CD review – Megasonic – Without warning

Megasonic – Without warning

 

Megasonic is gestart in 2012 als een studio project van gitaristen Jeroen De Bock en Lieven De Wolf, samen met zanger Dimitri Verhoeven. Pas na het eerste album in 2014 kwamen Thomas Abeel (bass) en Dries Deturck (drum) erbij en zo kon de band ook live aan de slag. Ik heb hen al enkele keren live bezig gezien toen ze nog tourden met hun eerste plaat en was aangenaam verrast toen het bericht kwam dat de opvolger eraan zat te komen. Intussen ligt die tweede langspeler voor me. Twaalf nummers (inclusief de intro) zorgen voor een goede drie kwartier Belgische melodic metal.

LINE-UP:

Dimitri Verhoeven – zang, keyboard

Jeroen De Bock – gitaar, keyboard, backing vocals

Lieven De Wolf – gitaar, backing vocals

Thomas Abeel – bass gitaar, backing vocals

Dries Deturck – drum

01 – Sirius A

De intro mist zijn doel niet. Het is een opbouwend nummer, beginnend op een mysterieus keyboard en wat later bijgestaan door een bijna sprekende gitaar. Het backingkoor geeft extra dimensie mee aan de climax.

02 – Atlas

Een oorstrelende gitaarriff nodigt je uit naar het eerste echte nummer. Zanger Dimitri Verhoeven neemt op dominante manier plaats boven het muzikale ritme. De één zal het een eigen timbre vinden, maar de lichte korrel in zijn stem vind ik best leuk en geeft extra punch. De positieve boodschap in de lyrics is dat je iets kan bereiken als je ervoor gaat. En dat hebben de heren goed gesnapt, we krijgen een erg prachtig nummer waar veel variatie in zit. De lekker progressieve toets bevalt me wel en als midden het nummer alles precies lijkt stil te vallen, is het de beurt aan Jeroen De Bock om een meer intiemere sfeer te brengen met zijn keyboard. Het verfijnde gitaarwerk neemt het over en beetje bij beetje beseffen we dat deze band veel te bieden heeft.

03 – Walk The Wire

Dit nummer start met een gitaarriff die je ook op een plaat van Judas Priest of Iron Maiden zou kunnen vinden. Woow, muzikaal top en erg uitnodigend naar het complete nummer. Het wordt een classic rock nummer waar de backing vocals een extra muzikale tint meegeven. De stevige gitaren zijn in dit uptempo nummer nooit ver weg en een pompende drum maakt dit nummer tot een van mijn favorieten. Dimitri klinkt precies wat voller en ligt wat beter in het nummer. Een erg sterk nummer.

04 – Run And Hide

“Run And Hide” werd als basis genomen voor een videoclip die eind september online kwam. Terug een erg aanstekelijk nummer waar je voor je het weet headbangend meedoet. Ook hier is muzikale variatie troef want de ritmewissels zijn bijna een visitekaartje geworden. Ook dit nummer heeft veel te bieden. Het eindigt met een meer hardcore-toets.

05 – Hammered

En plots zitten we in L.A. in onze cabrio. Met een ferme knipoog naar glamrock komt dit nummer vrij losjes over. Zalig cruisen over de highway.  Ook de solo in het nummer ademt de warme east-coast uit. En de vele “Oh Oh Oh”’s door de backingvocals zullen daar wel hun stevige steentje aan bijdragen.

06 – Someone

Midden de plaat is het event tijd voor een rustiger nummer. Deze ballad gaat over de zoektocht naar iemand om van te houden. Deze emotionele boodschap wist mijn hart te raken en het sentimentele nummer blijft hangen.

07 – Signal Fire

En terug de metal in. De stevige riff lijkt ons wel terug te katapulteren naar de metal van de 80ies. Een kruisbevruchting van Saxon en Judas Priest met een hedendaags sausje erover. Een vingervlugge gitaarsolo onderbreekt eventjes de riffende snaren. Het is het langste nummer op de CD. Van dit nummer kwam er begin augustus een lyric video uit. De aandachtige kijker kreeg al een stuk van het artwerk mee.

08 – Taking Back My Life

“Taking Back My life” heeft een negatieve sfeer. Het is een nummer waar men op zoek is naar zichzelf, maar er niet uit geraakt. Opnieuw een ander gezicht van deze band, maar niet voor mij weggelegd.

09 – Hit Squad

Het gaat er een stuk vrolijker aan toe bij “Hit Squad”. Opnieuw een uptempo nummer dat wat “glam” meets “rock ’n roll” in zich heeft. De ritme en tempo wissels zijn leuk alsook de half rappende vocalen.

10 – Down By The River

De bpm-meter wordt stevig teruggedraaid en met de snedige gitaren wordt dit een erg zwaar nummer. “Down By The River” toont opnieuw een ander gezicht en alhoewel dit stoner-achtige genre me minder aanspreekt, heeft het nummer wel iets waardoor ik  geboeid blijf tot de laatste noot.

11 –  Love Like Rain

Is dit dezelfde band? Jawel hoor. Dit bluesy getint nummer laat het zware gitaargedreun kilometers achter zich en slaat resoluut een andere weg is. Het is een easy listening nummer dat wel eigenaardig overkomt na de vorige krachtige en geladen nummers. Echter veel blijft er niet van hangen, het nummer kabbelt net iets te onopvallend en rustig verder van begin naar het einde.

12 – Last Man Standing

Groepen als Hammerfall en Bon Jovi hebben een identiek getitelde track op hun palmares, maar deze weet zich toch goed te onderscheiden en moet in feite niet onderdoen. We krijgen een stevig feel-good rock nummer dat catchy en vlot mijn oren inglipt. Een nummer dat goed in elkaar zit en vlotjes de nekspieren overbelast krijgt. Deze lekkere stamper is de ideale afsluiter en is opnieuw eentje de er voor mij uitschiet.

 

Dit album bevat enkele zijsprongetjes, die de een al meer zal kunnen appreciëren dan de andere. Al bij al zetten de heren een puike prestatie neer. We krijgen een ferme brok aangename melodic metal te verwerken met hier en daar een uitschieter. Met dergelijke albums en een puike live performance bouwen de heren er gestaag aan om een vaste waarde in de Belgische metalscène te worden. Ook nog een vermelding van het indrukwekkend mooie front-cover artwork door Rodrigo Gudina van de Core76 studios.

 

8/10

Met dank aan SLEASZY RIDER RECORDS

Andy Maelstaf