Female Metal Voices Tour 2017

Female Metal Voices 2017

Dat de dames kunnen zingen bewezen ze nog maals op “Female Metal Voices Tour 2017” in een recent vernieuwde “Verlichte Geest”. Voor deze gelegenheid traden 5 bands aan, wat resulteerde in een full house. En dat het er heet aan toe ging moet ik wellicht niet uitleggen.

Om 19u zetten Elyose als eerste de avond in. Dit vijftal is afkomstig van Parijs. Ze kregen slechts een half uurtje om hun metal los te laten op het al talrijk aanwezige publiek. Justine Daaé (zang) en Ghislain Henry (bass) startten in 2009 deze band op en Marc De Lajoncquière (gitaar) en Pat Kzu (drum) vervoegden hen. Ze hebben twee albums, hun demo van 2009 niet meegerekend. Ze deelden al het podium met ondermeer Therion, Tarja Turunen en Stream Of Passion. Hun eerste videoclip “Rédemption” werd in mei 2015 uitgebracht en heeft sindsdien de kaap van 1.3 miljoen views overschreden. Een mix van gothic electro industrial symphonic metal, dat scherpt de oren, al kon ik niet al die items terugvinden. Muzikaal vond ik hen niet slecht, al vond ik Justine niet altijd even toonvast.

Tweede band was Xerosun, afkomstig van Ierland. Opvallend veel snaargeweld op het podium: bassist David Kuchar bespeelde een zes snarige bass en gitaristen Fiachra Kelly en Gareth Jeffs deden hun ding met 9 of 10 snaren. Indrukwekkend om te zien en te horen want dat gaf hun progressief melodic death metal wel een erg zware diepgang. Drummer Damian Dziennik ondersteunde hen met mokerslagen op zijn drum. Zangeres Martyna Hales-Yeates was zoals haar bandleden met camouflagestrepen versierd. Zowel clean en grunt afwisselend bracht ze enkele nummers en tijdens haar halfuurtje gingen haar lange haren wild tekeer. Ze konden met een tevreden publiek nog een laatste foto maken.

Intussen was de klok doorgedraaid tot 20u30. Tijd voor The Agonist, die 40 minuten kregen. Deze band van Montreal kon ik vorig jaar ook al fotograferen en gitarist Danny Marino wou tijd vrij maken voor een interview. Melodic metalcore is een toch opvallend ander genre en dat nam bij mij toch even tijd om aan te passen. Vorig jaar brachten ze hun vijfde album “Five” uit. Deze band is erg vaak live te zien (o.a. met Kamelot en Epica) en dat zal hun fanbase zeker ten goede gekomen zijn. Het is dus duidelijk dat deze band hun strepen al goed verdiend hadden en je hoorde ook dat we intussen muzikaal een versnelling hoger zaten. Vicky Psarakis (zang) was een streling voor het oog en oor. Naast gitaristen Danny Marino (die live een aantal keer technische problemen met zijn gitaarversterker had) en Pascal “Paco” Jobin  werd ze bijgestaan door Chris Kells op bass en Simon McKay op drum.

Ook het Noorweegse Sirenia kruiste mijn lens in het verleden. Ze zijn trouwens graag in ons landje te gast want destijds deden ze in België hun eerste buitenlands optreden. Morten Veland is het muzikale brein achter deze symphonic gothic metalband en staat live als gitarist op het podium. Vorig jaar brachten ze sinds hun start in 2001 al hun achtste album “Dim days of Dolor” uit. Emmanualle Zoldan is in Frankrijk ook gekend als mezzo sopraan, maar sedert het vertrek van Ailyn Gimenez staat ze bij Sirenia vooraan op het podium. Voorheen was ze al een tijd lang actief als backingvocaliste van de band. Een klein uurtje vloog voorbij en tal van hits passeerden de revue. Morten springt ook vocaal bij door de grunts, die soms een duistere kant van de band ondersteunt. Verder hoorden we Jan Erik Soltvedt op gitaar en Jonathan A. Perez op drum. Ze maken vaak gebruik van samples om hun muziek live te ondersteunen. Opvallend was het ontbreken van een bassist. Sirenia bracht een indrukwekkend dynamische set in dit nokvolle zaaltje, wat de temperatuur tot een pak boven extreem gebracht had. Of zou al dat vrouwelijk schoon er voor iets tussen gezeten hebben?

En toen we allemaal onze vochtigheid terug op peil gebracht hadden, was het al tijd voor de laatste band an de avond. Ook uit Canada afkomstig was The Birthday massacre. Het is muzikaal moeilijk hier een klever op te plakken, maar laten we het houden op new wave meets metal meets electropop. Zangeres Chibi was misschien niet de grootste van de band, maar ze had het publiek helemaal mee. Dat ze tijd namen om hun publiek op veel lekkere nummers te trakteren blaak uit een vrij lange setlist. Daar konden we diverse genres vinden, onder andere ook enkele dansnummers. De invloed van new wave meet al zijn typische kenmerken was nog duidelijk aanwezig en ook stond keyboardspeler Owen vaak onaards te staren vlak boven zijn publiek. Muzikaal zeker headliner waardig en daardoor was het een prachtige afsluiter van een geslaagd avondje.

Met dank aan Lucas Aerbeydt en Mike de Coene.

Andy Maelstaf