Kate De Lombaert en Geert ‘Anvill’ Ricquier over hun Acid, een van de allereerste Belgische metalbands.

Kate De Lombaert en Geert ‘Anvill’ Ricquier over hun Acid, een van de allereerste Belgische metalbands.

Hoewel de naam Acid bij het grote publiek niet meteen een bel zal doen rinkelen, liet de Brugse speed metalband in het begin van de jaren tachtig – een periode waarin er van metal amper sprake was in België – menig snedige riff en dubbele basdrum los op een uitzinnig publiek. Nemen ons mee terug naar die tijd? Drummer Geert ‘Anvill’ Ricquier en zangeres Kate De Lombaert!

Je had wel bands als Led Zeppelin, The Sweet en Slade, maar dat was in essentie gewoon rock die wat harder gespeeld werd.
Geert ‘Anvill’ Ricquier

Onbestaande
Geert: “Het grote probleem in het begin van de jaren tachtig was dat er nog niets hard bestond. Je had wel bands als Led Zeppelin, The Sweet en Slade, maar dat was in essentie gewoon rock die wat harder gespeeld werd. Ons sprak dat veel meer aan dan wat in die tijd radio en TV haalde in België, en dus beslisten we, nog voor ik mijn eerste drum gekocht had, om zelf een band te beginnen. Onze muziek moest wel simpel zijn, want we beheersten onze instrumenten nog niet. Maar eenmaal bezig begonnen we die simpele songs steeds harder en sneller te spelen, en creëerden we zo een eigen sound. Ik was vooral geïntrigeerd door de dubbele basdrum, toen enkel nog een gimmick. Ik wou dat echt als basis voor onze songs.”
Katrien: “Het was eigenlijk nooit de bedoeling heavy metal te spelen. We wilden gewoon een rockband zijn. Maar voor we het goed en wel beseften, speelden we een vorm van speedmetal, al was dat nooit een bewuste keuze.”

In die vijf jaar dat Acid bestond, deden we altijd en overal ons goesting.
Geert ‘Anvill’ Ricquier

Geert: “Plots waren we de pioniers van de speedmetal én hadden we een frontvrouw, terwijl we niets meer dan ons eigen ding deden. Mensen probeerden ons in een vakje te duwen en een inspiratiebron op ons te plakken, zoals Motörhead of Venom. Maar wie naar onze muziek luisterde, wist dat we iets nieuws brachten. Onze sound viel niet te vergelijken met bands uit het buitenland, en dat was net onze kracht: in die vijf jaar dat Acid bestond, deden we altijd en overal ons goesting.”

Joan Jett

Katrien: “De eerste LP deden we echt alles zelf. Er was niemand die ons wou promoten, sponsoren, helpen of zelfs managen”.
Geert: “Werkelijk alles, tot in het kleinste detail, hebben we zelf gedaan. Zelf contacten zoeken, zelf rondbellen naar de pers, zelf affiches drukken, zelf shows boeken. We hebben zelf de labels en Sabamstickers op de hoezen geplakt. Toen we later een manager hadden en eindelijk wat voorprogramma’s mochten spelen, was het vooral nemen wat er te nemen viel. Zo kwam onze manager tijdens de opnames van de tweede LP plots binnen met de boodschap onmiddellijk alle instrumenten in te pakken: we zouden die avond in Gent spelen als het voorprogramma van Joan Jett. Top, dachten we, maar achteraf bleek dat een ramp. Joan Jett was er niet mee gediend we met Kate ook een frontvrouw hadden, en toen we het publiek op onze hand kregen, viel ook dat nogal moeilijk bij haar. Onze set werd meermaals ingekort, de microfoonkabel bleek plots een pak korter en even later moesten we zelfs gewoon ophouden met spelen”.

motörhead was de avond voordien zo stevig doorgegaan dat hun drummer door zijn gigantische kater niet kon soundchecken.
Katrien De Lombaert

Katrien: “Met de meeste andere bands konden we het wel goed vinden. Een hoogtepunt in onze carrière was het optreden met Motörhead in de Limburghal. Die gasten waren de avond voordien zo stevig doorgegaan dat hun drummer door zijn gigantische kater niet kon soundchecken. Nu, wij hadden wel altijd een soundcheck nodig, want geloof het of niet, ik heb een zwakke stem. Ik haal maar een beperkt volume, dus het was voor elk optreden absoluut noodzakelijk mijn stem juist af te mixen. Maar er zat niets anders op dan te wachten op Motörhead, waardoor er geen tijd overbleef voor onze soundcheck”.”

Lemmy
Geert: “Wij lichtjes in paniek natuurlijk, tot Motörhead beliste al hun roadies in te schakelen om te verhinderen dat iemand de zaal binnenkwam voor ook wij gesoundcheckt hadden. We kregen zelfs hun volledige lichtshow en geluidsinstallatie ter beschikking! En ze waren zo vriendelijk! Voor de show kwamen ze ons een voor een succes wensen, en toen we van het podium stapten, complimenteerde Lemmy ons met onze show”.”
Katrien: “Venom was ook altijd tof. Net als Loudness, ook al spraken ze maar een paar woorden Engels. Venom was eigenlijk een compleet ander genre, maar ze zongen wel over dezelfde satanische onderwerpen. Alleen hadden ze niet door dat wij er eigenlijk om lachten, terwijl zij die zaken zo bloedserieus namen (lacht).”

Spinal Tap
Geert: “Voor de komst van het internet was het niet evident om je muziek de grens over te krijgen. Wij waren Belgisch en dus luisterde het buitenland niet mee. Maar de weinige keren dat we in het buitenland speelden, hebben ze het wel geweten. Zo namen we in Frankrijk ooit te zwaar vuurwerk mee waardoor de volledige geluidsinstallatie eraan ging (lacht).”

Ik noem het de vloek van de drummer. Terwijl iedereen feest, moet de drummer altijd zijn kit nog afbreken.
Geert ‘Anvill’ Ricquier

Katrien: “We hebben in het buitenland wel vaker van die toestanden meegemaakt. Zo vertrok de rest van de band ooit een dag vroeger met het materiaal omdat in die tijd alles nog langs de douane moest. Toen wij een dag later toekwamen en de deur van de vrachtwagen openden, kwamen ze er ladderzat uit: bleek dat ze het geld dat ze van de manager hadden meegekregen, tot de laatste cent opgedronken hadden.”
Geert: “Behalve voor mij dan. Ik noem het de vloek van de drummer. Terwijl iedereen feest, moet de drummer zijn kit nog afbreken. Bovendien reed ik altijd met de vrachtwagen, en moest ik die vaak alleen inladen omdat de rest het erg druk had met feesten.”

Zonder hulp
Geert: “Mooi is wel hoe we altijd alles zelf gedaan hebben zonder de hulp van een groot label. Zo waren videoclips out of the question, maar zijn er dankzij een aantal Gentse studenten toch gemaakt. Die kerels hadden Acid als onderwerp gekozen voor hun eindwerk. Ze vulden een zaal met studenten en namen ondertussen vanop het podium een clip op. Zelf hadden we daar helemaal de middelen niet voor. Acid was een vzw’tje: mijn vader was voorzitter en mijn moeder secretaris, want ik was daar nog te jong voor (lacht). Met de opbrengst van de eerste LP kochten we nieuw materiaal en financieerden we de tweede LP, en zo ging het door.”

Onbetaalbaar
Geert: “Ons grootste geluk is dat we ons met Acid in die vijf intense jaren geweldig geamuseerd hebben. Vijf zeer verschillende karakters ook, maar op een of andere magische manier werkte het als geheel. En we hebben alleen maar gedaan wat we zelf plezant vonden – het was echt òns ding. Zo kregen we ooit de kans om met een grote band enkele maanden te touren, maar hebben we dat aanbod afgeslaan. Twee van ons hadden hun werk moeten opzeggen voor wat eigenlijk een nuloperatie zou zijn: we kregen enkel eten en slaapplaats. Natuurlijk was dat de realiteit voor alle Belgische metalbands in die tijd. De platenverkoop financierde alles, tot nieuwe gitaarsnaren toe, en de inkomsten van optredens waren net genoeg om een vrachtwagen te huren. Maar het plezier dat we gehad hebben, is onbetaalbaar.”


Geschreven door Red Bull Belgium17 oktober 2018     

Acid komt natuurlijk ook aan bod in Red Bull Music Presents Hooked On Belgian Metal, onze docu over metal in België. Nog niet gezien? Kijk dan hier!