Devilsdriver reveals Part One of New Outlaws ‘till the end


DEVILDRIVER Reveals Part One of New “Outlaws ‘Til The End” Interview Series, with Commentary from Randy Blythe, Hank3, Lee Ving and More


New Album, Outlaws ‘Til The End, out July 6, 2018 via Napalm Records

Pre-Order Here:

Globally renowned, chart-topping band DEVILDRIVER recently announced the upcoming release of their highly-anticipated full-length album of outlaw country-gone-metal anthems, Outlaws ‘Til The End. The monstrous collection of savage metal interpretations will be released via Napalm Records on July 6, 2018, and pre-orders are available now in multiple formats via with more format options coming soon.


This week, DEVILDRIVER is pleased to reveal the first of several segments of a new interview commentary series supporting the release of Outlaws ‘Til The End. The first segment, titled “Intro to Outlaw Country”, features members of DEVILDRIVERas well as album guests Randy Blythe of Lamb of God, Lee Ving of FearHank3Wednesday 13, Burton C. Bell of Fear Factory and Brock Lindow of 36 Crazyfists discussing their personal introductions to the outlaw country genre and how it has influenced them as musicians.


In the video, Fafara details, “I got into my parent’s record collection when I was younger, and that’s what got me into music. And they have everything from the Doors, to Steppenwolf, to a lot of outlaw country, and even stuff like Kenny Rogers, laying around the house… but I think my true love [for outlaw country] came from when I started touring with Pantera. Them and on the Black  Sabbath tour. I constantly was hearing those guys on the bus jamming outlaw country. If it wasn’t Willie Nelson, it was Johnny Cash and bands like that. I just fell in love with the lyrics as well. The lyrical content is so fucking real…”

For more commentary, check out the “Intro to Outlaw Country” segment in the video commentary series here:

While online, listen to a clip of DEVILDRIVER’s cover of Hank3’s “Country Heroes”, featuring Hank3 himself, here:

Outlaws ‘Til The End is both a startling curveball and a ferocious statement of individuality from a band who have been a constant and effective force in the heavy metal world for the best part of two decades now. From the opening seconds of Hank3’s “Country Heroes” onward, Outlaws ‘Til The End is simply one of the most invigorating records the band have made yet. More importantly, these evocative, irresistible songs have all been wholly rebuilt from the ground up, powered by the classic DEVILDRIVER sound and embellished with Fafara’s unmistakable feral roar. Outlaws ‘Til The End was produced, mixed and recorded with Steve Evetts (Dillinger Escape Plan, Every Time I Die, Sepultura, The Cure), and co-produced by DEVILDRIVER guitarist Mike Spreitzer. The album was mastered by renowned engineer Alan Douches.

Completing this unprecedented project is a host of metal and country luminaries providing unforgettable cameos: horror metal icon Wednesday13 lends his incensed rasp to George Jones’ “If Drinking Don’t Kill Me”, 36 Crazyfists frontman Brock Lindow brings fire and soul to Steve Earle’s, “Copperhead Road”, and Fear Factory’s Burton C. Bell helps to turn Richard Thompson’s anti-war classic, “Dad’s Gonna Kill Me”, into a brooding gothic metal extravaganza. Meanwhile, Lamb of Godmembers Randy Blythe and Mark Morton contribute to an exhilarating decimation of Willie Nelson’s “Whiskey River” before Randy makes a second appearance on DEVILDRIVER’s version of cowboy standard “Ghost Riders In The Sky”; the latter featuring the son of Johnny Cash himself. The album also features the iconic voice of Fear, US punk rock legend Lee Ving, on Johnny Cash’s “The Man Comes Around” and David Allan Coe’s “The Ride”.

DEVILDRIVER Outlaws ‘Til The End track listing:

1. “Country Heroes”

Written by Hank Williams III

Performed by Hank3 & Dez Fafara

2. “Whiskey River”

Written by Johnny Bus

h and Paul Stroud; recorded by Willie Nelson

Performed by Randy Blythe, Mark Morton of Lamb of God & Dez Fafara

3. “Outlaw Man”

Written by David Blue; recorded by the Eagles

Performed by Dez Fafara & Neal Tiemann of DEVILDRIVER

4. “Ghost Riders in the Sky”

Written by Stan Jones

Performed by John Carter Cash, Ana Cristina Cash, Randy Blythe & Dez Fafara

4. “I’m the Only Hell (Mama Ever Raised)”

Written by Bobby Bobby Borchers, Wayne Kemp, Mack Vickery; recorded by Johnny Paycheck

Performed by Dez Fafara & DEVILDRIVER

5. “If Drinking Don’t Kill Me (Her Memory Will)”

Written by Harlan

Sanders, Rick Beresford; recorded by George Jones

Performed by Wednesday13 & Dez Fafara

6. “The Man Comes Around”

Written by Johnny Cash

Performed by Lee Ving of Fear & Dez Fafara

7. “A Thousand Miles From Nowhere”

Written by Dwight


Performed by Dez Fafara & Neal Tiemann of DEVILDRIVER

8. “Copperhead Road”

Written by Steve Earle

Performed by Brock Lindow of 36 Crazyfists & Dez Fafara

9. “Dad’s Gonna Kill Me”

Written by Richard Thomps on

Performed by Burton C. Bell of Fear Factory & Dez Fafara

10. “A Country Boy Can Survive”

Written by Hank Williams Jr.

Performed by Dez Fafara & DEVILDRIVER

11. “The Ride”

Written by J.B. Detterline Jr., Gary Gentry; recorded by David Allan Coe


Performed by Lee Ving of Fear & Dez Fafara

Still charging forward, proudly against the grain and on the form of their lives, DEVILDRIVER have never made a record like Outlaws ‘Til The End before. But then, nor has anyone else. The perfect marriage of badass country grit and neck-wrecking groove metal supremacy, it’s a pistol-packing game-changer delivered by true heavy metal outlaws.

Stay tuned for more new music and videos coming soon in anticipation of Outlaws ‘Til The End.


 Upcoming DEVILDRIVER performances:

7/12 – Oshkosh, WI @ Rock USA

7/15 – Mansfield, OH @ The World-Famous Historic Ohio State Reformatory, Home of the “Shawshank Prison” – INKCARCERATION Music and Tattoo Festival




Dez Fafara – Vocals

Mike Spreitzer – Guitar

Neal Tiemann – Guitar

Diego Ibarra – Bass

Austin D’Amond – Drums

New video for Black Hole

Spearhead of the Metal scene in the East of France, Black Hole distils sharp guitar riffs, powerful rhythm and furious solos.

Those ingredients associated to the melodious voice of the new frontman Fabio give you the taste of what you can expect for 2016.

Its way of life since 2008 helped Black Hole to open the concerts for bands like Nightwish, Rage, Evergrey, John Oliva Pain, Firewind, Circle II Circle, Jeff Scott Soto, Vulcain, Shakra, Killer, Nightmare, VandenPlas, Absolva …

After 2 albums, the band returns on the rehearsal room to prepare new songs for its new album “Lost World” in order to plan a distribution for the album and find concerts.

You can listen to two songs “Better Days” and “ Lost World” on




The official track taken from “Lost World”, album by BLACK HOLE (France). Out May 31, 2018 on Via Nocturna.

Via Nocturna:






Posted by Andy Maelstaf

Common Sense wins Steenworp

Common Sense wins Steenworp

Our Common Sense from Ghent, who recently released their great debut EP ‘Mankind’s Worst To Know’ on their own, took part in a pre-battle from the Zeeuws-Vlaamse competition Steenworp. This is no metalcontest but a competition for musical talent in Zeeuws-Vlaanderen, from pop to singer-songwriter and from rock to metal. They won the juryprice during that pre-battle through which they reached the finals(a Flemish band that ends up in the finals from a Zeeuws-Vlaamse/Nederlandse contest).

This final took place on Saturday April 7th 2018 at venue De PIT in Terneuzen and to their own surprise, and from that from some folks present that evening(including yours truly), they won this final. Now they will participate in the Vestrockrally through which they have a chance to win there as well and get a spot a the Vestrock Fest. They also will participate in the Road To Graauwrock through which they have a chance to win there as well and they might become the openingband from Graauwrock Fest. They also won some studio time and they got a spot on the Weitjesrock Festival.
Our Common Sense wins Steenworp

Vlaamse metalband elected to be the best band in exciting final

Posted by Andy Maelstaf

Felskinn – Mind over matter – CD review


Hardrock uit Zwitserland werkt als een rode lap op een stier bij mij. Gotthard, Krokus, Shakra, Crystal Ball en ook deze FELSKINN kon niet aan mijn rockradar ontglippen. Gestart in 2005 en intussen al eens van naam gewijzigd naar “Download” is deze band terug met nieuw materiaal. Als dan ook nog eens Mike Terrana, Mandy Meyer en Jgor Gianola als gastartiesten op deze schijf aangekondigd staan, begint het overal te kriebelen en kan die playknop niet rap genoeg ingedrukt worden.

Met volle kracht barst de opener “Close Your Eyes” los. Scheurend, schreeuwend, bonkend, right in our face. Sterke riffs zetten deze metalschijf al direct in de hoogste versnelling. Ze komen zwaar over en na enkele gitaarsolo’s weten we dat we een sterk gitaargericht album mogen verwachten.


Maar ook de vocale omlijsting is om je vingers af te likken. Zo horen we enkele staaltjes in “Pictures In My Dreams” die “Andy Portmann” op ons afvuurt. Van dit nummer werd omlangs een lyric video, gemaakt door Jim Evgenidis @ Icon Filmworx Studios, gereleased. Op dit nummer waren Mike Terrana, Mandy Meyer & Jgor Gianola gastmuzikanten.

Rustig vertellend wordt “Dying man” ingezet. Sterke progressieve riffs proberen het nummer wat zwaarder te maken maar negatief wordt het niet. Het nummer gaat als een storm tekeer. Het gaat misschien eventjes liggen, maar voor je het weet barst deze terug in volle hevigheid los.

“The Night Before The Dawn” is een midtempo nummer dat ook sterk gitaarwerk weet te bevatten. Ik betrap mezelf erop dat ik aan het meestampen ben met deze progressieve stijl. Wat een gezellig vet nummer is dat!

Mooie liedjes duren niet lang zeggen ze en dat klopt. Een nummer van op de kop drie minuutjes dat eigenlijk op een Shakra album zou kunnen staan is “Our Favourite Game”. Melodieus en toch zoveel stijl en kracht terzelfdertijd uitstralen, er zijn weinig bands die het kunnen. Och, een nummer dat zonder twijfel een markering in fluo waard is!

Waar de meesten een rustpauze in het midden van een schijf inlassen, doen deze Zwitsers het net andersom. Een pak ruwer is “Bastards Out”. Hou je klaar voor een muur aan (gitaar)power, vocale vuursalvo’s en een niet te temmen drummer.

Ook in het progressievere “Break New Ground” en loodzware “Superhero” gaat het feestje door, al is het een versnelling lager.

“Rain Will Fall” klinkt een pak melodieuzer en lichter, maar dat is wellicht maar schijn na zijn dreunende voorganger. De snarenplukkers gaan opnieuw voluit. Jammer dat ook deze topper het nog geen vier minuutjes uithoudt.

We gaan precies wat agressiever te werk bij het naar Metallica leunende “Mind Over Matter”. De lange vocale uithaals tussen de oosterse sferen kunnen mij niet echt bekoren.

Zou het dan toch waar zijn? Ja hoor, even de riem eraf met “Wake Up On Mars”. Een opgewekte ballad net voor de eindmeet.

Een laatste portie progressieve agressie krijgen we in “I Hear You Calling”. Het zal intussen wel duidelijk zijn dat deze nummers mijn voorkeur niet uitgaan, maar storend zijn ze niet.

“Felskinn” heeft met “Mind Over Matter” een bommetje gelost. Wellicht gaat deze niet enkel in Zwitserland zijn impact hebben, maar ver erbuiten. Jacob Hansen heeft met het mixen en masteren van dit album voortreffelijk werk geleverd. Een sterk gitaargericht album dat kracht en energie uitstraalt, maar soms de randjes naar de agressiviteit opzoekt.


Andy Maelstaf

Met dank aan Gino Puylaert

Alcyona – Trailblazer – CD review

Alcyona – Trailblazer

Alcyona was voor mij een totaal onbekende band. Google en zijn vrienden leerden mij dat deze band in 2010 in Belarus opgericht werd. Vorig jaar brachten ze twee veel belovende singles uit, “The Lost Valley” en “Enchantment”, die ook op dit full album terug te vinden zijn. Deze laatste is in slechts enkele maanden tijd goed op weg om de 10K viewers te halen en dat is meer dan reden genoeg om deze schijf wat van dichter te beluisteren. Het valt op dat alles mooi gedoseerd is ten opzichte van elkaar. Geen scheurend gitaarwerk dat de rest verdrukt of zo, waardoor de vrouwelijke (hoge) vocalen mooi geplaatst zijn.

“Enchantment” toont dit aan met veel sfeer en mooie muziek arrangementen. “Dreamroad” pakt het wat dromeriger en feeërieker aan. De mystieke intro van “The Kingdom of Might” ligt in het verlengde hiervan. Een keyboardmelodie, riffende gitaar en bonkend aanhoudend ritme bass/drum zorgen met de backingvocalen dat dit midtempo nummer meerdere dimensies krijgt. Ommekeer van sfeer bij “Sacred Fire”, wat een melodramatisch, neerslachtig tot zelfs een beetje negatief aanvoelt. “Osceola” is een rustig vocaal gedragen nummer. Erg sfeervol komt dit uiteindelijk uptempo. Progressieve gitaren in samenspel met de zangeres en de ritmewissels maken dit nummer erg varierend. De tragere stukken zorgen voor een balladsfeer die naadloos tempo en kracht wijzigt tot rockende passie.

De herinneringen die we te horen krijgen in “Memories in the Vessel” zijn niet bepaald vrolijk. Het is een nummer dat erg rustig in gang getrokken wordt. Een traag ritme dat vocaal bijgestaan wordt door bombastische en soms klagende zangstijl. Sfeervol en kwalitatief door elektrisch gitaargeweld bijgestaan dobbert het nummer traagjes voorbij, wint hier en daar wat kracht en tempo. In het tweede deel horen we zelfs vrolijke keyboardklanken die plots een Russisch aanvoelend ritme triggeren. En toch wordt de sfeer terug erg ingetogen door enkel piano die ons naar het einde van het nummer brengt.

In schril contrast staat het pak vrolijker en uptempo “The Lost Valley”. Vingervlug gitaargeweld gaat de clash aan met de vocalen, met enkel winnaars. Mijn favoriet. “Circle of Life” is nog eens zo’n nummer waar de capaciteiten in al zijn melodieuze aspecten van iedereen in de kijker komen te staan. “The Kings of Show” is met zijn aanstekelijk ritme een melodieuze aanval op mijn oren, dat tevens een knipoogje naar de groten in dit genre werpt. De progressieve kantjes en keyboardondersteuning zorgen bij mij dat dit nummer meerdere spins kreeg. “My Spring” werd op de backcover anders aangekondigd. Het is de afsluiter die erg rustig van start gaat. Ik vond het wat jammer om zo de plaat te beëindigen. En blijkbaar dachten zij dat ook want het nummer gaat crescendo naar een climax.

Ik heb het altijd moeilijk met klassieke (hogere) stemmen, maar had toch vrij weinig moeite om deze nachtegaal te aanhoren. Ze schittert op vele vlakken, krachtig, zuiver, hoog, laag, ze kan het blijkbaar allemaal vlotjes aan. Bijgestaan door een horde sterke muzikanten die tevens ook weten hoe je muziek boeiend kan houden van begin tot einde, kan ik enkel besluiten dat dit album een interessante combinatie aan ritme, stijlen en emoties bevat die je in een drie kwartier zelden op een schijf terugvind. Onbekend is onbemind zeggen ze wel eens, maar bij Alcyona zou die onbekendheid wel eens rap kunnen veranderen als ze dergelijke schijfjes maken.


Andy Maelstaf

Met dank aan Gino Puylaert

Eerste namen voor 2e editie van HELLDORADO

Eerste namen voor 2e editie van

The Incredible Rock & Roll Freakshow:
Death Alley (NL) angershow (UK) 
the Hip Priests (DE) Hola Ghost (DE) Kadavar (DE) 
Turbonegro (NOR) Vurro (ES)

Zaterdag 17 november 2018 in Klokgebouw Eindhoven-
Tickets vanaf zaterdag 24-3 om 10:00 uur verkrijgbaar via de website

HELLDORADO: komt dat zien mensen, komt dat zien

Met de eerste reeks namen voor de nieuwe editie van het festival HELLDORADO-The Incredible Rock & Roll Freakshow worden liefhebbers van heavy muziek en van freaky side show acts uit hun winterslaap gewekt: Death Alley, Death

Angershow, the Hip Priests, Hola Ghost, Kadavar, Turbonegro en Vurro. Meer namen volgen spoedig.

HELLDORADO #2 wordt dit jaar op zaterdag 17 november in het Eindhovense Klokgebouw gehouden.

Tickets zijn vanaf nu zaterdag 10:00 uur verkrijgbaar via de website.

Vorig jaar november was het Eindhovense monumentale Klokgebouw een parallel universum dat bevolkt werd door een bonte stoet van magi kluizenaars, heremieten, dwazen, bloedmooie vrouwen, slangenbezweerders, charlatans, duivels, rock-rollfans en freaks in alle soorten en maten. Zij kwamen af op de eerste editie van het gloednieuwe en one of a kind festival HELLDORADO-The Incredible Rock & Roll Freakshow, dat 4000 bezoekers uit binnen- en buitenland verwelkomde.

Met meer dan 30 acts op vier podia genaamd Lion Stage, Cobra Stage, Tarantula Stage en Cockroach Comedy Chapel (stand-up comedy), plus een heus loopspookhuis, bood het unieke rockfestival zijn nieuwsgierige bezoekers een memorabele dag en nacht die alle zintuigen prikkelden. Een gecombineerde space trip langs een rockfestijn (o.a. metal, psychedelica, surf, rock-roll, trash, garage), comedyclub, Carnivale, kermis en circus- freakshow.

HELLDORADO-The Incredible Rock & Roll Freakshow
Op HELLDORADO zijn de muzikale entiteiten, de side show acts en stand-up comedy even belangrijk. Ze vormen samen met een ruim aanbod aan food & drinks een onheilige drie-eenheid. Een theatrale kruising tussen Jheronimus Bosch Tuin Der Lusten, Las Vegas in de jaren twintig van de vorige eeuw, Coney Island, Dantes La Divina Commedia en de Twilight Zone: even ongrijpbaar als betoverend. HELLDORADO oogt gevaarlijk maar is gastvrij en geestig.

Info over enkele bevestigde bands

Hot on the heels of their new album RockNRoll Machine, the Norwegian deathpunk dictators are set to headline Helldorado. Besides some brand spanking new anthems, there will be plenty of classics full of Turbonegrossness for denim sailors, Jugend gals and Apocalypse Dudes. Before they land in Eindhoven the sextet is going on a glory ride around the globe, so this show is bound to be beyond epic (see photo above).

Hailing from Germanys capital city, this Doomsday Machine fires off weapons of mass distortion, based on Blue Cheer power trio tactics and Sabbathian proto-metal dipped in Hawkwinds acid. Steering away from überheavy stoner and endless jams, Kadavar has the punch of a grand garage band with tons of good songs and the skills to nail em in a Berlin Wall of sound.

Death Do Us Part Danger Show
At the first Helldorado this husband and wife couple got such a great response, we didn t think twice to ask them back for the second edition. Charlie and Rachel Atlas perform vaudeville antics on the razors edge. They take knife-wielding and sword-swallowing to the next level and put the ax back in sex.

Vurro is not a one-man band, its a lone creature feature. Half man, half cow, this mythical being from rural Spain plays modified organs left and right, kicks drums and sound pedals with his feet, smashes cymbals with his horns and all the while elbow bells are ringing. The shamanic honky tonk rock & roll rhythm is wondrously infectious, so before you know it you re making mad cow moves (see photo below).


Tickets gaan a.s. zaterdag 24-3 om 10: 00 uur on sale en zijn verkrijgbaar via de website. Er zijn slechts 500 Early Birds beschikbaar ‚¬40,-.
Reguliere tickets kosten ¬49,-

Tiketprijzen zijn exclusief‚¬2,50 servicekosten
Tickets!  Website:

23 Acez – Embracing The Madness – CD review

23 Acez – Embracing the madness

23 Acez zijn:

Benny “Zors” Willaert – vocalen, ritmegitaren

Tom Tas – lead gitaren

Tom “Mundez” Hesters – basgitaren

Louis Van der Linden – drums

Wat songschrijver en zanger Benny “Zors” Willaert in 2012 als studio project “23 Acez” lanceerde, bleek veel meer in petto te hebben. Na de release van hun debuutalbum bleven de positieve commentaren niet uit. Intussen is dit project tot een echte live band geëvolueerd en komt binnenkort hun derde album uit. Met “Embracing The Madness” kiezen de heren om de randjes wat scherper te maken met een agressievere, complexere en scherpere stijl. Mixen en masteren van het album werd daarom ook aan Simone Mularoni uitbesteedt.

In de industrieel aanvoelende intro “Re” (klopt die naam wel?) krijgen we een eerste sessie gitaargeweld van hoog niveau. We zijn gewaarschuwd, het zal er hard, ruw en agressief aan toe gaan! Ook in “Animation” krijgen we aanvallende en progressieve schreddende gitaren. Alles is opvallend strak gespeeld. De schreeuwerige cleane zang, met korrel in de stem, maakt het ruwer en uniek, met plots erg rustige gitaarsolo die het nummer compleet omzwiert. Dezelfde kenmerken krijgen we in “Cellbound” maar er zit meer melodie in het gitaarspel.

“Shadows” gaat richting balled maar blijft teveel kracht te hebben om onder die noemer te vallen. Het tempo is misschien wel wat rustiger maar de agressiviteit blijft in “Where do you go” door het vlammende gitaarspel. Toch kent het nummer een melodieus refrein dat full speed rechtdoor gaat maar daarna telkens afgeknakt wordt door agressief gitaarwerk. Tof nummer! Gelijkaardig aan “Shadows” is ook “Embracing the madness” een ballad met ballen.

Het gaat een stuk zwaarder in “Expectations” door het tragere ritme en lange vocale uithaals. “Catch 23” gaat rustig van start, maar het midden stuk is een stuk heviger dankzij een solo, en eindigt naadloos in een overgang naar “Numb”. Ook een traag nummer maar met een erg vingervlugge gitarist aan het werk. De zang is een pak minder schreeuwerig en krachtig, maar dit is zeker niet slechter, integendeel. Opnieuw opvallend sterk soleergitaarwerk.

In “The deeper thing” krijgen we een melodieuze start. Het drumritme verandert vaak. Bij dieper kijken vinden we er heel veel stijlen in. Een mix van rustig en uptempo, solo en agressief. Ook “Evolution” begint traag, maar eerder mysterieus. Het nummer komt wel op gang maar het erg progressieve muzikale karakter krijgen we vele korte stiltes die beklijvend opvallen. De lange vocale uithaals in afsluiter “Freefall” doen ons precies dieper en dieper vallen. Door de snedige gitaren in een traag ritme klinkt het nummer donker.

Alhoewel elk kaartspel slechts 4 azen heeft, lijkt het alsof er hier 23 in volle actie bezig zijn. Met dit album zetten ze zich wel goed in de kijker dankzij het sterke energieke maar progressief karakter en agressief gitaarwerk in combinatie met krachtige zang. Ze geven een moderne kwinkslag aan de hedendaagse rock. Not 100% my cup of tea, maar da’s persoonlijk, maar wie houdt van het stevige werk zal hier een ferme kluif aan hebben.


Met dank aan Mike De Coene – Hardlife promotions

Andy Maelstaf

Last Days Of Eden – Chrysalis – CD review

Last Days Of Eden – Chrysalis

Het Spaanse “Last Days Of Eden” was met hun debuutalbum “Ride The World” eind 2016 support voor “Mob Rules”. Tijdens die tour leerde ik hen kennen als een veel belovende band in het genre. Op 23 maart komt hun tweede langspeler “Chrysalis” uit. Gitarist Dani G. deed de productie van deze plaat zelf en voor de mastering klopten ze aan bij Mika Jussila, die onder andere al voor Nightwish en Stratovarius werk afleverde.

Bij de start van het gigantische eerste nummer “Forevermore” kreeg ik de indruk dat dit een nieuw album van Nightwish was. De keyboards en gitaren laten de touch en vibes van Storytime heropleven. Het is een heel sterk metalnummer waar vele orchestrale elementen met elkaar verweven zijn en Lady Ani de magistrale vocale scepter zwaait. Ik was direct weg van het nummer!

“The Roots Of Life” pakt het iets meer epischer aan. In dit mid-tempo nummer benadrukken de mooie vocale uithaals een mooie sfeer. Dani G. horen we als backing vocals.

Dat de folkinvloeden nooit ver weg zitten, horen we ook in “The Wanderer”. Een rustiger nummer waar de nachtegaal van dienst de keyboards, fluit en scheurende gitaren laat samensmelten. Ow wat een oorwormpje!

Terug een duw tegen de bmp-meter want “Dead Man’s Tale” pakt het terug wat intenser aan. Opnieuw valt het gemak op waarmee het grote vocale bereik gehaald wordt. En gezien ik deze band al live aan het werk zag, weet ik dat ze dit live zeker kunnen overdoen.

Na het rustigere orchestrale “The Storyteller” is het tijd voor een ballad. “Falling In The Deep”, die een meeslepende melodramatische ondertoon kent, wint al gauw aan kracht en tempo. Het bewandelt het pad tussen ballad en powerballad. Dit nummer werd als single gereleased. Uitgerekend op valentijdsdag konden we al een trailer zien:

En hierbij sluit “Aedea’s Daughter” perfect aan want het nummer begint met een erg fragile solozang met minimale keyboardondersteuning. Echter, na een minuut wordt deze intieme sfeer doorprikt door een scheurende gitaar met kloppend ritme van Leo Duarte’s drum. Het nummer kent hoogtes en laagtes maar ondanks de lange duur van net geen tien minuten blijft het boeiend. De samenzang met het koor naar het einde zorgt voor een rustpunt midden deze schijf.

Naast de opzwepende nummers wordt ook aandacht geschonken aan de rust. Sluit even je ogen den denk dat je op een zwoele zomeravond aan een keltische kampvuur zit. op de feërieke melodieuze tonen van “A Siren’s Song” vertellen Dani G en Lady Ani hun verhaal. Een adempauze waar je stil van wordt.

Terug onze metalvest aantrekken want we scheuren terug de snelweg op. “Heading For The Sun” is een erg catchy nummer dat een vingervlugge snarenplukker laat dueleren met de rest van de band.

De combinatie van deze opzwepende melodieën met rustige nummers zorgt voor een extra contrast op deze schijf. Zo begint “Romeo & Julian” ook erg ingetogen. Droom even weg in “the garden of Eden”. De erg hoge zang laat Lady Ani opnieuw schitteren.

We eindigen met het uptempo nummer “7 Years Of Madness”, waar nog een laatste keer alle registers opengetrokken worden. Ook hier zijn de aggressieve gitaren troef en drummer Leo Duarte ondersteunt die nummer op volle snelheid. Het nummer gaat met momenten flirten met thrash, maar weet deze lijntjes zo perfect af te lopen dat we een na deze laatste powershot verbleekt maar voldaan achterblijven.

Het zal wellicht geen verrassing zijn dat “Last Days of Eden” met deze nieuwe schijf een stap, of liever een sprong, voorwaarts maken. Persoonlijk vond ik de rustpauzes iets te frequent, maar de energiekere nummers maken dit ruimschoots goed. Ze overtreffen mijn goed gevoel die ik bij deze band al had. Denk maar aan de uitbundige nummers zoals “Forevermore”, “The Wanderer” of “Heading For The Sun” en je zal snappen wat ik bedoel. Hoe vaak ik tijdens het beluisteren van dit album spontaan een glimlach op mijn gezicht kreeg zal wellicht niet te tellen zijn. Wellicht zullen ze ook dit jaar terug live in onze contreinen te zien zijn. En dan mag je zeker zijn dat ondergetekende er ook zal zijn, want na het afleveren van dergelijke albums moet de band gewoonweg aan bekendheid winnen. Mij hebben ze alvast meer dan overtuigd, nu nog de rest van de wereld.


Andy Maelstaf

Met dank aan Gino Puylaert

Devoid – Cup of tears – CD Review



Dat ik fan ben van Carsten is wellicht geen geheim. Zo goed als elk album (geloof me, dat zijn er intussen een pak, check zijn site  maar eens … ) waarop hij te horen is of door een of andere wijze door zijn hulp ter wereld kwam, heb ik (gesigneerd) liggen.

Ik mocht hem persoonlijk ontmoeten tijdens zijn periode bij Rik Priem’s Prime. Hij werkte graag mee aan mijn eindwerk fotografie in de vorm van Rik Priem’s Prime eerste fotoboek. Toen ik onlangs hoorde dat de Duitse vocale krachtpatser opnieuw in een nieuw project gestapt was en ik het veelbelovende resultaat eind oktober van hem persoonlijk in mijn digitale brievenbus kreeg om te reviewen, werd het moeilijk om objectief te blijven en in mijn verslag niet in superlatieven te blijven hangen. Iedereen is toch wat “weak in the presence of beauty”. Daarom dat ik dit verslag bewust na meerdere luistersessies en verloop van meerdere weken pas publiceer. Echter, hoe meer ik luister naar ‘Cup Of Tears’, hoe meer ik er van geniet. Het beoordelen werd er niet makkelijker op.

Persoonlijk heb ik het meestal niet zo voor progressieve muziek en stond (jawel) ietwat sceptisch tegen dit nieuwe avontuur. “Cup of Tears” is het debuutalbum van Devoid, een project van de Franse gitarist Shad Mae met zanger Carsten ‘Lizard’ Schulz, keyboardspeler Jorris Guilbaud, bassist Ben Toquet en drummer Ben Wanders. De productie is om je vingers af te likken, alles klinkt helder en scherp gedetailleerd.

Het openingsbommetje “Soldiers” staat direct garant voor veel melodieuze power, in combinatie met verfijnde techniek. De progressievere toets is duidelijk aanwezig. Carsten is vocaal heel sterk en krachtig genoeg om de muzikanten in het gareel te houden.  Ook op YouTube te beluisteren:

Een tweede pareltje is “Otherworld”. Opmerkelijk gitaarwerk van de Franse Shad Mae, die duidelijk magische vingers moet hebben om dergelijke krachtige en vingervlugge riffs te toveren.

We spannen de schroef nog iets strakker aan want het tempo gaat nog een stukje omhoog. In het thrashy “Collective Heart” combineert Carsten rustige en energieke zang. De ritmewissels trekken het tempo eventjes omlaag en laten het keyboard sfeer brengen, maar voor we het beseffen krijgt de bpm–meter een kick en ontploft alles nog eens naar het einde toe.

Een elegante akoestische gitaar als opening van “The Clock Is Ticking” staat in schril contrast met het vorige nummer. De intro gaat naadloos over via een energiekere brug naar het gespierde refrein, waar terug alle muzikale elementen aanwezig zijn.

Killing Hands” gaat met een strakke riff van start en al gauw vult Ben Wanders op drum het plaatje met dubbele bassdrum op.  In de rustigere momenten brengen de toetsen van Jorris Guilbaud wat dynamiek en sfeer. We horen een ontspannen Carsten over de golven van Ben Toquet’s bass zweven.

Een koor brengt het rustige “Religion” op gang. Het tempo is een stuk ingetogener, maar toch is Shad’s snijdende gitaar in het refrein nog sterk aanwezig. Er hangt een mysterieus duister sfeertje. Vocaal gaat het van rustig tot stevig uithalen, het vocaal bereik en vooral de power van Carsten is verbluffend. Het nummer gaat naar een climax door een dubbele bassdrum en steviger gitaarwerk. Deze is trouwens ook op YouTube te beluisteren:

De pingelende toetsen in “Agony” bieden weerstand tegen de erg aggressieve aanvallende gitaren en pompende drum. Het nummer wordt mooi open getrokken en valt zelfs bijna stil. Ideaal moment om Shad’s solerende bijdrage in de spotlight te zetten.

Het kortste en tevens instrumentale nummer “Final Breath” duurt slechts een tweetal minuten. De akoestische gitaar zorgt voor een adempauze in deze sneltrein.

Op een gelijkaardige rustige manier kabbelt “Colours Fade To Grey” onze oren binnen. Carsten roept ons al direct met een “ow yeah” tegemoed en begeleid ons naar een intensiever refrein. In de rustigere momenten slaagt Jorris Guilbaud met zijn keys er magistraal in om wat extra melodieën te penitreren want het is moeilijk om weerstand te bieden aan Shad’s riffend vuurwerk. Mijn favoriete track.

Het sterke keyboard gedreven “Mind Keeper” valt toch ten prooi aan een gierende gitaarsolo. Waar alles terug tempo en kracht leek te winnen, breekt het nummer magisch open en plots lijkt alles veel bombastischer. Verbaasd bleef ik wat genieten tot een gierende en vingervlugge gitaarsolo me bij de keel nam en naar het einde van het nummer loodste.  Ow waaw, nog een favoriet! Ook deze is op YouTube te beluisteren:

Titeltrack “Cup Of Tears” voert een mooie tweestrijd tussen de soms rustigere vocale en de opzwepende muzikale omlijsting. En wat later is het net andersom. Ben Wanders gaat echt tot het uiterste door strakker en vlugger dan ooit de bonkende ritmes aan te geven. Opnieuw een nummer waar alles in zit en de titel van het album meer dan waardig is.

We lijken wel in het midden van een ontwakende jungle te zitten als “Hollow Point” begint. De kooreffecten zorgen voor een filmische en haast irreële sfeer. Shad grijpt deze laatste kans met beide handen om zijn gitaarvirtuositeit nog eens extra in de schijnwerpers te zetten en dat is puur genieten. De bijna pratende gitaarsolo doet je bijna vergeten dat dit een instrumentaal nummer is. Check maar uit op YouTube:

Een album dat via het label “Melodic Rock” komt, laat al vermoeden al dat we iets melodieus gaan krijgen, maar we krijgen veel meer dan melodie alleen. Kracht, muzikale en technische perfectie, harmonie, goede songwriting, uitstekende arrangementen met een progressief sausje erover. Met “Cup Of Tears” slaagden ze erin om de perfecte balans te vinden tussen technische finesse en muzikaliteit. Daarom is het enerzijds moeilijk om Devoid een genre-label op te plakken, anderzijds vinden ze het warm water niet opnieuw uit. Het is geen pure power metal of pure progressieve metal band, ze liggen ergens in het midden en ze domineren absoluut dit territorium.

Feit is dat de vocale prestaties van Carsten ook voor dit genre de perfecte match is. Keyboards zijn over het ganse album mooi verdeeld. Shad’s gitaarwerk quoteren op een schaal tot tien levert wellicht elf op. We krijgen 12 nummers die ons een klein uurtje gekluisterd houden. Naast mijn favorieten “Colors fade to grey” en “Mind keeper” zijn er geen grote uitschieters, want de kwaliteit blijft gans de schijf uiterst hoog.

Als je van energieke, melodieuze, technische, aanstekelijke maar ook een beetje progressieve metal houdt, dan kan je niet rond deze release en is “Cup Of Tears” jouw ding!




Andy Maelstaf