Devils Rock For An Angel 2017

Devils Rock For An Angel

Intro

Het mag … , wat zeg ik, het moet eens gezegd worden: een dergelijk groots festival op poten zetten, niet voor jezelf maar uit liefdadigheid (en de winst achteraf wegschenken aan goede doelen), het is een gegeven dat voor weinigen weggelegd is, zeker in deze moeilijk tijden. En toch doen An en Didier het, jaar na jaar, nu al voor de derde keer. Het spijtige noodlot overkwam hen maar ze bleven niet bij de pakken zitten. Dit spijtige voorval dreef hen ertoe om een festival te organiseren ter nagedachtenis van Celeste, hun nichtje die in 2012 de strijd tegen de vreselijke ziekte verloor. Jaar na jaar groeide het festival tot  wat het vandaag geworden is.

Het begon allemaal al vrij vroeg kort na de middag. Alles was piekfijn en de eerste gasten waren al present toen ik me kwam aanmelden. Telkens als Ann en Didier iemand konden verwelkomen, zag je dat ze het erg apprecieerden dat velen voor “hun” initiatief kozen, niettegenstaande er nog activiteiten op deze dag gepland waren. Je ziet dat ze hier naartoe geleefd hebben en dit hun hoogdag was. Ze waren ook bijna op elk voorgaand groot of klein festival te vinden om promotie te maken voor “Devils Rock For An Angel”. En laat het duidelijk zijn: ze verdienen het oprecht en dubbeldik om eens in de kijker gezet te worden. Je moet het maar doen om 10 bands en honderden muziekliefhebbers te overtuigen om naar het verre Zillebeke af te zakken.

Deafcon

Deafcon is een band met ferme knipoog naar Motörhead, de band die Lemmy Kilmister met zijn twee kompanen destijds uit de grond wist te stampen. Ook Deafcon heeft die uitstraling en brengen rock ’n roll van de bovenste plank. Ze zijn sterk niettegenstaande ze het slechts met hun drieën moeten doen: David Hugelier zingt en speelt bass, Cisse Vanijzere zit achter de drum en Benny Berlane speelt gitaar. Het pure rechtaan rechtuit aan hun muziek straalt uit en hun typische podium préséance wist me ook deze keer te raken. Elke keer ik hen bezig zie en hoor, vind ik dat ze beter worden. Dat kon je ook zien aan het (om 14u) al talrijk opgekomen publiek. Er waren zelfs fans vanuit Nederland afgekomen, die David persoonlijk verwelkomde. Dit muzikale trio kon me in een half uurtje in die mate overtuigen dat ik hun CD gekocht heb. Wat mij betreft mochten ze later spelen op de dag, maar dan hadden we misschien niet zo’n goede opener …

Loose License

Loose License uit Zwevegem kwamen als tweede en konden ons ook een half uurtje hun eigen materiaal brengen. Ze overdonderden het publiek met hun doom metal. Zelf ben ik geen liefhebber van dit genre en had deze gasten ook niet eerder gezien, maar ben toch lekker blijven kijken naar wat ze muzikaal en visueel brachten. Wat mij opviel waren vooral de hardere stukken, die plots met erg rustige momenten gecombineerd werden. Vrij opvallende combinatie vond ik als niet-kenner. Ofwel had ik de aankondiging van het laatste nummer gemist maar plots gingen de lichten aan en bleek dat hun set van een half uurtje erop zat. Mooie liedjes duren blijkbaar niet lang …

Citizinsane

Citizinsane is opnieuw een Vlaamse band, dit keer met wortels in Brugge. In 2013 waren ze de winnaars van Rock Rally “Den Ast”. Met Pantera en Annihilator als hun voorbeelden weten we dat we van deze vijf mannen thrash metal mogen verwachten. Vijf harde nummers vuurden ze in slechts een half uurtje op het publiek af en vooral de indrukwekkende frontman Steven Verstraete voelde zich als een visje op het podium. Verder zagen we Kevin Depoortere en Jeroen Verwee op gitaar, Wouter Deseine op bass en Roberto Devos achteraan op drum.

Razend

Uit de overblijfselen van Acrostichon en Outburst is een nieuwe band “Razend” ontstaan. Zangeres Caroline van den Brand kondigde hun Nederlandse band aan met “Wij zijn razend”. O boy, als dat maar goed komt … Misschien kwam dat wel door haar drankje dat op het podium stond. Daar kon ik een klein “beestje” in vinden, kenners zullen wel weten wat ik bedoel. Deze female fronted band uit Tilburg brengen voornamelijk een mix van death metal, thrash metal, speed metal en heavy metal. Bij deze band zat veel aggressie en power in hun nummers (mja, de naam alleen al), maar dat kan niet anders als je de mosterd haalt bij bands als Flotsam and Jetsam en Slayer. Zij lieten, een drie kwartier later, hun publiek buiten adem achter.

Eternal breath

Al sedert 1996 timmeren de heren van Eternal Breath aan hun weg. Het was een weg met ups en downs, maar zo te zien werpt het volhouden zijn vruchten af. Grondleggers gitarist Marino Decaluwé en zanger Andy Polvliet zijn er hedendaags nog altijd bij en in de voorbije jaren konden Robin Van Kaaizele op gitaar, Kenny Geerts op drums en Aäron Soen op bass de band vervoegen. Dat deze jonge injectie zijn vruchten afwerkt is duidelijk toen deze heren in 2016 hun CD “The Joker” konden voorstellen. Ook op het podium zagen we een erg dynamische band. Andy wist duidelijk de kneepjes om het publiek wakker te schudden want zijn interactie met het publiek was ronduit zalig. Soms kwam hij zelfs zover naar voor dat hij vanonder de spotlights weg kwam, om toch maar zijn publiek mee te krijgen. Menigmaal riep hij zijn publiek tot interactie toe en telkens zag je het publiek meer en meer bewegen. Origineel gevonden verdeelde hij het publiek in twee en begon met “Devils, let me hear you”. Daarna kwamen ook de Angels aan de beurt, om uiteindelijk alle thrashers samen uit volle borst te laten meebrullen. We kregen een handvol nummers met een kleurvolle belichting op de achtergrond. Het nummer “The Joker” werd met applaus onthaald. Ook hier vloog de tijd voorbij want na drie kwartier stonden er al een andere band klaar om het podium te betreden.

Splinterbomb

De eerste nummers die deze Nederlandse band uit ’s Hertogenbosch brachten waren zeer zwaar geladen. Hun groove trash metal met hardcore en death metal invloeden bleek een vrij groot contrast met de vorige band en was wellicht iets te groot. Het viel op dat, na het eerste nummer, het publiek zo onder de indruk was dat het applaus matig was. Naar het vorderde verbeterde de impact op het publiek want deze heren brachten op een vrij dynamische manier hun eigen nummers. De diep brullende stem van de eerder rustige Michiel van Bijnen confronteerde het publiek die duidelijk tijd nodig had om deze zware klanken te slikken. Met de hulp van Hein Willekens op gitaar, Joran de Raaff op bass en Jordy van der Slujs achter de drum kregen ze beetje bij beetje meer greep om na drie kwartier het podium met applaus te kunnen verlaten.

The Difference

Niettegenstaande deze band uit Bassevelde al 22 jaar zichzelf in het melodic progressieve doom wereldje weet te nestelen, heb ik hen pas dit jaar voor de eerste keer ontdekt. Door omstandigheden kon ik Dyscordia niet op Alcatraz festival op de gevoelige plaat vastleggen en zag voor mezelf een herkansing op het Herbakkersfestival. Ik was erg aangenaam verrast toen The Difference als support act begonnen te spelen.

Alhoewel de zaal nog niet helemaal vol was, waren intussen toch al een pakje meer muziekliefhebbers afgezakt. Ook deze keer waren de heren erg goed. Naast enkele oudere nummers konden we ook eens proeven van een tryout. Opvallend is dat deze band toch erg dynamisch het ganse podium gebruikt. Zanger Gerd Hanssens liet in een mum van tijd het publiek uit zijn handen eten. Met (relatief nieuwkomer) Ruben Dhaene en Steven van Hyfte als gitaristen konden we van enkele pareltjes genieten. Steven Mervielde op bass en Kristof Ingels op drum leidden “the groove” in goede baantjes. Zelf vond ik The Difference toch een van de betere bands en ook qua aanleuning naar mijn persoonlijke muzieksmaak. Een tof babbeltje achteraf met gitarist Steven van Hyfte hoorde ik dat deze band nog het een en ander van plan is. Zeker om in de gaten te houden!

Welicoruss

Ze zeggen dat de wijzen destijds uit het oosten kwamen. Deze heren kwamen deels uit die richting, want hun thuisfront blijkt deels in het verre Siberië en deels  in Praag te liggen. Onder de invloed van Amon Amarth, Nightwish en Children Of Bodom brachtten ze in de voorbije 15 jaar al enkele albums uit maar zijn momenteel op zoek naar een platenlabel.

De impressionante grote zanger Alexy Boganov dompelde ons onder in een roes van melodic black metal waaraan niemand meer kon of wou ontsnappen. De mokerslagen die drummer Ilya Ilyas Tabachnik toediende en de diepe klanken die bassist Dmitriy Zhikharevich op zijn publiek beukte waren ronduit duizelingwekkend. Combineer dat met de gitaarsolo’s van Gojko Maric en je zal snappen dat deze band wellicht de grootste invloed van de avond had op het aanwezige publiek. De heren waren ook nog eens uitgedost in de traditionele black-death kledij en waren geschminkt in diverse zwart-witte patronen. Deze pikzwarte muziek komt enkel tot zijn recht in een duistere sfeer en werd dan ook perfect gecreëerd door rook en passende rode belichting. Enkel jammer dat dit indrukwekkend spektakel moeilijk vast te leggen is op foto of video. Er hing bij momenten wel erg veel rook in de zaal, en dat bleek nog meer toen na het optreden de lichten in de zaal aan gingen.

Off The Cross

Opnieuw Belgische power aan de koordjes, deze keer afkomstig van Antwerpen. Samen met Jens De Vos, vormen Servaas Steurbaut, Stef Van Den Brande en Steven Van Crombruggen deze death brutal hardcore metalband. Ongeveer dezelfde periode vorig jaar kon ik hen al eerder in De Kreun aan het werk zien als support voor The Agonist. Ze kondigen zichzelf aan met “We will bring raw music to a fucked up world. You are not ready!”. Hoe kan je ooit voorbereid zijn op zoveel energie …  In een klein uurtje konden we terug in eenzelfde duister sfeertje ondergedompeld worden, echter de kracht was minstens maal twee. Op 18 oktober mogen deze heren het voorprogramma van MaYaN en Epica verzorgen in de Trix in Antwerpen. Deze jonge band is stijlweg een eigen baan aan het maken in het zwaardere segment van de Belgische muziekscène!

Bedlam in Belgium

Ooit gestart als AC/DC tribute band Isee/Theyee werd deze Waregemse band in 2016 door line-up wissels tot een nieuwe start gedwongen. Ze kozen voor de naam “Bedlam in Belgium”, naar de track op “Flick of the switch”. AC/DC speelde ooit eens langer dan de voorziene 23u en daarvoor wou de politie het concert stilleggen, met alle gevolgen vandien. Dit inspireerde de band destijds om een nummer te maken.

Ik had zoiets van “het is al vrij laat geworden en nu nog een tribute band … we zien wel”. En toen ze begonnen bleek al vlug dat het podium in vuur en vlam kwam te staan, waardoor ik perplex bleef genieten na het eerste nummer. Niet langer beseffende dat ik op dat moment mijn front foto’s moest nemen, stond ik te shaken op de rock ’n roll die zomaar van het podium droop. Ze hadden het publiek al van het eerste nummer in hun handen en toen nog meer klassiekers de revue passeerden ging het dak er helemaal van af. Opvallend was ook dat ze soms wat onbekendere nummers brachten en dat is best leuk. Het franse accent van de zanger klonk soms wat eigenaardig maar dat namen we er graag bij. Na een ganse resem nummers kwam er uiteindelijk toch een einde aan hun mega setlist, maar dat pikte het publiek niet. Prompt werd om bisnummers geschreeuwd. En ja hoor, we kregen meer en zo konden we een prachtig initiatief, zoals het een 12 uur eerder ook begon, in alle schoonheid eindigen.

Outro

Ann en Didier kon je die avond niet mislopen, ze waren gewoonweg overal aanwezig. Ze straalden gewoonweg. Je hoort ook van vele bandleden, die nadien in de zaal kwamen, dat de organisatie echt perfect is en dus wel heel veel pluimpjes kregen. En als je in de zaal rondloopt zie je ook dat de bands veel plaats kregen om hun merchandise te leggen, signeersessies te doen, foto’s te nemen met fans, … . Ook de vele mooie dingetjes die gemaakt werden als steun waren talrijk aanwezig en iedereen kon zijn goesting vinden in hangertjes, oorbellen, t-shirts, hoodies, … zelfs het “Devils Beer for an Angel” kon je er in mini kratje kopen. Ook een pluim voor de klank en belichting door Hans Berten van Solid Sound. Een dikke merci aan iedereen die hierbij geholpen had. Het was alweer de moeite, chapeau! Op naar een volgende editie!

 

Andy Maelstaf