Honeymoon Disease: Part Human Mostly Beast – CD review

Honeymoon Disease – Part human mostly beast

Het Zweedse Honeymoon Disease brengt 27 oktober hun tweede album uit: Part Human Mostly Beast. Deze rockers staan gekend voor hun melancholische en ruwe rockmuziek. Ze hebben al samen gespeeld met met bands als Avatarium, Dead Lord en Graveyard om er maar enkele te noemen. Ook voor dit nieuwe album hebben ze, zoals bij hun debuut, samengewerkt met producer Ola Ersfjord.

“Doin’ it again” is een rocknummer met zo’n typische undergroundsfeer, die door de backingvocals hier en daar geaccentueerd wordt. De stampende drum is dominant aanwezig maar een snedige gitaar weet met zijn solo’s die sfeer toch deels optimistischer te maken.

Het gaat er een stuk luchtiger aan toe in “Only thing alive”. Toch is dit een krachtig rocknummer waar een stevige basslijn het nummer tussen de lijntjes weet te houden. Die sfeer gaat door in “Tail twister” waar de gitaren een ruig en ruw kantje meegeven aan deze rocker. De drumlijn heeft de touwtjes stevig in handen.

Beetje typerend aan de stijl is de erg rustige en neerslachtige ballad “Rymdvals” met toch een opmerkelijke gitaarsolo. Naar het einde toe slaat deze diepe sfeer om, het tempo gaat de lucht in en het nummer eindigt een pak positiever.

Een vreemde contradictie: een nummer dat met een vrolijk en rustig deuntje begint dat gaat over een “Needle in your eye”. Het ontpopt zich in het refrein dankzij het zwaardere drum- en gitaarwerk naar een voller geluid. Telkens worden rustige en drukke passages afgewisseld.

“Fly bird fly high” is een rock ’n roller die je van de eerste noten al vasthoud en de sfeer van de sixties uitademt. Het typische gitaarwerk doet me direct aan vetkuiven en chevy’s denken. Je word in enkele seconden zomaar eventjes 70 jaar in de tijd terug gekatapulteerd. Beestig goed nummer door mensen gebracht.

We wanen ons met “Calling you” 20 jaar later. Zangeres Jenna heeft deze 80ies klinkende rocker schreeuwend in haar greep. De vurige vingervlugge gitaarsolo geeft samen het pompende drumwerk een indrukwekkende hoeveelheid energie af.

Echt op adem kunnen we niet komen, want ook “Four stroke woman” is een uptempo nummer waar de snarenplukkers hun accenten erg duidelijk leggen.

“Night by night” begint rustig. De bass haalt beetje bij beetje de overhand. Als wat later ook de drum en de gitaren van zich laten horen, valt Jenna ook in en krijgen we een rocknummer met relatief weinig variatie.

Gelijkaardig is “It’s alright”. In dit gemoedelijke nummer kon de zang me echter niet bekoren.

En dan heb je “Coal burnin'”, waar je de spanning beetje bij beetje voelt toenemen en ongeduldig het energieke nummer op gang komt. Het is bij momenten een vrij rechtdoor nummer waar je stevige rock te verwerken krijgt. Het tempo blijft hoog en de stampende drum voert de hitte telkens hoger en hoger tot dit vuurtje in alle kalmte uitdooft.

Met een laatste brok energie van “Electric eel” wordt deze plaat afgesloten, waar nog eens het gitaarwerk in de verf gezet wordt. Deze laatste werd als eerste single begin 2017 al gereleased.

Rock uit Zweden, dan verwacht je dat het goed zal zijn. Of je dat nu wil of niet, je legt de lat een stukje hoger dan anders. Wat opvalt is de minder geslaagde mastering waarmee deze CD uitgebracht werd. Hedendaags klinken vele producties echt als een bel waar de dynamiek vanaf spat. Als je dan een schijfje als dit beluistert valt dit natuurlijk direct op. Maar dat even ter zijde.

Het is toch wel even wennen aan de energieke en soms neerslachtige stijl die deze groovy soul uitblaast. Soms vind ik het net iets te ‘underground”, maar dat zal een persoonlijke smaak zijn die anderen net weten te appreciëren en deze band voor hen uniek maakt. Tijdens deze CD krijg je weinig tijd om te bekomen. Je word op een rocktrein gezet waar je pas na een uur af kan. Hier en daar zitten hele goede stukken in, maar ik vond dat de plaat bij momenten soms eentonig klinkt. Conclusie: best goed maar met nog ruimte voor verbetering.

75/10

Honeymoon Disease zijn
Jenna: zang en gitaar
Acid: gitaar
Cedric: bass
Jimi: drum

Band: Honeymoon Disease
Album: Part Human, Mostly Beast
Label: The Sign Records
Distributor Benelux: Sonic Rendezvous
Release datum: 27-10- 2017

Links:
https://www.facebook.com/HoneymoonDisease/
http://www.honeymoondisease.com/

Andy Maelstaf