbommetje “Soldiers” staat direct garant voor veel melodieuze power, in combinatie met verfijnde techniek. De progressievere toets is duidelijk aanwezig. Carsten is vocaal heel sterk en krachtig genoeg om de muzikanten in het gareel te houden.  Ook op YouTube te beluisteren:

Een tweede pareltje is “Otherworld”. Opmerkelijk gitaarwerk van de Franse Shad Mae, die duidelijk magische vingers moet hebben om dergelijke krachtige en vingervlugge riffs te toveren.

We spannen de schroef nog iets strakker aan want het tempo gaat nog een stukje omhoog. In het thrashy “Collective Heart” combineert Carsten rustige en energieke zang. De ritmewissels trekken het tempo eventjes omlaag en laten het keyboard sfeer brengen, maar voor we het beseffen krijgt de bpm–meter een kick en ontploft alles nog eens naar het einde toe.

Een elegante akoestische gitaar als opening van “The Clock Is Ticking” staat in schril contrast met het vorige nummer. De intro gaat naadloos over via een energiekere brug naar het gespierde refrein, waar terug alle muzikale elementen aanwezig zijn.

Killing Hands” gaat met een strakke riff van start en al gauw vult Ben Wanders op drum het plaatje met dubbele bassdrum op.  In de rustigere momenten brengen de toetsen van Jorris Guilbaud wat dynamiek en sfeer. We horen een ontspannen Carsten over de golven van Ben Toquet’s bass zweven.

Een koor brengt het rustige “Religion” op gang. Het tempo is een stuk ingetogener, maar toch is Shad’s snijdende gitaar in het refrein nog sterk aanwezig. Er hangt een mysterieus duister sfeertje. Vocaal gaat het van rustig tot stevig uithalen, het vocaal bereik en vooral de power van Carsten is verbluffend. Het nummer gaat naar een climax door een dubbele bassdrum en steviger gitaarwerk. Deze is trouwens ook op YouTube te beluisteren:

De pingelende toetsen in “Agony” bieden weerstand tegen de erg aggressieve aanvallende gitaren en pompende drum. Het nummer wordt mooi open getrokken en valt zelfs bijna stil. Ideaal moment om Shad’s solerende bijdrage in de spotlight te zetten.

Het kortste en tevens instrumentale nummer “Final Breath” duurt slechts een tweetal minuten. De akoestische gitaar zorgt voor een adempauze in deze sneltrein.

Op een gelijkaardige rustige manier kabbelt “Colours Fade To Grey” onze oren binnen. Carsten roept ons al direct met een “ow yeah” tegemoed en begeleid ons naar een intensiever refrein. In de rustigere momenten slaagt Jorris Guilbaud met zijn keys er magistraal in om wat extra melodieën te penitreren want het is moeilijk om weerstand te bieden aan Shad’s riffend vuurwerk. Mijn favoriete track.

Het sterke keyboard gedreven “Mind Keeper” valt toch ten prooi aan een gierende gitaarsolo. Waar alles terug tempo en kracht leek te winnen, breekt het nummer magisch open en plots lijkt alles veel bombastischer. Verbaasd bleef ik wat genieten tot een gierende en vingervlugge gitaarsolo me bij de keel nam en naar het einde van het nummer loodste.  Ow waaw, nog een favoriet! Ook deze is op YouTube te beluisteren:

Titeltrack “Cup Of Tears” voert een mooie tweestrijd tussen de soms rustigere vocale en de opzwepende muzikale omlijsting. En wat later is het net andersom. Ben Wanders gaat echt tot het uiterste door strakker en vlugger dan ooit de bonkende ritmes aan te geven. Opnieuw een nummer waar alles in zit en de titel van het album meer dan waardig is.

We lijken wel in het midden van een ontwakende jungle te zitten als “Hollow Point” begint. De kooreffecten zorgen voor een filmische en haast irreële sfeer. Shad grijpt deze laatste kans met beide handen om zijn gitaarvirtuositeit nog eens extra in de schijnwerpers te zetten en dat is puur genieten. De bijna pratende gitaarsolo doet je bijna vergeten dat dit een instrumentaal nummer is. Check maar uit op YouTube:

Een album dat via het label “Melodic Rock” komt, laat al vermoeden al dat we iets melodieus gaan krijgen, maar we krijgen veel meer dan melodie alleen. Kracht, muzikale en technische perfectie, harmonie, goede songwriting, uitstekende arrangementen met een progressief sausje erover. Met “Cup Of Tears” slaagden ze erin om de perfecte balans te vinden tussen technische finesse en muzikaliteit. Daarom is het enerzijds moeilijk om Devoid een genre-label op te plakken, anderzijds vinden ze het warm water niet opnieuw uit. Het is geen pure power metal of pure progressieve metal band, ze liggen ergens in het midden en ze domineren absoluut dit territorium.

Feit is dat de vocale prestaties van Carsten ook voor dit genre de perfecte match is. Keyboards zijn over het ganse album mooi verdeeld. Shad’s gitaarwerk quoteren op een schaal tot tien levert wellicht elf op. We krijgen 12 nummers die ons een klein uurtje gekluisterd houden. Naast mijn favorieten “Colors fade to grey” en “Mind keeper” zijn er geen grote uitschieters, want de kwaliteit blijft gans de schijf uiterst hoog.

Als je van energieke, melodieuze, technische, aanstekelijke maar ook een beetje progressieve metal houdt, dan kan je niet rond deze release en is “Cup Of Tears” jouw ding!

 

91/100

 

Andy Maelstaf

CD REVIEW – FIRE FORCE – ANNIHILATE THE EVIL

 

CD REVIEW – FIRE FORCE – ANNIHILATE THE EVIL

 

De nieuwe schijf van het Belgische vijftal van FIREFORCE is dus echt een slagveld, we konden de nieuwe en derde schijf  ‘Annihilate The Evil’ beluisteren en staan even met onze mond open waarbij men tong een overgoten werd door hun goddelijke power soundsausje dat zeer pikant aan proeft en zeer verrassend uit de hoek komt.

Okay de combat Belgen maakte weleer een goede schijven o.a. het album, ‘Deathbringer’ in 2014  maar  ‘Annihilate The Evil’ is vernieuwende shit,  in de positieve zin van het woord weliswaar. De sound is echt voor duimen en vingers af te liken, idem als voorgaande albums werd Kempten’s Prophecy & Music Factory Studios onder leiding van Christian Schmid en RD Liapakis (Mystic Prophecy) ingeroepen. Dus ook op deze schijf houden bij een krachtige, aanstekelijke vorm van power metal.

Hun eerste nummer “The Boys From Down Under “het nummer begint very thrashy zelfs, zeer cool riff inclusief een onheilspellende solo,  die er trouwens binnen loopt als zoete honing, meteen is er een break die overgaat naar de 5 versnelling, waarbij een super chorus lijntje het afmaakt en men vrouw zelfs spontaan men hielen begint te liken omwille men grote aandacht voor ‘Annihilate The Evil’ schijf,

Track 02. “Revenge In Flames” gaat het zelfde loopje op,  stevige power met voldoende afwisseling dat niet gaat vervelen waarbij zeer veel zorg werd gehouden met de opbouw van de solo’s, vocalen zitten zeer snor en hebben wederom deze internationale allures als weleer. Top nummer … 

Bij track nr 03. “Fake Hero” nemen de heren even de handrem en begeven zich wat rustige akkoorden, maar wederom komt er een up-tempo wisseling aan die verdomt lekker in het gehoor licht, tekst is ook behoorlijk sluw. Wand zeg nu zelf hoeveel Fake Hero’s lopen er wel niet rond in onze maatschappij van “ kijk naar mij” ook al zijn ze geen WING waardig. Wederom cool nummer met in houd ..

Track nr 04. “dog soldiers’ begint wat met klassieke invloeden dat zeer goed gevonden zijn , meteen gaat het over naar wat power metal met duidelijke Hardcore drums van Jonas Sanders wat me hier opvalt zijn de tussen gitaar stukken die strak en over gedurfde riff beschikken, waarbij je ik moet zeggen dat de band wederom een nieuwe fase bereikt hebben in opbouw van nummers en techniek.   Alles zit dan ook mooie in elkaar geweven waarbij je geen noot meer tussen kan proppen.  Zonder gelul een perfect nummer.

Track 5. Oxi Day, meteen denk ik of ze nu wat bleusy stuff gaan spelen maar de schijn bedriegt. Na een goed humeurig solo hebben de fijne vocalen van Filip “Flype” die hier al verdomt goed werk geleverd heeft en ook hier haalt hij het beste uit zijn strot, de mooie choruslijn word hier geweldig ondersteun met de opbouw elementen die gewoon klasse zijn. Deze cd zal grote ogen werpen en zeker grotere deuren openen voor de heren. De nummers die ik nu al heb besproken vloeien zo mooie weg,  waarbij ik meermaals terug skip om de technieken te her-horen wat ze nu juist gespeelt hebben.

Oxi is een nummer met klasse in opbouw en dus eentje van men favorieten. Lekker stevig en vol verassingen en dan heb ik het niet over men vrouw die nog steeds de paringsdans doet voor men kruis he.

 

Track 06. “Thyra’s Wall” we zitten half van de 12 nummers. “Thyra’s Wall” wordt strijdkundige begonnen waarbij de sound me weer met men kraag neemt en me niet meer lost laat, stevige invalshoeken waarbij break en solo’s af gewisseld worden en op je losgelaten worden. 

Track 07. “Defector” op dit nummer hoor je wederom wat Filip in zijn mars heeft, zijn stem komt hier geweldig over en doet me wel eens denken aan grote Rob Halford, het is dan ook overduidelijk dat de stem van deze overwinterde rocker nog steeds over een geweldig powerfull stem bereik beschikt ook al is zijn stem nu meer op een constanter niveau haalt en vroeger meer schreeuwerige uithalingen had, geweldig nummer.

 

Track  8. “The Iron Brigade” het nummer word meteen wat symfonisch gestart waarbij we meteen overgaan naar een mid-tempo met opgaande tempo wisselingen, die weer stevig in elkaar zitten en tank bewijze over je walsen.  vocaal zit het super waarbij er de felbegeerde meezing mogelijkheden in verwerkt zijn zoals “we are made of metal “, waarbij je u hooft lekker kan Bangen, wederom geslaagd nummer.  

Track 09. White Lily (Okhotnik) stevige riff en weglopende gitaar riedeltjes, waarbij de unieke vocale van Filip mooie de up-tempo’s zet, en de rest braafjes moet volgens.

Indien dit nog niet genoeg was zetten deze cambat metal dudes er nog een extra versnelling in,  waarbij het nummer nog eens extra lekker vet wordt.  Manoman wat een indrukwekkende CD,  waarbij ik de indruk krijg dat ik een buitenlandse band het bespreken ben.

 Track 10. Iron, Steel, Concrete, Granite hierbij laat de band traditional power metal paths zien waar ze voor staan, bij dit nummer zou ik me kunnen voorstellen dat er heel wat zou kunnen gebeuren live onstage.  Waarbij je zeker enkele explosies zou kunnen verwachten en hopelijk in zaal met voldoende ruimte waarbij hun super vette decor extra tot zijn recht komt.

Track 11. Herkus Mantas een nummer dat voor mij een typisch Duitse opbouw heeft, het is dan ook niet voor niets dat F.F. fan zijn van Halloween, het nummer beschikt over een leuke meezinglijnen en straffe gitaarloopjes, een nummer dat zeker blijft hangen en je uitnodigt om weder en weder op je replay toets te drukken van je CD speler om dit 4.12 min durende nummer terug te horen. Cool

 

Track 12. Gimme Shelter (CD only Bonustrack  ‘Gimme Shelter’ Rolling Stones)  nummer begint wat met open gitaar akkoorden waarbij het overgaat mid strakke rifjes die uitlopen, ook dit nummer komt alles netjes aan de beurt en op zijn pootjes terecht waardoor alles klinkt als een goed gesmeerde Rolling Stones machine,

 

 F.F. line-up – vocalist Filip “Flype” Lemmens ,Thierry Van der Zanden en Erwin Seutens gitaren zijn dan ook de enige die uit de vorige line-up zijn, terwijl drummer Joans Sanders en bassist Serge Bastaens pas nieuw zijn in de band,  klinkt dit album super en vrij technisch in orde.

Hierbij hopen we dat deze line-up ook zo mag blijven, ook al werd  voor de drum partijen Jonas Sanders van “Pro-Pain” er bijgehaald en lijkt het me de beste line-up wat ze ooit gehad hebben, “Annihilate The Evil” cd is op hoog niveau gespeelt en moet je zeker als Power Metal fan in je collectie zitten hebben echt he, pure klasse van onze eigen Belgische Fire Force, Super toch he ?   

 (please ignore the fast typos) 

Tracklisting:

01. The Boys From Down Under

02. Revenge In Flames

03. Fake Hero

03. Fake Hero05. Oxi Day

06. Thyra’s Wall

06. Thyra’s Wall0

8. The Iron Brigade

’s Wall

06. Thyra’s 11. Herkus Mantas

12. Gimme Shelter (CD only Bonustrack)

 

REPORT :Frank HSJ

Limb Music LMP 1709-167

[youtube id=”GDdKTGt4MlU”]

Sound Storm – Vertigo – CD bespreking

STEAMPUNK_Original_JPG

Sound Storm – Vertigo

Sound Storm is:

Valerio Sbriglione – gitaar

Massimiliano Flak – bas

Alessandro Bissa – drum

Rocco Mirarchi – gitaar

Elena Crolle – toetsen

Fabio Privitera – zang

 

“Vertigo” is het nieuwste project van Sound Storm. Na de afgelopen woelige jaren (wat betreft de line-up), is deze band terug met een krachtig team: Elena Crolle op keyboards, Massimiliano Flak op bass, Alessandro Bissa (gekend van Vision Divine, Labyrinth) op drums, Sascha Blackice op ritme gitaar and Fabio Privitera als lead zanger. De schijf werd in Nederland geproduceerd in de ‘Sandline recording facilities’ met Joost Van Den Broek (gekend van Wandria, Ayreon, Epica) achter de knoppen.

De muziek van dit concept komt pas tot zijn recht met een sterke visuele ondersteuning. “Vertigo” is een Victoriaans verhaal, gebaseerd op Dante’s Inferno. Het idee ontplooide zich echter verder tot een meer introspectief en psychologisch geheel.

Na de instrumentale intro ‘Vertigo’ krijgen we twee uptempo tracks. De vele tempo wijzigingen en progressieve aanpak in ‘The Dragonfly’ zetten direct de toon. Sterke vocalen, een dynamische drum die de accentjes weet te leggen en schreddend gitaarwerk zijn typerend. Het bonkende ritme wordt ook in ‘Metamorphosis’ aangehouden.

Forsaken’ is terug progressief en vooral ruwer. Dankzij de nodige rustpauzes komt het theatrale gevoel sterk naar voor. Soms komen enkele delen zelfs wat poppy over, maar toch zitten de electrische gitaren nooit ver weg. Deze rustigere momenten vinden we ook terug in ‘Original Sin’, en mijn gedachten gaan om deze tragere momenten perfect te laten dienen als ondersteuning van videomateriaal, die een verhaal in beeld brengen.

Met ‘The Ocean’ krijgen we terug een nummer met ietwat meer progkantjes, maar telkens erg goed ingespeeld op elkaar. Ook in ‘Spiral’ zitten muzikale hoogstandjes met een sublieme en pakkende gitaarsolo. Het achtergrondkoor zorgt voor een passende sfeer. En verschillende stijlen en sferen in een nummer is wat in ‘Gemini’ ons te wachten staat, een echte oorstreling is deze onderdompeling.

VERTIGO cover

En dan heb je ook ‘Alice’. Een nummer die op zich geen inhoud lijkt te hebben, maar gebruik deze track in een film en alles komt tot leven.

The Last Breath’ staat synoniem met afsluiten in stijl. Alles wat een nummer moet hebben zit er gewoonweg in. Melodieuzer, dramatischer en bombastischer “sorry” zeggen is wellicht niet mogelijk. De koortjes vullen alles perfect aan en de vele tempo wisselingen maken dat dit nummer gewoonweg niet in een vakje kan gezet worden, maar een mooi idee geven wat een Sound Storm moet zijn.

 

Besluit:

Met deze nieuwe brengen deze Italianen niet enkel symphonic power metal van een hoog niveau, maar toch iets speciaals. Hun CD komt theatraal over, waar bombastische en overweldigende muzikale hoogstandjes niet ontbreken. Dat alles goed in elkaar zit, heeft veel te danken aan de muzikanten en het ondersteunende koor, want elk zet een puike prestatie neer. De videoclips zijn alvast veelbelovend!

 

This album came out through Rockshots Records.
Distribution is done by Plastic Head Distribution. 

 

Score: 85/100

Andy Maelstaf

Thanks to Mike De Coene – Hardlife promotions

 

 

EDEN’S CURSE TO RELEASE REVISITED CD & LIVE DVD PACKAGE!

Afbeeldingsresultaat voor eden's curse

EDEN’S CURSE TO RELEASE REVISITED CD & LIVE DVD PACKAGE!

NIKOLA MIJIC (Vocals)
THORSTEN KOEHNE (Guitar)
PAUL LOGUE (Bass)
JOHN CLELLAND (Drums)
CHRISTIAN ‘CHRISM’ PULKKINEN (Keys)

To celebrate the tenth anniversary of their debut album, Eden’s Cursewill release ‘Revisited’ – a two disc set including the debut album re-recorded in it’s entirety and a bonus DVD ‘Live In Glasgow – The Official Bootleg’, on 25th August 2017 worldwide via AFM Records.

Bassist Paul Logue explains: “The first album really was the foundation for all that was to follow and ever since Nikola joined the band we have been inundated with fan requests to re-record the older material and whilst it would be great fun, it would also be the same amount of work as recording a brand new album. In actual fact, that is one of the main reasons we recorded the live album, ‘Live With The Curse’, so the fans could hear Nikola’s voice on the older songs. However, it did not stop the flow of requests – in fact it made it worse! So, with this pivotal tenth anniversary coming up, we thought it would be a good idea to do it and AFM agreed. It’s turned out really great and given the older songs that little bit of freshness. It’s not to out-do what went before but to pay homage to a very important record in our career”.

The debut re-recordings were mixed by Pete Newdeck (Eden’s Curse, Tainted Nation, Grim Reaper) & Mastered by Harry Hess (Harem Scarem).

Coupled with the re-recorded debut album is the ‘Live In Glasgow – Official Bootleg DVD’ which is the ‘Live With The Curse’ live album recording show in it’s entirety. Filmed at The Classic Grand in Glasgow on 28th November 2014, the release mark’s the band first official live DVD release, albeit in a bootleg form. “The footage is absolutely excellent” states bassist Logue. “We did not intend to film a DVD, but the audio recording company brought two cameras along to capture the show and when we saw the results we were really surprised! We put out four videos on You Tube to promote the live album and the fans kept asking to see the full show on DVD. So, here it is! We’ve called it a ‘bootleg’ because it wasn’t recorded on 6 cameras, e.g one above the drummer and one on the keyboard player – like we would do for a proper DVD release. However, beyond that is looks and sounds great! We WILL do a DVD in the future but in the meantime this give our fans across the world something to enjoy time and time again and it makes ‘Revisited’ a very special package indeed” he adds.

‘Revisited’ is the ultimate package for Eden’s Curse fans old and new and a fantastic introduction to the band’s music. It’s a true celebration of the record that started it all, from the guys who carry the legacy forward. Over 60 mins of music and 100 mins of film make ‘Revisited’ a must have for all Eden’s Curse & Melodic Metal fans.

Order yours today from AFM Records here:
http://shop.afm-records.de/detail/index/sArticle/1182

#edenscurse#revisited#topsecretproject#tenthanniversary

 

CD release: Unleash The Archers – Apex

BlackBackgroundPromoHR

UNLEASH THE ARCHERS – APEX

 

Brittney Slayes – Zang

Scott Buchanan – Drum

Grant Truesdell – Gitaar, zang

Andrew Kingsley – Gitaar, zang

Nikko Whitworth – Bas

Meer info op www.unleashthearchers.com of www.facebook.com/UnleashTheArchers

 

Op dit nieuwe album staan deze 10 tracks:

1. Awakening

2. Shadow Guide

3. The Matriarch

4. Cleanse The Bloodlines

5. The Coward’s Way

6. False Walls

7. Ten Thousand Against One

8. Earth And Ashes

9. Call Me Immortal

10. Apex

 

713_UTA_CMYK

 

“Unleash The Archers” is een explosieve cocktail. Tijdens een interview eind vorig jaar (Interview), vertelde Brittney dat er een nieuwe cd zat aan te komen. Deze nieuwste creatie werd op 2 juni uitgebracht en staat bol van de doordringende melodieën, strakke riffs en solo’s maar het meest kenmerkende zal wellicht haar krachtige stem zijn, waarmee ze met dit vierde album de lat terug iets hoger wist te leggen. Het album werd in een zestal maanden geschreven en slechts in drie weken opgenomen. Brittney, die trouwens alle teksten zelf schrijft, vertelde onlangs nog dat de basis van nummers meestal gezamenlijk gemaakt wordt en dat elk dan zijn eigen muziek uitwerkt. Pas dan wordt ieders inbreng gecombineerd om samen het nummer af te werken.

 

Op de CD treffen we een 10 tal nummers aan, samen goed voor 60 minuten. Dit wil zeggen dat we enkele langere nummers mogen verwachten.

 

“Awakening” is het eerste nummer en zet meteen de toon. Na een rustige intro schieten de riffs langs je oren, gespekt met de vocale uithaalkunstjes van Brittney. Het catchy nummer spint lekker op en een bonkende drum doet de bpm-meter serieus naar zijn maximum drijven. Ook het vingervlugge gitaarwerk deed menigmaal mijn wenkbrauwen fronsen. Niettegenstaande dit krachtige nummer meer dan 7 minuten de CD op gang trekt, mocht het voor mij nog langer duren.

 

Dit tempo wordt trouwens in “Shadow guide” aangevuld met grunts en een vettige solo. De achtergrond koortjes geven diepte aan het nummer. Dat de nummers muzikaal allemaal erg goed in elkaar zit, kunnen we in “The Matriarch” nogmaals bewonderen. Zalig hoe je na onbewust zit mee te zingen “Freedom doesn’t exist, you can’t resist”. In dit lied ontmoet The Matriach voor de eerste keer en na lang wachten The Immortal. Ze is kwaad en ongeduldig, maar weet dat haar ritueel voor onsterfelijkheid nabij komt. Van deze track kwam op 7 mei een videoclip uit.

 

Wie intussen nog niet opgevallen zou zijn dat Brittney serieus krachtig kan uithalen, kan dit in “Cleanse the bloodlines” meerdere keren ondervinden. Het is een erg beladen en zwaar nummer met achtergrondkoor wat alles een dramatische tint geeft. Gitarist Andrew Kingsley heeft het grootste deel van dit nummer geschreven tijdens zijn vakantie. Op 8 april kwam ook van dit nummer al een videoclip uit.

 

 

“The Cowards’s way” is dan weer een pareltje van catchy vocals afgewisseld met vlijmscherpe gitaarsolo’s. Daarmee zijn we al de helft van de CD voorbij en dus tijd om het wat rustiger aan te doen. Daarvoor is deze power ballad – metal track “False walls” een 8 minuten durende adempauze. Opnieuw catchy maar telkens dat ruige en krachtige kantje dat Brittney ’s handtekening op het nummer zet. “Ten Thousand aganist one” is dan weer een meer progressief nummer, dat opnieuw het vocale bereik van deze zangeres in de kijker zet. De interactie met het koor tijdens de drumsessie is een opvallende passage die het nummer wat tempo doet afnemen, om terug harder verder te gaan.

 

“Earth to Ashes” is het enige nummer met rustige intro, die ons doet vermoeden dat we een rustig nummer zullen te horen krijgen. Dat was zonder de Canadese gitarenplukkers gerekend, want hun snoeiende gitaren doen ons daar plots anders over denken. Alweer krijgen een uitdagende baslijn, bonkende drums en gitaarrifs een magische vorm. Zet daar de stem van Brittney bovenop en we hebben een zoveelste krachtige prachtcompositie. Dit alles samen met de sublieme gitaarsolo laten mij deze powermetaltrack tot de beste van de schijf bestempelen en ik hoop haar deze ooit nog eens live te kunnen horen zingen.

 

In “Call me immortal” brengt een theatrale bombastische intro ons een uptempo nummer met zalige riff. De titeltrack “Apex” is tevens de afsluiter van de CD. De rustige intro wordt gewisseld door een laatste demonstratie van hoe je anno 2017 een goed nummer in elkaar steekt.

UTA_Logo_FlatGold

Besluit:

Met dit concept album hebben ze de donkere boodschap overgebracht van de protagonist “The Immortal” die op zoek was naar de antagonist “The Matriarch”, om haar zonen te vinden en hen naar haar te brengen. Zo kan ze hen in een ritueel vermoorden om onsterfelijkheid te bereiken. Een samensmelting van gitaarriffs, achtergrond koortjes, vernuftige baslijnen en drum creëren een mooie epische sfeer. Je wordt meegetrokken in een woedend episch verhaal, waar je van begin tot eind kan genieten van een samenspel van een van de sterkste genres van hedendaagse metal. Met Bruce Dickinson en Rob Halford als muzikale voorbeelden weten we een beetje waar Brittney de mosterd haalt, maar het blijft een indrukwekkende zangeres! Deze band is slechts 10 jaar bezig en al zo’n niveau bereikt, ronduit indrukwekkend.

 

Persoonlijke score: 9/10

 

Met dank aan Claudia Steinlechner – Napalm Records

Andy Maelstaf

My Own Ghost: Life on standby

MOG Official band picture 2017

My Own Ghost – Life On Standby

 

My Own Ghost zijn

JULIE RODESCH – Vocals

FRED BREVER – Guitars

DAVID SOPPELSA – Guitars

JOE MAY – Bass

MICHAEL STEIN – Drums

 

My Own Ghost is van hun eerste schijf bekend van hun dynamische pop rock/metal. Ze zullen op 7 april hun tweede album uitbrengen, die “Life on standby” zal heten. Deze Luxemburgse band kozen ervoor om hun album via het Finse Secret Entertainment uit te brengen. Voor de Benelux neemt Bertus deze taak op zich.

 

Cover - Artwork

 

Het eerste nummer “Life on standby” zorgt voor een stevig begin van de plaat en laat geen twijfel meer mogelijk: we hebben te maken met female power. Het vocale bereik van Julie wordt direct in kaart gebracht. Doe daar nog enkele lekkere riffs gekruid met strakke drums en we hebben een cocktail om U te zeggen. Het uptempo nummer gaan soms even stil, om daarna krachtig te eindigen. Bij het begin van “Everytime I break” grijpt de melodie je direct stevig bij de keel. We krijgen een uptempo rock met progressief kantje. We schroeven het tempo wat terug bij “Alive Ritme”, alhoewel het ritme nooit ver weg zit. En dit ritme vinden we ook terug in “10 weeks of summer”, wat bol staat van catchy melodieën. Een bonkende drums houden het ritme lekker strak. Een nummer met hoog meezinggehalte.

Na al dat geweld is het tijd om even op de rem te staan en we doen dat met het vijfde nummer “If I stay”. Ook hier staat de zang centraal en naar het einde toe komen de gitaren erbij om met een climax te eindigen. Een zalig nummer en dus ook een van mijn favoriete tracks van deze schijf. Terug een tandje bijzetten voor “Don’t say you love me”. Er wordt wat meer nadruk op de gitaren gelegd waardoor we ineens terug op de rails staan. En dat zien we ook in “No air”, een uptempo nummer en stevige combinatie. Ook hier valt midden het nummer het tempo eventjes weg om daarna lekker verder te rocken.

Met “The night before I die” krijgen we een ingetogen intro, maar opnieuw catchy melodieen die harmonieus samengebreid werden tot een complete aanstekelijke mix die live zeker zal aanslaan. Naast de ballade mijn favoriete nummer. We gaan nog stevig door met “When love is not enough”, waar uptempo en stevig wellicht de beste trefwoorden zijn. Het is ongebruikelijk om een CD te eindigen met een ballade en met “Hope” lijkt het er in het eerste zicht op, tot halverwege het nummer plots de ballade een stevige portie power bijkrijgt. Eindigen in schoonheid wordt op deze manier een nieuw begrip.

 

Conclusie

Alhoewel deze CD slechts 37 minuten duurt, is dit niet echt een nadeel. De meeste nummers halen de 4 minuten niet. Het staat vol van krachtige pareltjes met bijblijvende melodieën. Dat is beter zo dan dat er een uur muziek met opvullers op staat. Een combinatie van stijlen, die wellicht komen door de diversiteit aan muzikanten. De CD bolt als een trein en voor je het besef ben je aan het meezingen. Je kan bijna niet stilzitten met dergelijke muziek. Benieuwd of dit hoge krachtige stembereik ook live mogelijk is, want dit is echt wel opmerkelijk goed.

 

Score: 8.5 / 10

www.myownghost.com
www.secretentertainment.fi

 

Met dank aan Mike De Coene – Hardlife promotions

 

Andy Maelstaf