Let There Be Rock VII Schriek, Antwerpen, Belgium zaterdag 14 april 2018

Dark sabbath  – Black Sabbath tribute

Dark Sabbath mocht de aftrap geven. Deze tribute band bestaande uit 4 muzikanten spelen met volle overgave de songs van Black Sabbath. De fans werden ge trakteert op een playlist van de beste Sabbath songs! deze ouwe rockers staan voor stevigheid, ambiance en klasse! ze zetten de hele rockgeschiedenis van de legendarische rocker Ozzy Osbourne op zijn kop. Dit was blijkbaar eerste try out waar weinig van te merken was topprestatie!

For Evigt – Volbeattribute

For Evigt de Nederlandse, Volbeattribute brengt een eerbetoon aan de mannen van Volbeat. De ultieme mix tussen Johnny Cash, Metallica en Elvis! For Evigt bestaat uit vijf gasten met een grote liefde voor Volbeat uit Denemarken. Met herkenbare meezingers als A Warrior’s Call en het prachtige Lola Montez de band. Neemt het publiek mee op een roller Coster! en als afsluiter brengen ze nog het stevige Still Counting. Michael Poulsen zou beginnen blozen bij het horen van deze jongens.

Black Gadget – rock coverband

Black Gadget trakteerden ons op stevige covers met de nodige ambiance, rock ‘n roll op zijn best! Deze band weet van aanpakken. Met een gevarieerd aantal covers behoord Black Gadget zeker tot de top van de coverband. Tot in de perfectie gebrachte songs. Nummers Radar Love, Rocking in the free world en Killing in the name of werden luidkeels meegezongen. Het beste nummer werd tot laatste gehouden het prachtige The Wall waar Black Gadget hun volledige eigen versie van heeft gemaakt gewoon prachtig. Een waardige afsluiter Let There Be Rock VII!

Report/Pix: Wim Wuyts

Paaspop zet de toon voor fantastisch festivalseizoen2018


Het festivalseizoen is met Paaspop in alle hevigheid losgebarsten. Bezoekers uit alle windstreken reisden afgelopen weekend af naar Schijndel om drie dagen lang te komen genieten van muziek en entertainment. Wie de afgelopen drie dagen over het festivalterrein liep kwam oren en ogen te kort. Statige torens, een skyline van prachtig gedecoreerde circustenten een en talloze foodtrucks. En dan was er nog dat enorme aanbod van artiesten, bands en overige acts. Maar de regen zette toch een kleine stempel op de feestvreugde! Dit is een overzicht van mijn voorkeuren maar paaspop heeft veel meer te bieden dan dit.

Vrijdag 30 maart

Vuur

Zangeres Anneke van Giersbergende koningin van de Nederlandse metal. (O.a. The Gathering) met haar nieuwe progressive metalband vuur. Speelde gisterenavond in de tent Phoenix. Een pracht van een concert werd er neer gezet voor eigen public. Deze dame weet van aan pakken met een pracht stem speelt ze elke tent plat! Speelde enkele nummers van de The Gathering maar voor al uit haar Het debuutalbum In This Moment We Are Free Superenergiek en donker met ook heel veel schoonheid.

Avatar

Deze theatrale Zweedse band speelt melodieuze deathmetal. Sowieso kunnen deze mannen in kostuum bij aanvang al op veel gejuich rekenen. De energieke frontman (Johannes Eckerström) weet perfect hoe hij de boel op zijn kop moet zetten. Avatar levert een pracht show af.

 

Big Bat(Batmobile)

Big Bat is een samenwerking tussen de rockabillyband Batmobile en de blazerssectie van collectief Bosco. Speelde in de restlounge waar op dat ogenblik niet zo veel toeschouwers aanwezig waren. Spijtig voor de mannen van Big Bat(Batmobile)die zich erg in zetten om er een geslaagd feestje van te maken waar zij wonder wel in slaagde. De dansvloer werd goed gevuld met rockende en swingende menigte.

Zeke

Deze hardcore punk speedrock band uit Seattle Verenigde Staten . Ze speelde een loeihard concert met een halfgevulde jack Daniel’s tent! waar ze toch op een enkele trouwe fans konden rekenen waar na de eerste noten er een moshpit ontstond. Deze heren weten van aanpakken no nonsens recht toe recht aan zoals punkrock hoort te zijn.

 

Zaterdag 31 maart

Jett rebel

De flamboyant Jett Rebel is een muzikale alleskunner en liet de tent in de vroege avond volledig vol lopen. Speelde ruige gitaarrock tot super funky nummers Aan Jett Rebels talent valt niet te twijfelen. Rebel heeft zonder twijfel een onuitwisbare indruk gemaakt tijdens paaspop!

Popa chubby

De New York blues rocker Popa chubby. Die trouwens deze avond Jarig Was en zijn 58 verjaardag wilde vieren op paaspop liet de oude hanger om gebouwd tot bikers café vol ledig vol lopen. Het eerste nummer is direct de Jimi Hendrix cover Hey Joe waar Popa veel respect en bekendheid door heeft gekregen. Erg actief is Popa chubby niet op het podium. Het is de muziek die het moet doen en niet de show. Popa Chubby zette een heerlijk avond Blues Rock neer.

Kadavar

Het Duitse trio Kadavar speelt hardrock, psychedelische rock uit de vroege jaren zeventig. Ze speelden op het jack Daniel’s stage, de tent begon al vroeg vol te lopen. De goed bebaarde heren speelde een vrij ruige zet en met scheurende solo’s van Christoph Lindemann blaast Kadavar je van je stoel. Een ijzersterke optreden van dit Duitse trio. Perfect om het publiek van paaspop even flink wakker te schudden. Een van de hoogtepunten van deze dag.

Orange goblin

De Britten van Orange Goblin spelen stoner, doom, speed metal. Dat de groep onverwoestbaar is, bewijzen ze ook vandaag weer met een show waar geen speld tussen te krijgen is. We worden getrakteerd op een pracht optreden. De imposante boom van een frontman Ben Ward wil het publiek bij de show betrekken en er wordt volop ge crowdsurf. De afgeladen jack Daniel’s stage is getuige van een degelijke show

Zondag 1 april

Triggerfinger

Onze stoer rockers laten de Nederlanders volledig uit hun dak gaan! in een goed gevulde Apollo tent (main stage) staat onze Belgische trots. Onze Noorder Buuren lusten er wel pap van. Het openingsnummer ‘Colossus’ was meteen raak de tent was een kolkende massa. Dit Antwerps trio gooit hoge ogen op paaspop ze blijven gaan tot het laste nummer een topconcert!

Frank Carter & The Rattlesnakes

De jack Daniel’s tent was volledig vol gelopen voor Frank Carter & The Rattlesnakes. Het openingsnummer fang is er pal op de menigte is niet meer te houden! Het is dan ook onvermijdelijk dat de frontman het publiek in springt. Hij wordt op handen gedragen en staat op een gegeven moment letterlijk bovenop het publiek. De grootste hits Devil Inside of Me en I Hate You ontbreken nog. Die worden natuurlijk bewaard voor het laatst. De tracks worden dan ook keihard mee gebruld door het publiek.

Obituary

Wie death metal zegt, bedoelt Obituary.Deze zware jongens draaien al ruim 30 jaar mee in de death metal scene. Veel spektakel hoef je niet te verwachten van deze jongens. De nummers die ze spelen gaan door merg en been. De pauze tussen de nummers zijn soms wat aan de lange kant. maar toch blijven deze jongens boeien Zo hoort death metal te klinken zwaar en recht uit het slachthuis. Een degelijk optreden van een band waar we niet minder van verwacht hadden.

Black Label Society

Zakk Wylde staat vanavond met zijn Black Label Society op het podium de verwachtingen zijn hoog gespannen. Voor de gitaarliefhebbers is dit een fantastische avond. Het snelle vingerwerk en brute gitaargeweld een ijzersterk optrede en ook enkele ingetogen momenten op de piano. Spijtig dat deze meester op gitaar Zakk Wylde niet meer volk naar de tent lokte.

Report/Pix: Wim Wuyts

 

Triggerfinger en Douglas Firs @ poppodium 013 Tilburg!

Triggerfinger

Op 17 februari zakte een van de meest toonaangevende rockbands die ons België land rijk is af naar Nederland!
Met een nieuwe plaat onder de arm ‘Colossus’ stapte Triggerfinger gisterenavond zelfverzekerd het podium op. Het Antwerpse trio bestaande uit Ruben Block, Paul van Bruystegem en Mario Goossens en met gitarist Geoffrey Burton die het trio bij stond deze avond! ze deden het dak van de 013 er compleet afgaan een dollemansrit van Triggerfinger ! Met een prachtige drum solo van Mario Goossens Ruben Blok en bassist Monsieur Paul verzamelen zich rond het drumstel en slaan vrolijk mee. Dit was de laatste club show van Triggerfinger voor het festival seizoen.

 

Douglas Firs

Het support wordt verzorgd door het Gentse Douglas Firs is het project van singer songwriter Gertjan Van Hellemont.
Alhoewel ze nog vrij onbekend zijn, hebben ze hun strepen al verdiend.
Gertjan Van Hellemont en zijn band waren geweldig. Zelden gezien dat het volk zo mee was in het begin van de avond. Ik denk dat we nog vaak van Douglas en zijn Firs gaan horen, Wat mij betreft was gisteren Douglas Firs de ontdekking!

Report/Pix: Wim Wuyts

Metal Against Child Cancer 2017

M.A.C.C. 2017

 

Met de nodige vertraging kan ik toch eindelijk mijn verslag brengen. Een hardnekkige griepvorm had mij in die mate te pakken dat ik nauwelijks nog uit mijn bed raakte. Met andere woorden, deze vogel voor de kat is een dikke week offline moeten gaan.

Voor deze negende editie stonden er alweer 7 goede bands geprogrammeerd, voor mij de ene al bekender dan de andere. Een reden te meer om de (voor mij) nieuwe bands te ontdekken en mee te feesten met de gevestigde waarden. Eerste band “Decades of Metal” begon al rond 17u, afsluiten van het festival was een eind na middernacht verwacht. Tijd genoeg om ook tussen de bands iets te drinken of te eten, de merchandise standjes te bezoeken alsook lotjes te kopen want er waren ook deze editie erg veel indrukwekkende prijzen te winnen via de tombola. Er was aan alles gedacht.

Decades Of Metal: 17u00 tot 17u30
Wildheart: 17u50tot 18u20
Speedqueen: 18u40 tot 19u20
Masters Of Rebellions: 19u40 tot 20u25
Scarved: 20u45 tot 21u35
Max Pie: 21u55 tot 22u55
Iron Mask: 23u15 tot 0u20

Decades Of Metal

Decades of Metal kon dus om 17u de aftrap geven en trakteerden ons voor een half uurtje metal van West-Vlaamse bodem. Of hun groepsnaam te maken heeft met het leeftijdsverschil tussen de leden onderling is me niet duidelijk, maar waar Kitte en Patrick meer ervaring hebben vulden Robin, Bert en Chevy dan meer aan met dynamiek. Of was het andersom? Voor mij mocht het allemaal nog wat meer zijn, want deze band was echt wel de moeite om vroeg naar het festival af te zakken. Het openen van een festival is niet de makkelijkste opdracht maar ze zijn daar toch vrij goed in geslaagd!

Wildheart

De Ninoofse formatie Wildheart kom je met regelmaat van de klok wel ergens tegen. Het viel trouwens wel op dat het publiek al talrijk opgekomen was en dat was eigenlijk verstaanbaar. Hun glammetal verbetert prestatie na prestatie en ook deze keer was niet anders. Ze gebruikten het podium helemaal. Hun wilde brok energie die zanger Farty, vingervlugge gitaristen Juice en Foxx, bassist Stevie Dee en drummer Thunderberck een half uur loslieten, stond ook deze keer garant voor vuurwerk. Ook hier vond ik het nieuw nummer “A stranger’s eyes” terug in hun setlist. Krakers van hun debuut zoals “Stone Cold Fox” en “Never let go” werden dan ook door de fans gretig meegezongen. De belichting daarentegen was minder, maar dat was zo gevraagd om de sfeer te verbetereren. “Photo Creativity Mode On” zeg maar.

Speed Queen

Rond twintig voor zeven was het tijd voor het Limburgse Speed Queen. Ze tourden eerder al doorheen Europa en konden onder andere met Evil Invaders of Ostrogoth het podium delen. Zij kregen 40 minuten om ons te overtuigen van hun heavy speed metal. Dat ze vingervlug zijn konden we in hun bandnaam wel verwachten, maar dat ze zoveel energie hadden, was me nieuw. Het publiek wist deze snelheden best te appreciëren, want zelfs een erg jonge metalfan stond zichzelf uit te leven op het podium. In een zwakke, vooral blauwe, belichting brachten een ganse reeks eigen nummers, maar zanger Thomas Kenis, gitaristen Andreas Stieglitz en Tom Neeskens, bassist Lander Savelkoul en drummer Toon Driezen kozen toch om af te sluiten met een speedy-oorwormpje in de vorm van UFO “Doctor Doctor”.

Masters Of Rebellions

Intussen was de klok al tot 19u40 doorgedraaid. Tijd voor drie kwartier Masters of Rebellions. Deze band kende in 2008 hun start en zijn afkomstig van de streek rond Charleroi. Ook hier veel rook op het podium maar toch weinig beweging. Gitarist Geoff, drummer Jean-Yves, zanger en bassist Arpad en keytarspeler Olivier pakten het duidelijk iets anders aan en ik had de indruk dat het publiek, na het vorige geweld, minder enthousiast werd. Hun muziek was ook aan pakje zwaarder te verteren. Of lag het aan het tijdstip, dat kon ook, want na enkele bands tussen de oren doet een mens honger krijgen en ’t was er intussen wel het uur voor …

Scarved

Scarved vond ik het buitenbeentje van de avond. Maar een vrouwelijk beentje dan, want deze female fronted rockband zetten rond kwart voor negen het podium voor een klein uurtje in beweging. Bij het begin dacht ik dat de band te zwak zou overkomen op deze metal avond, maar Caro kon me met de warmte en kracht van haar stem toch overtuigen dat deze band meer ballen hadden dan ik bij hun start dacht. Hun rock, met een eigen knipoog naar de classic rock en vooral de manier van het publiek mee te trekken vond ik opvallend. Verder troffen we nog gitarist Luc Vandessel en bassist Wim Wouters, die beiden meer dan goed presteerden. Geert Mariën zat achteraan het bonkende ritme aan te geven. Waar ik dus sceptisch tegenover stond, bleek achteraf toch een van de betere bands van de avond te zijn. Je ziet dat vooroordelen niet altijd juist zijn.

Max Pie

Waar ik dan wel naar uit keek, was Max Pie. In de vooravond kwam ik Tony Carlino tegen in de zaal en was verrast dat hij me nog herkende. Het was trouwens al van PPM-fest geleden dat ik hen live kon bewonderen. Of zou de positieve kracht van Facebook hier ook achter zitten … Intussen kwam hun progressive power metal plaat Odd Memories in 2015 uit, welke met veel positieve recessies ontvangen werd. Met Max Pie terug een Belgische band, al begint deze rode lijn een beetje zijn limieten op te zoeken, want een deel van de wortels van Max Pie lopen een beetje onder de Belgische ondergrens door. Nou ja, zo kritisch zijn we niet :-). Hun setlist bevatte nummers uit hun beginperiode, alsook recenter materiaal. Zo kon de aandachtige luisteraar opmerken dat hun genre in de loop van een grote 10 jaar toch van de classic rock meer richting melodramic prog metal geëvolueerd is. Ook hier erg weinig licht tijdens de indrukwekkende show. Van muzikale en technische perfectie gesproken … al waren er intussen een pak minder aanwezigen in de zaal. Onbegrijpelijk eigenlijk want zanger Tony Carlino, gitarist/keyboardspeler Thibaut Basely, drummer Sylvain Godenne en bassist Lucas Boudina gaven een uur het beste van zichzelf.

Iron Mask

Headliner van de avond en voor mij ook DE muzikale reden om naar dit festival te komen was Iron Mask. Hun neo-classical power metal slaat bij mij al een tijdje aan en dat gevoel is zelfs toegenomen toen vorig jaar Diabolica uitgebracht werd. Uitkijken dus hoe ze de nummers van dit pareltje die avond zouden brengen. Nu Diego verhuisd is naar Spanje, is het haalbaar geworden om hem live te laten meezingen bij de band. Voorheen woonde hij nog in Argentinië, en dat was natuurlijk een ander pak mouwen. De show begon met “the man with the Iron Mask” die op het podium rondliep, inclusief de attributen. Na enkele nummers bleken er enkele technische problemen met de gitaarinstallatie van Dushan te zijn, maar Diego heeft dit onverwachte euvel toch vrij mooi aangepakt door het publiek een serenade aan te bieden van Dio, onder de vorm van een sing along van “you’re a singer” en “holy diver”. Dankzij het meesterlijke samenspel van Dushan’s (alweer!) vurig gitaarswerk, de drumtechniek/snelheid van Ramy, de strakke basslijnen van Vassili Moltchanov en het inmense zangbereik/kracht van Diego speelden ze terug de pannen van het dak. Een vrij sterke setlist werd op het publiek afgevuurd en niet alleen ondergetekende moest nadien vaststellen dat zijn keeltje het ganse optreden in overdrive gezeten had. Gelukkig had ik een grote drankkaart gekocht en kon de schade grotendeels repareren met de nodige drankjes voor het goede doel. Na het optreden namen de heren uitgebreid de tijd voor een foto of babbel, zoals we dat al van hen gewoon zijn. Ook de merchandise stand was weer piekfijn en de laatste flesjes IRON MASK bier vlogen de deur uit. Nu Iron Mask telkens meer aanhang krijgt, zou je soms vergeten dat Magic Kingdom ook een project van Dushan is, waar Vass trouwens ook bass speelt. Zeker ook de moeite om die albums eens te checken!

Deze editie van Metal Against Child Cancer (M.A.C.C.) was voorbij gevlogen en dat is in feite enkel positief nieuws. Overal hoorde ik lof voor de organisatie en de bands. Benieuwd welke bands er op de tiende editie zullen staan, want ik zou er terug erg graag bij zijn als zovele toppers uit de Belgische metalscene in een dag voor mijn lens te laten passeren. Als ik een tip mag meegeven: misschien in de eerste paar nummers wat meer frontaal licht, zo zullen er ook goede foto’s zijn en kan daarna de sfeer nog beter geproefd worden.

 

Andy Maelstaf

Oversense en Doro in De Kreun

Oversense en Doro in De Kreun

Oversense

Opener van de avond was Oversense. Bij de aanvang was de zaal al goed halfvol. Gezien deze band nieuw was voor mij, had ik hen vooraf wat uitgepluisd wist dat ik melodic metal mocht verwachten. Hun album ‘The Storyteller’ heb ik bewust niet opgezocht op youtube, ik hou van verrassingen. Met muzikale voorbeelden als Edguy, Sonata Arctica, Avantasia en Pretty Maids waren mijn verwachtingen misschien te hoog gespannen, want echt aanslaan deed het niet bij mij. Niettegenstaande hun goede pogingen, kregen ze er de drive niet in. Niet dat het slecht was, maar voor mij sprongen ze zeker niet uit de grote massa bands in dit (eerder melodic rock dan metal) genre.

Doro

Gelukkig had Doro iets meer in haar mars en toen ze op het podium haar eerste nummer begon, voelde je direct dat dit enkele niveau’s hoger zat. Intussen was de zaal quasi volledig vol, ook de balkon boven stond aardig gevuld. Het was ook ‘maar’ dinsdagavond, maar wie Doro eerder aan het werk gezien heeft, weet wat je mag verwachten. Opmerkelijk waren de erg warme dankwoordjes die ze haar Belgische fans toesprak om samen een feestje te bouwen. Doro stond op het podium met een indrukwekkende dynamische groep muzikanten rond haar, die duidelijk allemaal gedreven en goesting in een metalparty hadden. En zelf had ze er ook zin in, want na elk nummer wist ze altijd wel iets te vertellen of haar fans op de eerste rij handjes te geven. Uit de bijna twee uur durende setlist ontbraken de krakers zoals ‘Burning The Witches’ en ‘Rise You Fist In the Air’ niet. Opmerkelijke en indrukwekkende drumsolo middenin, die plots begon met de noten van ‘I love it loud’ van KISS. Ook werd een nummer opgedragen ter nagedachtenis aan Ronnie James Dio en Lemmy. Afsluiten deed de band met ‘All We Are’, maar toen wou het publiek duidelijk nog wat meer. Ze vroeg dan aan het publiek wat ze wouden horen en onder andere ‘Breaking the law” van Judas Priest speelden ze als afsluiter. Na het optreden nam Doro tijd voor foto’s te nemen of je album te laten signeren. De andere muzikanten kon je achteraf nog ontmoeten in de inkomhal. Knap, en dat bedoel ik niet alleen op de frontvrouw, maar de volledige muzikale beleving.

 

Met dank aan Filip Alcatraz, Alcatraz music

Foto’s en tekst: Andy Maelstaf

Wix en Freedom Call in De Verlichte Geest

Freedom Call in De Verlichte Geest

Wix

Deze heren met basis in Aalter brengen een mengeling van rock tot powermetal, in het engels maar het Nederlands slaan ze niet af. Een band met slechts drie leden klinkt natuurlijk anders dan met zes. Krachtig genoeg om een publiek te entertainen. Alhoewel Wix mij bekend is, zouden ze toch al 23 jaar bestaan. Toch is de sound die ze neerzetten vrij compleet en heb je niet het gevoel dat er iets ontbreekt. Voor de gelegenheid stond hun drum voor die van Ramy Ali (Freedom Call), waardoor het relatief kleine podium toch vrij goed gevuld was. Het speelde dus in hun voordeel om niet met zijn zessen te zijn.

Het Nederlandstalige nummer ‘ijsje’ viel op tussen de rest. Met een setlist van maar liefst 14 nummers konden ze het toekomende publiek opwarmen. Er is vrij weinig van deze band online te vinden en zelfs hun CD is moeilijk te vinden als je die na een optreden niet meer naar huis hebt. Ze brachten soms melodieuze meezingers maar de basis lag toch op de pure rocknummers. Bij momenten moest ik ook denken aan De Kreuners, maar dan met een extra portie ballen. Het was een vrij stevige set.

Freedom Call

Freedom Call is een Duitse power metal band, die in 1998 opgericht werd. Met hun happy metal konden de 4 Duitse heren de zaal makkelijk doen uit de bol gaan. Hun bijna 20 jaar ervaring op de planken werd snel duidelijk want al vanaf het eerste moment hadden ze het publiek in handen. Enig origineel bandlid Chris Bay heeft nog altijd stevig de touwtjes in handen en weet gelukkig niet van ophouden.

Stichtend lid Chris Bay neemt nog altijd de zangpartijen en gitaar voor zijn rekening, Lars Rettkowitz speelt ook gitaar. Tweede stichtend lid Ilker Ersin bespeelt de dikste snaren en sedert 2013 is de drumkit het speelterrein van Ramy Ali. En laat nu die laatste diegene zijn die vaak de schow steelt door zijn erg dynamische drumstijl. Dat deze band geen verdere introductie nodig heeft, bewezen ze in een klein maar quasi volle “De Verlichte Geest”.  De band is op toer met hun “Master of Light” tournee, waar ze recentelijk zowel van Zuid Amerika tot Japan en quasi alles wat ertussen ligt, bezocht hebben.

De avond werd ingezet met “Tears of Babylon” van hun album Legend of the Shadowking uit 2010. Een catchy opener waar het publiek al direct kon meezingen.  Verder kregen we een aantal nummers uit hun eerdere albums, waaronder de hits “Freedom Call”, “Union of the strong”, ”Carry on” of “Mr Evil”. Hun recentste album “Master of light” kwam toch vaak in de kijker door “Kings rise and fall”, “Hammer of the Gods”, “Master of light”, de meezinger “Metal is for everyone” die telkens mooi tussen hun andere hits genesteld zaten. Altijd leuk tussendoortje is het aangepaste “Hallelujah, Heavy Metal, Hallelujah, Freedom Call”.

Chris verandere soms van hoofddeksel, maar toen zijn pausmijter plots achterover kwam te liggen, had hij toch veel van Kabouter plop mee. Best grappig moment. Dat het volk goed opgewarmd werd, kon Chris aan de lijve ondervinden. Of beter gezegd, aan de bril want tijdens Mr Evil had hij een grote hoed met bril aan, die zo bedampt geraakten dat hij zijn publiek niet meer kon zien. Maar dat kon de charmente zanger niet van de kaart brengen en hoemeer het nummer vorderde verbeterde  de damp. Op een einde deed hij zijn bril al en zette die op zijn hoed met de gevleugelde woorden “It’s me”.

Na een groot uur verlieten ze het podium maar het was duidelijk dat het publiek nog wat meer wou. Een luid en aanhoudend applaus en gejuig lieten deze vier heren terugkeren om nog voor een laatste keer de tent in vuur en vlam te zetten met “Power and glory”, “Warriors” en “Land of light”. Het zal velen niet ontgaan zijn dat, nadat ze pas in Japan de grote zalen plat speelden, nu een veel kleiner zaaltje met dezelfde energie bestookten. Het publiek is was in Roeselare misschien kleiner in getal, maar de sfeer was subliem en dat beaamden de heren toen ze soms zelf applaudisseerden  en glimlachend hun applaus in ontvangst namen. Ze namen ook uitgebreid afscheid van hun publiek en voor wie nog op de foto wou of een babbeltje wou doen, namen ze uitgebreid hun tijd.

Andy Maelstaf

Female Metal Voices Tour 2017

Female Metal Voices 2017

Dat de dames kunnen zingen bewezen ze nog maals op “Female Metal Voices Tour 2017” in een recent vernieuwde “Verlichte Geest”. Voor deze gelegenheid traden 5 bands aan, wat resulteerde in een full house. En dat het er heet aan toe ging moet ik wellicht niet uitleggen.

Om 19u zetten Elyose als eerste de avond in. Dit vijftal is afkomstig van Parijs. Ze kregen slechts een half uurtje om hun metal los te laten op het al talrijk aanwezige publiek. Justine Daaé (zang) en Ghislain Henry (bass) startten in 2009 deze band op en Marc De Lajoncquière (gitaar) en Pat Kzu (drum) vervoegden hen. Ze hebben twee albums, hun demo van 2009 niet meegerekend. Ze deelden al het podium met ondermeer Therion, Tarja Turunen en Stream Of Passion. Hun eerste videoclip “Rédemption” werd in mei 2015 uitgebracht en heeft sindsdien de kaap van 1.3 miljoen views overschreden. Een mix van gothic electro industrial symphonic metal, dat scherpt de oren, al kon ik niet al die items terugvinden. Muzikaal vond ik hen niet slecht, al vond ik Justine niet altijd even toonvast.

Tweede band was Xerosun, afkomstig van Ierland. Opvallend veel snaargeweld op het podium: bassist David Kuchar bespeelde een zes snarige bass en gitaristen Fiachra Kelly en Gareth Jeffs deden hun ding met 9 of 10 snaren. Indrukwekkend om te zien en te horen want dat gaf hun progressief melodic death metal wel een erg zware diepgang. Drummer Damian Dziennik ondersteunde hen met mokerslagen op zijn drum. Zangeres Martyna Hales-Yeates was zoals haar bandleden met camouflagestrepen versierd. Zowel clean en grunt afwisselend bracht ze enkele nummers en tijdens haar halfuurtje gingen haar lange haren wild tekeer. Ze konden met een tevreden publiek nog een laatste foto maken.

Intussen was de klok doorgedraaid tot 20u30. Tijd voor The Agonist, die 40 minuten kregen. Deze band van Montreal kon ik vorig jaar ook al fotograferen en gitarist Danny Marino wou tijd vrij maken voor een interview. Melodic metalcore is een toch opvallend ander genre en dat nam bij mij toch even tijd om aan te passen. Vorig jaar brachten ze hun vijfde album “Five” uit. Deze band is erg vaak live te zien (o.a. met Kamelot en Epica) en dat zal hun fanbase zeker ten goede gekomen zijn. Het is dus duidelijk dat deze band hun strepen al goed verdiend hadden en je hoorde ook dat we intussen muzikaal een versnelling hoger zaten. Vicky Psarakis (zang) was een streling voor het oog en oor. Naast gitaristen Danny Marino (die live een aantal keer technische problemen met zijn gitaarversterker had) en Pascal “Paco” Jobin  werd ze bijgestaan door Chris Kells op bass en Simon McKay op drum.

Ook het Noorweegse Sirenia kruiste mijn lens in het verleden. Ze zijn trouwens graag in ons landje te gast want destijds deden ze in België hun eerste buitenlands optreden. Morten Veland is het muzikale brein achter deze symphonic gothic metalband en staat live als gitarist op het podium. Vorig jaar brachten ze sinds hun start in 2001 al hun achtste album “Dim days of Dolor” uit. Emmanualle Zoldan is in Frankrijk ook gekend als mezzo sopraan, maar sedert het vertrek van Ailyn Gimenez staat ze bij Sirenia vooraan op het podium. Voorheen was ze al een tijd lang actief als backingvocaliste van de band. Een klein uurtje vloog voorbij en tal van hits passeerden de revue. Morten springt ook vocaal bij door de grunts, die soms een duistere kant van de band ondersteunt. Verder hoorden we Jan Erik Soltvedt op gitaar en Jonathan A. Perez op drum. Ze maken vaak gebruik van samples om hun muziek live te ondersteunen. Opvallend was het ontbreken van een bassist. Sirenia bracht een indrukwekkend dynamische set in dit nokvolle zaaltje, wat de temperatuur tot een pak boven extreem gebracht had. Of zou al dat vrouwelijk schoon er voor iets tussen gezeten hebben?

En toen we allemaal onze vochtigheid terug op peil gebracht hadden, was het al tijd voor de laatste band an de avond. Ook uit Canada afkomstig was The Birthday massacre. Het is muzikaal moeilijk hier een klever op te plakken, maar laten we het houden op new wave meets metal meets electropop. Zangeres Chibi was misschien niet de grootste van de band, maar ze had het publiek helemaal mee. Dat ze tijd namen om hun publiek op veel lekkere nummers te trakteren blaak uit een vrij lange setlist. Daar konden we diverse genres vinden, onder andere ook enkele dansnummers. De invloed van new wave meet al zijn typische kenmerken was nog duidelijk aanwezig en ook stond keyboardspeler Owen vaak onaards te staren vlak boven zijn publiek. Muzikaal zeker headliner waardig en daardoor was het een prachtige afsluiter van een geslaagd avondje.

Met dank aan Lucas Aerbeydt en Mike de Coene.

Andy Maelstaf

Wildheart en Y&T in De Kreun

Y&T in De Kreun

Op 22 oktober was het terug feest in De Kreun. Reeds twee jaar op rij was Y&T te gast in Kortrijk en ook dit jaar was niet anders. Soms had ik het gevoel van “drie keer op rij, wie komt daar nog naartoe?”. Maar gezien de heren elke keer de boel gewoonweg plat spelen, weet je dat het terug een feest van jewelste zal worden.

Dit jaar konden de Belgische band Wildheart openen. Ze zijn zomaar uit de eighties geplukt en in De Kreun losgelaten. We kennen deze vrij jonge band van hun Wildfest festival, dat ook volgend jaar op 21 april plaats heeft. Met een eerder korte setlist van 6 nummers brachten de vijf gedreven muzikanten in een mum van tijd het publiek op temperatuur. Opvallend was wel dat ze met elk optreden vooruitgang maken want met de drive, amusement en techniek die ze avond speelden kon ik hen nog niet eerder gezien.

De meeste nummers kwamen van hun uitgebracht debuutalbum, maar toch stak “A stranger’s eyes”, een nieuwkomer, in de setlist. Onder luid applaus verlieten zanger Farty, schredding gitaristen Foxx & Juice, bassmaster Stevie Dee en drummachine Thunderberck het podium.

Y&T was dus voor het derde jaar op rij in De Kreun. De heren hadden de lijst nummers eens goed onder handen genomen. Opener van de avond was “Black Tiger”en dat vonden velen een goede keuze. Na enkele opwarmers zoals “Lipstick and leather” brachten ze enkele nummers van Meniketti zijn solo plaat. Zo hoorden we “Lay me down” en “Storm”.

“Wind of change” bracht een speciale sfeer, gezien dit nummer opgedragen werd aan de overleden bandleden. In maart overleed trouwens Joey Alves. Dave Menniketti zei dat het een raar gevoel gaf om als enige van de vier originele bandleden over te blijven. Een intens moment met zoveel passie gebracht, een kippenvel momentje.

Daarna kwamen nog enkele nummers aan zoals “Masters and slaves” en “Hang ‘em high” tot plots de eerste noten van “I believe in you” het tempo volledig naar omlaag draaide en we ademloos konden genieten van deze ballad. Dat de heren topmuzikanten waren wisten we al, maar elk kreeg de tijd om dat ook eens te bewijzen. Het was een streling voor het oog en oor hoe bassist Aaron Leigh de solo uit zijn instrument toverde.  Maar ook drummer Mike Vanderhule moest niet onderdoen want in een meerdere  minuten durende solo bewees hij zijn capaciteiten. Een lang en daverend applaus toonden aan dat het publiek dit erg wist te waarderen. Ook gitarist John Nymann nam voor een nummer de zang voor zijn rekening en kwam daardoor in het midden van het podium in de spotlight te staan. Het optreden in De Kreun was de afsluiter van het vasteland, maar ze gingen verder toeren in de UK.

Zeventien nummers verder kondigde Dave hun laatste nummer aan. Ze verlieten het podium onder applaus, dat zo sterk was dat de heren nog voor twee bisnummers terugkeerden. Ze hadden trouwens nog twee pareltjes “Rescue me” en “Forever” voor ons in petto. Een 20 nummers en quasi twee uur durend spektakel werd onder luid applaus en uitbundig gejuich afgesloten.

Het mag ook eens opgemerkt worden dat de belichting en klank van beide bands alweer perfect waren.

 

Accreditatie : ROCK-Pix Media

Kataklsym en Graveworm @ poppodium 013 Tilburg

11 oktober 2017

De Canadese deathmetal band Kataklsym, opgericht in Montreal in 1991, deze band viert namelijk het 25-jarige jubileum en voor de gelegenheid spelen ze tijdens deze tour dan ook de legendarische albums ‘Shadows & Dust’ en ‘Serenity in Fire’ volledig. Maurizio Iacono – zang probeert het publiek aan te zeten tot circle pits waar hij spijtig genoeg niet in slaagt. Maar kort gezegd een fantastische sfeer in deze kleine zaal.

 

Graveworm is een band afkomstig uit Italië en staat voor melodische deathmetal.en werd opgericht door Stefan Unterpertinger (gitaar)Ze speelden een ijzer sterke set van 8 nummers .De heren leken in topvorm en gaven een fantastisch optreden mocht zeker Langer geduurd hebben een band die er voor de volle 100% voor gaat.het publiek was volledig mee!

Wie vanavond aanwezig was in de 013 heeft kunnen genieten van twee bands zij leveren fantastisch werk door van aanvang tot einde te blijven boeien.

Report/Pix: Wim Wuyts

Devils Rock For An Angel 2017

Devils Rock For An Angel

Intro

Het mag … , wat zeg ik, het moet eens gezegd worden: een dergelijk groots festival op poten zetten, niet voor jezelf maar uit liefdadigheid (en de winst achteraf wegschenken aan goede doelen), het is een gegeven dat voor weinigen weggelegd is, zeker in deze moeilijk tijden. En toch doen An en Didier het, jaar na jaar, nu al voor de derde keer. Het spijtige noodlot overkwam hen maar ze bleven niet bij de pakken zitten. Dit spijtige voorval dreef hen ertoe om een festival te organiseren ter nagedachtenis van Celeste, hun nichtje die in 2012 de strijd tegen de vreselijke ziekte verloor. Jaar na jaar groeide het festival tot  wat het vandaag geworden is.

Het begon allemaal al vrij vroeg kort na de middag. Alles was piekfijn en de eerste gasten waren al present toen ik me kwam aanmelden. Telkens als Ann en Didier iemand konden verwelkomen, zag je dat ze het erg apprecieerden dat velen voor “hun” initiatief kozen, niettegenstaande er nog activiteiten op deze dag gepland waren. Je ziet dat ze hier naartoe geleefd hebben en dit hun hoogdag was. Ze waren ook bijna op elk voorgaand groot of klein festival te vinden om promotie te maken voor “Devils Rock For An Angel”. En laat het duidelijk zijn: ze verdienen het oprecht en dubbeldik om eens in de kijker gezet te worden. Je moet het maar doen om 10 bands en honderden muziekliefhebbers te overtuigen om naar het verre Zillebeke af te zakken.

Deafcon

Deafcon is een band met ferme knipoog naar Motörhead, de band die Lemmy Kilmister met zijn twee kompanen destijds uit de grond wist te stampen. Ook Deafcon heeft die uitstraling en brengen rock ’n roll van de bovenste plank. Ze zijn sterk niettegenstaande ze het slechts met hun drieën moeten doen: David Hugelier zingt en speelt bass, Cisse Vanijzere zit achter de drum en Benny Berlane speelt gitaar. Het pure rechtaan rechtuit aan hun muziek straalt uit en hun typische podium préséance wist me ook deze keer te raken. Elke keer ik hen bezig zie en hoor, vind ik dat ze beter worden. Dat kon je ook zien aan het (om 14u) al talrijk opgekomen publiek. Er waren zelfs fans vanuit Nederland afgekomen, die David persoonlijk verwelkomde. Dit muzikale trio kon me in een half uurtje in die mate overtuigen dat ik hun CD gekocht heb. Wat mij betreft mochten ze later spelen op de dag, maar dan hadden we misschien niet zo’n goede opener …

Loose License

Loose License uit Zwevegem kwamen als tweede en konden ons ook een half uurtje hun eigen materiaal brengen. Ze overdonderden het publiek met hun doom metal. Zelf ben ik geen liefhebber van dit genre en had deze gasten ook niet eerder gezien, maar ben toch lekker blijven kijken naar wat ze muzikaal en visueel brachten. Wat mij opviel waren vooral de hardere stukken, die plots met erg rustige momenten gecombineerd werden. Vrij opvallende combinatie vond ik als niet-kenner. Ofwel had ik de aankondiging van het laatste nummer gemist maar plots gingen de lichten aan en bleek dat hun set van een half uurtje erop zat. Mooie liedjes duren blijkbaar niet lang …

Citizinsane

Citizinsane is opnieuw een Vlaamse band, dit keer met wortels in Brugge. In 2013 waren ze de winnaars van Rock Rally “Den Ast”. Met Pantera en Annihilator als hun voorbeelden weten we dat we van deze vijf mannen thrash metal mogen verwachten. Vijf harde nummers vuurden ze in slechts een half uurtje op het publiek af en vooral de indrukwekkende frontman Steven Verstraete voelde zich als een visje op het podium. Verder zagen we Kevin Depoortere en Jeroen Verwee op gitaar, Wouter Deseine op bass en Roberto Devos achteraan op drum.

Razend

Uit de overblijfselen van Acrostichon en Outburst is een nieuwe band “Razend” ontstaan. Zangeres Caroline van den Brand kondigde hun Nederlandse band aan met “Wij zijn razend”. O boy, als dat maar goed komt … Misschien kwam dat wel door haar drankje dat op het podium stond. Daar kon ik een klein “beestje” in vinden, kenners zullen wel weten wat ik bedoel. Deze female fronted band uit Tilburg brengen voornamelijk een mix van death metal, thrash metal, speed metal en heavy metal. Bij deze band zat veel aggressie en power in hun nummers (mja, de naam alleen al), maar dat kan niet anders als je de mosterd haalt bij bands als Flotsam and Jetsam en Slayer. Zij lieten, een drie kwartier later, hun publiek buiten adem achter.

Eternal breath

Al sedert 1996 timmeren de heren van Eternal Breath aan hun weg. Het was een weg met ups en downs, maar zo te zien werpt het volhouden zijn vruchten af. Grondleggers gitarist Marino Decaluwé en zanger Andy Polvliet zijn er hedendaags nog altijd bij en in de voorbije jaren konden Robin Van Kaaizele op gitaar, Kenny Geerts op drums en Aäron Soen op bass de band vervoegen. Dat deze jonge injectie zijn vruchten afwerkt is duidelijk toen deze heren in 2016 hun CD “The Joker” konden voorstellen. Ook op het podium zagen we een erg dynamische band. Andy wist duidelijk de kneepjes om het publiek wakker te schudden want zijn interactie met het publiek was ronduit zalig. Soms kwam hij zelfs zover naar voor dat hij vanonder de spotlights weg kwam, om toch maar zijn publiek mee te krijgen. Menigmaal riep hij zijn publiek tot interactie toe en telkens zag je het publiek meer en meer bewegen. Origineel gevonden verdeelde hij het publiek in twee en begon met “Devils, let me hear you”. Daarna kwamen ook de Angels aan de beurt, om uiteindelijk alle thrashers samen uit volle borst te laten meebrullen. We kregen een handvol nummers met een kleurvolle belichting op de achtergrond. Het nummer “The Joker” werd met applaus onthaald. Ook hier vloog de tijd voorbij want na drie kwartier stonden er al een andere band klaar om het podium te betreden.

Splinterbomb

De eerste nummers die deze Nederlandse band uit ’s Hertogenbosch brachten waren zeer zwaar geladen. Hun groove trash metal met hardcore en death metal invloeden bleek een vrij groot contrast met de vorige band en was wellicht iets te groot. Het viel op dat, na het eerste nummer, het publiek zo onder de indruk was dat het applaus matig was. Naar het vorderde verbeterde de impact op het publiek want deze heren brachten op een vrij dynamische manier hun eigen nummers. De diep brullende stem van de eerder rustige Michiel van Bijnen confronteerde het publiek die duidelijk tijd nodig had om deze zware klanken te slikken. Met de hulp van Hein Willekens op gitaar, Joran de Raaff op bass en Jordy van der Slujs achter de drum kregen ze beetje bij beetje meer greep om na drie kwartier het podium met applaus te kunnen verlaten.

The Difference

Niettegenstaande deze band uit Bassevelde al 22 jaar zichzelf in het melodic progressieve doom wereldje weet te nestelen, heb ik hen pas dit jaar voor de eerste keer ontdekt. Door omstandigheden kon ik Dyscordia niet op Alcatraz festival op de gevoelige plaat vastleggen en zag voor mezelf een herkansing op het Herbakkersfestival. Ik was erg aangenaam verrast toen The Difference als support act begonnen te spelen.

Alhoewel de zaal nog niet helemaal vol was, waren intussen toch al een pakje meer muziekliefhebbers afgezakt. Ook deze keer waren de heren erg goed. Naast enkele oudere nummers konden we ook eens proeven van een tryout. Opvallend is dat deze band toch erg dynamisch het ganse podium gebruikt. Zanger Gerd Hanssens liet in een mum van tijd het publiek uit zijn handen eten. Met (relatief nieuwkomer) Ruben Dhaene en Steven van Hyfte als gitaristen konden we van enkele pareltjes genieten. Steven Mervielde op bass en Kristof Ingels op drum leidden “the groove” in goede baantjes. Zelf vond ik The Difference toch een van de betere bands en ook qua aanleuning naar mijn persoonlijke muzieksmaak. Een tof babbeltje achteraf met gitarist Steven van Hyfte hoorde ik dat deze band nog het een en ander van plan is. Zeker om in de gaten te houden!

Welicoruss

Ze zeggen dat de wijzen destijds uit het oosten kwamen. Deze heren kwamen deels uit die richting, want hun thuisfront blijkt deels in het verre Siberië en deels  in Praag te liggen. Onder de invloed van Amon Amarth, Nightwish en Children Of Bodom brachtten ze in de voorbije 15 jaar al enkele albums uit maar zijn momenteel op zoek naar een platenlabel.

De impressionante grote zanger Alexy Boganov dompelde ons onder in een roes van melodic black metal waaraan niemand meer kon of wou ontsnappen. De mokerslagen die drummer Ilya Ilyas Tabachnik toediende en de diepe klanken die bassist Dmitriy Zhikharevich op zijn publiek beukte waren ronduit duizelingwekkend. Combineer dat met de gitaarsolo’s van Gojko Maric en je zal snappen dat deze band wellicht de grootste invloed van de avond had op het aanwezige publiek. De heren waren ook nog eens uitgedost in de traditionele black-death kledij en waren geschminkt in diverse zwart-witte patronen. Deze pikzwarte muziek komt enkel tot zijn recht in een duistere sfeer en werd dan ook perfect gecreëerd door rook en passende rode belichting. Enkel jammer dat dit indrukwekkend spektakel moeilijk vast te leggen is op foto of video. Er hing bij momenten wel erg veel rook in de zaal, en dat bleek nog meer toen na het optreden de lichten in de zaal aan gingen.

Off The Cross

Opnieuw Belgische power aan de koordjes, deze keer afkomstig van Antwerpen. Samen met Jens De Vos, vormen Servaas Steurbaut, Stef Van Den Brande en Steven Van Crombruggen deze death brutal hardcore metalband. Ongeveer dezelfde periode vorig jaar kon ik hen al eerder in De Kreun aan het werk zien als support voor The Agonist. Ze kondigen zichzelf aan met “We will bring raw music to a fucked up world. You are not ready!”. Hoe kan je ooit voorbereid zijn op zoveel energie …  In een klein uurtje konden we terug in eenzelfde duister sfeertje ondergedompeld worden, echter de kracht was minstens maal twee. Op 18 oktober mogen deze heren het voorprogramma van MaYaN en Epica verzorgen in de Trix in Antwerpen. Deze jonge band is stijlweg een eigen baan aan het maken in het zwaardere segment van de Belgische muziekscène!

Bedlam in Belgium

Ooit gestart als AC/DC tribute band Isee/Theyee werd deze Waregemse band in 2016 door line-up wissels tot een nieuwe start gedwongen. Ze kozen voor de naam “Bedlam in Belgium”, naar de track op “Flick of the switch”. AC/DC speelde ooit eens langer dan de voorziene 23u en daarvoor wou de politie het concert stilleggen, met alle gevolgen vandien. Dit inspireerde de band destijds om een nummer te maken.

Ik had zoiets van “het is al vrij laat geworden en nu nog een tribute band … we zien wel”. En toen ze begonnen bleek al vlug dat het podium in vuur en vlam kwam te staan, waardoor ik perplex bleef genieten na het eerste nummer. Niet langer beseffende dat ik op dat moment mijn front foto’s moest nemen, stond ik te shaken op de rock ’n roll die zomaar van het podium droop. Ze hadden het publiek al van het eerste nummer in hun handen en toen nog meer klassiekers de revue passeerden ging het dak er helemaal van af. Opvallend was ook dat ze soms wat onbekendere nummers brachten en dat is best leuk. Het franse accent van de zanger klonk soms wat eigenaardig maar dat namen we er graag bij. Na een ganse resem nummers kwam er uiteindelijk toch een einde aan hun mega setlist, maar dat pikte het publiek niet. Prompt werd om bisnummers geschreeuwd. En ja hoor, we kregen meer en zo konden we een prachtig initiatief, zoals het een 12 uur eerder ook begon, in alle schoonheid eindigen.

Outro

Ann en Didier kon je die avond niet mislopen, ze waren gewoonweg overal aanwezig. Ze straalden gewoonweg. Je hoort ook van vele bandleden, die nadien in de zaal kwamen, dat de organisatie echt perfect is en dus wel heel veel pluimpjes kregen. En als je in de zaal rondloopt zie je ook dat de bands veel plaats kregen om hun merchandise te leggen, signeersessies te doen, foto’s te nemen met fans, … . Ook de vele mooie dingetjes die gemaakt werden als steun waren talrijk aanwezig en iedereen kon zijn goesting vinden in hangertjes, oorbellen, t-shirts, hoodies, … zelfs het “Devils Beer for an Angel” kon je er in mini kratje kopen. Ook een pluim voor de klank en belichting door Hans Berten van Solid Sound. Een dikke merci aan iedereen die hierbij geholpen had. Het was alweer de moeite, chapeau! Op naar een volgende editie!

 

Andy Maelstaf