REVIEW – Beyond The Labyrinth  “The Art of Resilience”.

btl pakket_Photo1_pe

REVIEW – Beyond The Labyrinth – The Art of Resilience

Genre: Melodic Hard Rock – Label: Spinal Records

The Missing Link between Abba and AC/DC ?

Onlangs mocht Rock-Pix Media nog een Giveaway weggeven van Beyond The Labyrinth, meer bepaald van het nieuwe meesterwerk “The Art of Resilience”. Het was ondertussen 6 jaar geleden dat BTL nog een volledig album op de markt had gebracht. Bij deze dus een 4de CD album.

Gezien dat de band meermaals van bezetting veranderde in het verleden is het hun dan ook vergeven dat deze nieuw parel even op zich liet wachten. Als band bestaan er zeer vele valkuilen waarbij de juiste match in muzikanten vinden niet simpel is. Niet dat BTL op  non-actief stond, nee, de vormer Geert Fieuw – Guitars, Keyboards, Backing Vocals, Song Writing is volgens mijn weten meer dan 24 uur op 24 uur met muziek bezig

Alle gekheid op een CD?

BTL maakt België weer eens wakker met hun zeer geslaagde The Art of Resilience uitgave. De band een soort Classic/Melodic Hard Rock. Brengt, bestaat, naast Geert Fieuw, uit  Sjoerd Bruyneel – Keyboards, Backing Vocals, Song Writing, Dominic Heynderickx – Bass en Michel Lodder – Drums and Percussion, die stuk voor stuk getalenteerde muzikanten zijn Eerder maakte de band al zeer gefascinerende nummers die internationaal goed onthaald werden,  waarbij zelfs meerdere deuren geopend werden en meer dan voldoende contacten werden gelegd voor nieuwe ideeën en projecten. Zodoende werd het tijd om enkele doorgewinterde rockers op te trommelen en de reeds gesmoorde plannen eens uit te werken tot een geheel van een 12 track die we vervolgens even zullen toelichten.

Op het album “The Art of Resilience”, vind je verschilde ervaren gastzangers en –muzikanten, onder wie onze recent van ons heengegane vriend Wizz Wizzard op het mooie “Carry On” nummer.“The Art of

Resilience” Track listingbtl2
1)The Set Up (Innocence Presumed)
2)Carry On
3)Someone Watching Over You
4)Prince Of Darkness
5)Liberation Day
6)Shape Shifter
7)Can’t Get Over You
8)If You Believe
9)Salve Mater
10)Fall Of The Raven
11) Waiting For The Dawn
12) Virtual Connection

Photo/cover art;Reinhold Podevijn

1)      The Set Up (Innocence Presumed)  eerste nummer begint al zeer aangenaam door de fantastische zanglijn van Josey Hedrix, die eerder bekent werd bij Ostrogoth en Heart Attack. Het zeer aangename stemgeluid van Josey verteld het verhaal van de welbekende parachutemoord die enkel jaren terug op grote media aandacht kon rekenen hier in België.

Het nummer wordt meteen vocaal zwevend ingeleid waarbij het meteen overgaat in een mid-tempo gehalte, om vervolgens na enkele breaks terug naar een zeer aangename climax te klimmen. Melodic gitaar riffs en solo tones zijn zeer geslaagd in de opening track waarbij ik mag stellen dat de sound zeer clean en mooie werd af gemixt en deze CD dus zeker kwalitatief snor zal zittenAfbeeldingsresultaat voor wizz wizzard

2)      Carry On. Zoals ik al eerder schreef hierboven werd “Carry On” door onze overleden vriend Wizz ingezongen en meer bepaald in zijn eigen home studio. Wizz overleed eind vorig jaar aan de vreselijke monsterziekte die met een K begint.

Wizz stond bekend om zijn vriendelijkheid en ook wel voor zijn speciale aanpak en kijk in en op muziek vlak. Intern mag je wel stellen dat Wizz toch een groot verlies is in onze scene en nog steeds gemist wordt. Voor “Carry on”  werd ook de extra hulp van Erwin Suetens van Fireforce en Geert Annys (HeartAttack, Mystery) ingeroepen om deze track optimaal tot zijn recht te laten komen. Ook zij zeer vereerd om mee te kunnen werken aan “Cary on” track ter ondersteunen met hun geweldige gitaargeluid. Geert Annys brengy een zeer geweldig optimistische solo in deze track,  zoals hij wel meer doet in zijn eigen band Heart Attack ?

Wizz mag tevreden en fier zijn op deze unieke samenwerking van zijn vrienden. zie video verder in deze review.

3)      Someone wachting over you. Deze Track is ingezongen door Oliver Wright. Deze Heer heeft volgens mij één van de geweldigste en meest krachtigste stemgeluid dat tot de verbeelding spreek. De dieptegang van zijn stem is zeer herkenbaar en mag zelfs als uniek omschreven worden. Het nummer heeft al de facetten wat een goed nummer moet hebben en dat is nu juist wat deze CD nu eenmaal heeft. Dieptegang en qua tekst lijkt alles zeer gestroomlijnd te zijn en dat is muzikale klasse. Als je daar nog eens een klasse vrouw zoals Tara Lynch (die de gitaarsolo doet) bij kan er zeker niets misgaan. Één van men favoriete nummers die trouwens  mooi in beeld werd gebracht in deze video…

4)  Prince Of Darkness, WOW  wat is dat subliem…  dit nummer is weer een pareltje. Het nummer brengt je meteen eeuwen terug in de tijd waarbij een verliefd koppel uit elkaar gerukt wordt onder trommelgeroffel en waarbij je elk moment onder de guillotine wordt geworpen om je verdoemde te elimineren.

Het is een zeer loom en meeslepend nummer geworden dat onder de geweldige Nox String Quartet begeleid wordt. Alles klinkt zeer reëel waarbij het stemgeluid van niemand minder dan Colin Flynn zo doordringbaar en echt klinkt dat je het niet voor mogelijk houdt. De opbouw van deze meesleurende kwelling van donkerheid maakt dit nummer tot een meesterwerk dat niet enkel door Classic/Melodic Hard Rockers zal gepruimd worden, maar ook zeker door donkere zielen die ergens in een kelder hun armen open aan het kerven zijn. Top nummer met optimale opbouw elementen.

5)      Liberation Day.  Iedereen heeft wel eens een bekropen gevoel dat je opgesloten zit in één of ander werelds probleem en dat het eerder lijkt dat je gevangen bent in je eigen gemaakte  maatschappij van problematiek en geweld, maar ook een warm gevoel bekomt als je alles ineens kan achter laten wat er ooit was. Dit nummer geeft je letterlijk en figuurlijk het gevoel dat je de vrijheid tegemoet gaat die je zoekt.   Het korte nummer blijft dan ook mooi hangen en is niet overkoepeld met toeters en bellen zodat het zeer luchtig klinkt als de verlossing zelve en zoals Geoffrey Tarallo het zo mooi zelf bezingt.  Mooi werk.

6)      Shape Shifter. Deze track begint onheil spelend waarbij je getrakteerd wordt op huilende gitaren en keyboards. Vervolgens wordt deze track overgeweldig met een sluwe power bridge waarbij alle kampen in een aanvalsmaneuver gaan. Het keyboard zet een leidend refrein in dat naar de hoogte word gezwierd en vervolgens naar een break-punt werkt om dan overgenomen te worden door het powerfull stemgeluid  van de wel bekende Tony Carlino van Max Pie. Wat een longinhoud heeft die man toch !

Dit nummer trakteert ons op zeer geweldig uitlopende riff van Geert en die maken het nummer dan ook zeer speciaal. Meermaals wordt het tempo gewisseld en ingeleid naar een smooth en overgeweldige solo’s…

Maar pas op… ineens komt er een onverwachte en grimmige up-tempo achtervolging van keyboards meester Sjoerd Bruyneel aan waarbij de zeer smaakvolle powerdrums van Michel Lodder mooi mee galoppeert.  Zeer sluw en technisch nummer.

7)      Can’t Get Over You. Veel mensen gisten al eerden naar invloeden van Geert Fieuw. Geert blijk een doorwinterde -kameleon-rocker die reeds in de jaren “90 een opslorpende spons bleek te zijn. Zulke mensen moet je dan ook niet meteen zeggen hoe iets moet klinken volgens hun gekwalificeerde muziekkennis die ze in de jaren hebben op gebouwd en verteerd als een koe die naar een voorbijrijdende trein zit te staren. Zodoende laat ik deze vraag voor wat het is. Eerder vind ik het belangrijker dat deze kennis er is en te volle gebruikt word volgens de regels van de kunst.

Dit nummer dat mooi ingeleid wordt door Dominic Heynderickx  (Bass)  is weeral het bewijs dat we niet meteen van deze heren af zullen zijn, en zelfs nu meer dan ooit tonen wat ze in hun mars hebben. De band mag dan wel jaren terug niet in de nodige aandacht gekregen hebben maar met deze CD zal hier duidelijk verandering in komen.

Muzikanten die zo gedreven met muziek bezig zijn verdienen op alle mogelijke facetten respect en aandacht en niet alleen in het Hard Rock Zine maar ook zeer zeker ook in het zwaardere Zine  gezien we hier over een unieke samenwerking hebben tussen meerdere talentvolle muzikanten. Je moet toegeven dat dit project uniek is en misschien wel een trendsetter zou kunnen zijn. Vervolgens kan ik dit nummer alleen maar bejubelen.

8)      If You Believe. Hierbij krijg je wederom een heel luchtig nummer voorgeschoteld waar je zelfs spontaan gaat van springen.  De zanglijn van David Reed Watson in “If You Believe” doet je zelf geloven dat je alles aan kan. De positieve vibe dit nummer maakt je gewoonweg een blij mens. Tof nummer dat beschikt  over een mooie volle sound en een vloeiende solo zonder enige verloren ruimtes in opbouw. Toch geweldig mooi

9)      Salve Mater.  Dit nummer word ingezet door Louise en Elena, de familie Fieuw,  en nee… Geert doet zeker niet mee aan kinderarbeid. De kinderen maken graag deel uit van zijn project en werden totaal niet gepijnigd of gedwongen tot deze vocale medewerking.. lol

De samenzang van  Louise en Elena  blijkt een zeer geslaagde inzet te zijn waardoor het nummer een zeer aparte sfeervolle en volle intro bekomt.  Maar de engelen blijven niet zingen,  meteen vallen er bullets- drum-roffels het nummer binnen waarbij men voelt dat dit inhaal maneuver naar een overgang zit te werken En ja hoor, de Priest van het Belgische kikkerlandje onder de naam Filip “ Flype” Lemmens van Fire Force band neemt meteen het roer over en laat zich meteen van zijn goede vocale kant horen.

De samenwerking lijkt wederom bij dit nummer zo gesmeerd te lopen dat je zou denken dat de heren synthetische olie gedronken hebben en jaren bij elkaar spelen. Flype maakt er een high energie mooi nummer van waarbij hij lang uithaalt en gevolgd word door mooi gekozen symfonische toonladers op Geert zijn Ibanez. Top nummer

btl1

10)   Fall Of The Raven, Het nummer werd geschreven door Geert en Colin Flynn en gaat over een steeds wederkerende hartverscheurde liefde die onmogelijk blijkt te zijn. Wat zien wij mannen toch af met die vrouwen in deze wereld niet ?

Het nummer beschik over zeer geslaagde opborrelende energiestoot die wederom aangestuurd wordt door de krachtige sound van Nox String Quartet. En als je dacht dat je alles gehad had ben je mis, weeral mis. Er volgt een geweldige en vrij technische solo van Dushan Petrossi zijn hand in de stijl akka Yngwie Johan Malmsteen zodat alles in een unieke en mooie pasvorm samengesmolten tot een ultieme Beyond the Labyrinth nummer uitmond.   Een muzikaal orgasme is hier dan ook geen uitzondering.

11)   Waiting For The Dawn.  Dit nummer beschikt over een zeker knuffelgehalte dat zeer Amerikaans klinkt – Fijne ballades waarbij het Rock gehalte toch uiteindelijk de overhand neemt in de loop van het nummer.  De aangename stem van John Ferreira stuwt het nummer naar een zeer meeslepende Horus zanglijn dat zeer sterk ondersteund word door piano en naar een climax word gedreven door niemand minder dan Brian Copps gitaarspel. Ook dit nummer komt mooi afgewerkt aan zijn einde waarbij je alleen kan zeggen, Nice Stuff Dudes.

12)   Virtual Connection is het laatste nummer op “The Art of Resilience”. Wederom een melodieuze hardrock track die je tot meezingen aanzet. Een leuk nummer waar vele mensen hun kunnen in vinden denk ik. Virtual Connection gaat over een verslaving naar het virtuele, waar we alles delen met elkaar en sommige zelfs wat meer…

Het nummer is daarom ook zeer actueel in deze tijdsgeest en zou wel een soundtrack kunnen zijn voor een of andere film onder dit thema. Het nummer brengt me keer op keer een brede glimlach op mijn gelaat, want zeg nu zelf, na de uitvinding van de fax en microgolfoven blijkt niets meer belangrijker te zijn een virtuele connectie te hebben. lol

Zeer tof nummer dat stillaan uitfade naar het oneindige waarbij mijn zieke verbeelding mij blijft parten spelen. Lol

*****

Conclusie; The Art of Resilience blijkt een groot bereik te hebben qua muziek. Elke Rocker, Hard rocker, Heavy metal freak zou deze cd wel kunnen bekoren denk ik, ook al is het alleen al voor de verschillende opbouwpunten te leren kennen hoe je een nummer samen stelt.

De melodieuze hardrock en progressieve metal waar deze CD over beschikt zit vrij technische in elkaar waardoor het een zeer grote omvang heeft kwassie speeltechniek en vocaal volgens de  uitgenodigde artiest.

Geert Fieuw, Michel Lodder, Sjoerd Bruyneel, Dominic Henderickx  – hebben van deze schijf iets uniek gemaakt waardoor je 12 verschillende tracks bekomt op een CD die toch steeds verrassend en fris uit de boxen galmen. De nummers zitten mooi en niet overdonderend in elkaar en zeer compact waardoor het aangenaam blijft om te blijven luisteren en zelfs opnieuw je uitnodigt om terug op Play te duwen Dat is volgens mij de echte doelstelling van song schrijven. De drang, de honger te hebben om het nummer of nummers terug te willen horen.

The Art of Resilience is dan ook een meesterwerk geworden dat zowel vocaal als instrumentaal kwalitatief hoge toppen scoort, waarbij onze overleden vriend Wizz Wizzard nog eens speciaal wordt toegelicht en sommige mensen misschien een traan zullen wegpinken tijdens het luisteren van “Carry On” maar ook wel een glimlach op hun gelaat zal toveren. Het duurde ongeveer 6 jaar voor er een volledige CD van Beyond The Labyrinth uitkwam. Laat ons nu hopen dat ons geduld van kortere duur is voor een volgend nieuw pareltje. We zijn blij met deze goed onthaalde “The Art of Resilience” CD en wachten vol ongeduld dat dit project ook live kan waar gemaakt worden?

Het moment is dan nu gekomen om zeker punten geven ?. Ook al is muziek geen wiskundeles en volgens mijn mening een gevoelskwestie zoals Art waarbij men Pro & contrast troef zijn.

Laat ons dan maar volgende becijfering geven : 9.2 / 10

Special thanks to Geert Fieuw

Facebook :  link –  Website : link

Review, Frank-HSJ

Photo;Reinhold Podevijn