Metal Against Child Cancer 2017

M.A.C.C. 2017

 

Met de nodige vertraging kan ik toch eindelijk mijn verslag brengen. Een hardnekkige griepvorm had mij in die mate te pakken dat ik nauwelijks nog uit mijn bed raakte. Met andere woorden, deze vogel voor de kat is een dikke week offline moeten gaan.

Voor deze negende editie stonden er alweer 7 goede bands geprogrammeerd, voor mij de ene al bekender dan de andere. Een reden te meer om de (voor mij) nieuwe bands te ontdekken en mee te feesten met de gevestigde waarden. Eerste band “Decades of Metal” begon al rond 17u, afsluiten van het festival was een eind na middernacht verwacht. Tijd genoeg om ook tussen de bands iets te drinken of te eten, de merchandise standjes te bezoeken alsook lotjes te kopen want er waren ook deze editie erg veel indrukwekkende prijzen te winnen via de tombola. Er was aan alles gedacht.

Decades Of Metal: 17u00 tot 17u30
Wildheart: 17u50tot 18u20
Speedqueen: 18u40 tot 19u20
Masters Of Rebellions: 19u40 tot 20u25
Scarved: 20u45 tot 21u35
Max Pie: 21u55 tot 22u55
Iron Mask: 23u15 tot 0u20

Decades Of Metal

Decades of Metal kon dus om 17u de aftrap geven en trakteerden ons voor een half uurtje metal van West-Vlaamse bodem. Of hun groepsnaam te maken heeft met het leeftijdsverschil tussen de leden onderling is me niet duidelijk, maar waar Kitte en Patrick meer ervaring hebben vulden Robin, Bert en Chevy dan meer aan met dynamiek. Of was het andersom? Voor mij mocht het allemaal nog wat meer zijn, want deze band was echt wel de moeite om vroeg naar het festival af te zakken. Het openen van een festival is niet de makkelijkste opdracht maar ze zijn daar toch vrij goed in geslaagd!

Wildheart

De Ninoofse formatie Wildheart kom je met regelmaat van de klok wel ergens tegen. Het viel trouwens wel op dat het publiek al talrijk opgekomen was en dat was eigenlijk verstaanbaar. Hun glammetal verbetert prestatie na prestatie en ook deze keer was niet anders. Ze gebruikten het podium helemaal. Hun wilde brok energie die zanger Farty, vingervlugge gitaristen Juice en Foxx, bassist Stevie Dee en drummer Thunderberck een half uur loslieten, stond ook deze keer garant voor vuurwerk. Ook hier vond ik het nieuw nummer “A stranger’s eyes” terug in hun setlist. Krakers van hun debuut zoals “Stone Cold Fox” en “Never let go” werden dan ook door de fans gretig meegezongen. De belichting daarentegen was minder, maar dat was zo gevraagd om de sfeer te verbetereren. “Photo Creativity Mode On” zeg maar.

Speed Queen

Rond twintig voor zeven was het tijd voor het Limburgse Speed Queen. Ze tourden eerder al doorheen Europa en konden onder andere met Evil Invaders of Ostrogoth het podium delen. Zij kregen 40 minuten om ons te overtuigen van hun heavy speed metal. Dat ze vingervlug zijn konden we in hun bandnaam wel verwachten, maar dat ze zoveel energie hadden, was me nieuw. Het publiek wist deze snelheden best te appreciëren, want zelfs een erg jonge metalfan stond zichzelf uit te leven op het podium. In een zwakke, vooral blauwe, belichting brachten een ganse reeks eigen nummers, maar zanger Thomas Kenis, gitaristen Andreas Stieglitz en Tom Neeskens, bassist Lander Savelkoul en drummer Toon Driezen kozen toch om af te sluiten met een speedy-oorwormpje in de vorm van UFO “Doctor Doctor”.

Masters Of Rebellions

Intussen was de klok al tot 19u40 doorgedraaid. Tijd voor drie kwartier Masters of Rebellions. Deze band kende in 2008 hun start en zijn afkomstig van de streek rond Charleroi. Ook hier veel rook op het podium maar toch weinig beweging. Gitarist Geoff, drummer Jean-Yves, zanger en bassist Arpad en keytarspeler Olivier pakten het duidelijk iets anders aan en ik had de indruk dat het publiek, na het vorige geweld, minder enthousiast werd. Hun muziek was ook aan pakje zwaarder te verteren. Of lag het aan het tijdstip, dat kon ook, want na enkele bands tussen de oren doet een mens honger krijgen en ’t was er intussen wel het uur voor …

Scarved

Scarved vond ik het buitenbeentje van de avond. Maar een vrouwelijk beentje dan, want deze female fronted rockband zetten rond kwart voor negen het podium voor een klein uurtje in beweging. Bij het begin dacht ik dat de band te zwak zou overkomen op deze metal avond, maar Caro kon me met de warmte en kracht van haar stem toch overtuigen dat deze band meer ballen hadden dan ik bij hun start dacht. Hun rock, met een eigen knipoog naar de classic rock en vooral de manier van het publiek mee te trekken vond ik opvallend. Verder troffen we nog gitarist Luc Vandessel en bassist Wim Wouters, die beiden meer dan goed presteerden. Geert Mariën zat achteraan het bonkende ritme aan te geven. Waar ik dus sceptisch tegenover stond, bleek achteraf toch een van de betere bands van de avond te zijn. Je ziet dat vooroordelen niet altijd juist zijn.

Max Pie

Waar ik dan wel naar uit keek, was Max Pie. In de vooravond kwam ik Tony Carlino tegen in de zaal en was verrast dat hij me nog herkende. Het was trouwens al van PPM-fest geleden dat ik hen live kon bewonderen. Of zou de positieve kracht van Facebook hier ook achter zitten … Intussen kwam hun progressive power metal plaat Odd Memories in 2015 uit, welke met veel positieve recessies ontvangen werd. Met Max Pie terug een Belgische band, al begint deze rode lijn een beetje zijn limieten op te zoeken, want een deel van de wortels van Max Pie lopen een beetje onder de Belgische ondergrens door. Nou ja, zo kritisch zijn we niet :-). Hun setlist bevatte nummers uit hun beginperiode, alsook recenter materiaal. Zo kon de aandachtige luisteraar opmerken dat hun genre in de loop van een grote 10 jaar toch van de classic rock meer richting melodramic prog metal geëvolueerd is. Ook hier erg weinig licht tijdens de indrukwekkende show. Van muzikale en technische perfectie gesproken … al waren er intussen een pak minder aanwezigen in de zaal. Onbegrijpelijk eigenlijk want zanger Tony Carlino, gitarist/keyboardspeler Thibaut Basely, drummer Sylvain Godenne en bassist Lucas Boudina gaven een uur het beste van zichzelf.

Iron Mask

Headliner van de avond en voor mij ook DE muzikale reden om naar dit festival te komen was Iron Mask. Hun neo-classical power metal slaat bij mij al een tijdje aan en dat gevoel is zelfs toegenomen toen vorig jaar Diabolica uitgebracht werd. Uitkijken dus hoe ze de nummers van dit pareltje die avond zouden brengen. Nu Diego verhuisd is naar Spanje, is het haalbaar geworden om hem live te laten meezingen bij de band. Voorheen woonde hij nog in Argentinië, en dat was natuurlijk een ander pak mouwen. De show begon met “the man with the Iron Mask” die op het podium rondliep, inclusief de attributen. Na enkele nummers bleken er enkele technische problemen met de gitaarinstallatie van Dushan te zijn, maar Diego heeft dit onverwachte euvel toch vrij mooi aangepakt door het publiek een serenade aan te bieden van Dio, onder de vorm van een sing along van “you’re a singer” en “holy diver”. Dankzij het meesterlijke samenspel van Dushan’s (alweer!) vurig gitaarswerk, de drumtechniek/snelheid van Ramy, de strakke basslijnen van Vassili Moltchanov en het inmense zangbereik/kracht van Diego speelden ze terug de pannen van het dak. Een vrij sterke setlist werd op het publiek afgevuurd en niet alleen ondergetekende moest nadien vaststellen dat zijn keeltje het ganse optreden in overdrive gezeten had. Gelukkig had ik een grote drankkaart gekocht en kon de schade grotendeels repareren met de nodige drankjes voor het goede doel. Na het optreden namen de heren uitgebreid de tijd voor een foto of babbel, zoals we dat al van hen gewoon zijn. Ook de merchandise stand was weer piekfijn en de laatste flesjes IRON MASK bier vlogen de deur uit. Nu Iron Mask telkens meer aanhang krijgt, zou je soms vergeten dat Magic Kingdom ook een project van Dushan is, waar Vass trouwens ook bass speelt. Zeker ook de moeite om die albums eens te checken!

Deze editie van Metal Against Child Cancer (M.A.C.C.) was voorbij gevlogen en dat is in feite enkel positief nieuws. Overal hoorde ik lof voor de organisatie en de bands. Benieuwd welke bands er op de tiende editie zullen staan, want ik zou er terug erg graag bij zijn als zovele toppers uit de Belgische metalscene in een dag voor mijn lens te laten passeren. Als ik een tip mag meegeven: misschien in de eerste paar nummers wat meer frontaal licht, zo zullen er ook goede foto’s zijn en kan daarna de sfeer nog beter geproefd worden.

 

Andy Maelstaf