Beyond The Labyrinth – Het Mega interview !

Rock-Pix medewerker Andy had een diepgaand gesprek met Beyond The Labyrinth groepsleider Geert Fieuw over het nieuwe album “The Art Of Resilience”

picture credit : Reinhold Podevijn

 

Hallo Geert, welkom. Ik was al een tijdje aan het wachten op de nieuwe CD en eindelijk is hij er. Hoe voelt dat voor jou om na enkele jaren terug een nieuwe CD te kunnen voorstellen?

Geert: Voor mij was het heel belangrijk dat we deze konden uitbrengen. Ik heb een tijdje in een dipje gezeten. Rond de vorige plaat Chapter III-stories hebben we heel veel promo gemaakt en hebben daar heel hard aan gewerkt, maar het ging eigenlijk niet zo goed met de line-up. We hadden toen al een probleem op die CD, want we hadden geen echte keyboardspeler meer, dus we speelden dan met een backingtrack.
Ik speel namelijk ook nog wat keyboard en ik was in 2011 overgegaan naar de combinatie keyboard/gitaar en we hebben een tijdje een extra gitarist aan boord gehad, maar dat was feitelijk niet zo slim, dat zorgde voor extra spanningen en stress – in plaats van uw concerten voor te bereiden ben je bezig met iemand in te werken. Eind 2011 is zanger Jo ook vertrokken. We speelden in 2012 op WizzFest en PPM-fest, die concerten gingen we echt niet laten schieten dus werkten we met een interim-zanger. Op dat ogenblik hadden Michel (Lodder, drummer van BTL) en ik al tegen elkaar gezegd: “Tijd voor plan B! Als er geen zanger is, dan doen we gewoon het concept “BTL featuring gastzanger X”. In 2012 hebben we dan de iTunes single ‘Unlock the Dream” met Tokie Ayos uitgebracht. “Wings”, de volgende single ging met Wim Nees als gastzanger zijn en Sjoerd Bruyneel als keyboardspeler en ze zijn beiden gebleven. In plaats van gastzangers zijn we dan terug naar het concept van een groep gegaan. We hebben zo anderhalf jaar gedraaid en hebben ook nog “Healer” en “Shades of Blue” op iTunes uitgebracht, en het voorprogramma gedaan van Y&T. Op dat ogenblik gingen we de 4de CD met als werktitel “Shape Shifter” opnemen, maar twee dagen na het concert van Y&T was het gedaan…. Eind 2015 heeft BTL ook nog onder dat concept de “Ghost Melody” single uitgebracht, met Oliver Wright op zang, en Oliver zingt ook op 2 nummers van de nieuwe CD.

Andy: Je hebt vele muzikanten rondom je aangesproken om je CD tot een juweeltje te maken. Toch heb je de kern van BTL. Hoe heb je de keuze van de muzikanten bepaald?

Links naar rechts : Dominic, Michel, Geert, Sjoerd. Picture credit : Reinhold Podevijn – location : Castelhof, Dilbeek

Geert: Er is veel gebeurd. Sjoerd en Michel hebben feitelijk gewoon een beetje een adempauze genomen, het is soms belangrijk rustpunten in te bouwen. Dat weet ik nu, maar dat heb ik toen moeten ondervinden. Zoals aangegeven, ik zat in een dip en op WizzFest zegt Flype (FireForce) tegen mij “’k Zal ekik ene zingen veur aa”. En ik besefte dat dit volledig binnen ons plan-B kaderde. Ook Wizz (Wizz Wizzard) en even later Josey (Ostrogoth) zeiden toe. Met Colin Flynn hadden we al twee demo’s opgenomen om te kijken hoe een song met extra orkestarrangement klinkt en Michel had daar al een demo drum op opgenomen.

Michel Lodder – Drums

picture credit : Reinhold Podevijn location : Maze of Loppem

Sjoerd Bruyneel – keyboards

picture credit : Reinhold Podevijn – location : Maze of Loppem

Dominic Heynderickx – Bass

picture credit : Reinhold Podevijn – location : Maze of Loppem

 

Ik begon te tellen en constateerde dat het wel kon lukken om een CD uit te brengen. Ik denk dat we 1 persaankondiging gedaan hebben in 2014, “Beyond the Labyrinth bestaat nog steeds”. Toen moesten we nog een bassist vinden en Dominic van Everglow had al 1 van die 2 songs met Colin Flynn ingespeeld en vroeg me of ik geen prog-groep kende die een bassist zocht. Alhoewel ik nog steeds vind dat we een hardrock band zijn heb ik eventjes niet over de semantiek willen discussiëren en heb hem voorgesteld om vast lid te worden.
Ik werk al heel veel jaren met Michel en als je er dan een Sjoerd en Dominic erbij hebt dan kan je al eens lachen. Het is wel niet het romantisch beeld van “we gaan samen eens een groepeke maken en bekend worden”. Het is “samen een groepeke maken en plezier hebben”.

Dan hadden we ook nog Monsters of Rock 2013, waar ik met Mark Nissenbaum samen “If You Believe” geschreven heb op de vleugelpiano in de bar, in het midden van de nacht, allebei ernstig in de wind, “goe scheef”, zoals ze bij ons zeggen. We hadden tegen elkaar gezegd “Eigenlijk moeten we deze song laten opnemen door Monsters Of Rock muzikanten,” en dat is exact wat gebeurd is : Alleen maar mensen die we kennen van op de Cruise – Sjoerd mocht van mij de keyboards niet inspelen op die song, ik heb die zelf gedaan (lacht): Tara Lynch op solo gitaar, David Reed Watson (Kill Ritual) op zang, Tommi Manninen (The Milestones) op drums, deze werden opgenomen in Helsinki door Pasi Rantanen van Thunderstone, en op bas Bob Goo (HangFire). Bob reist met zijn vrouw heel Europa af in zijn mobilhome,en heeft dus twee dagen op mijn oprit geparkeerd gestaan. Het zijn wel allemaal vrienden, kameraden en kennissen die meedoen, ooit zei iemand me “Maar je hebt geen bekende namen”, maar dat maakt helemaal niets uit. Dit is gedaan “with a little help from our friends”.

 

Voor 3 songs hebben we ook hulp gehad van het Nox strijkkwartet, en dat was wel een zeer bijzondere ervaring, maar voor de rest draait het allemaal rond deze kernmuzikanten. Dat is inspirerend, dat zijn leuke verhalen.

Op een bepaald moment hadden we gezegd “Ok, Wizz heeft een demo afgeleverd, en we zijn in gang geschoten – in september hebben we het bericht gekregen dat Wizz terminaal was en hebben we een tandje bijgestoken”.

Andy: Ja inderdaad, dat kwam hard aan. Ik had het jaar ervoor nog zijn “Dance with the Duvel” concert gefilmd, die hij samen met Luke Appleton bracht. Zo puur en zo mooi gebracht en kijk, enkele maanden later krijg je dan dit bericht, het doet wat met een mens, en zeker als je die beelden terug ziet.

Geert: We hadden al een demo, Karolien had een bericht gestuurd dat de opnames niet meer konden doorgaan en ik ben dan in de plaats naar daar gereden om hen te bezoeken. Voor de song had ik nog geen sologitarist voor de song en Sjoerd stelde Geert Annys voor. “Goed” zei Wizz, “we hebben nog nooit samengewerkt maar zo hebben we toch iets samen”. Erwin (FireForce) had ook gezegd “Ik wil er een spelen” en ik heb ze dan beiden opgeroepen naar de studio en ze zijn dat met veel plezier komen inspelen. We hebben er ook extra backings opgezet : Niet alleen Geert Annys en Sjoerd, maar ook mezelf en mijn dochter Louise die nog meegeholpen heeft toen we de clip van “Rock Lives On” opgenomen hebben voor Wizz.
Dan zijn we begonnen allereerst “Carry On” af te mixen, zodat Wizz daar zijn mening kon over geven. Daardoor hebben we de beslissing genomen om de mix uit te besteden aan Atomika Studios, hun mix van de song was zeker nog 10% beter dan de mijne. We zijn dus heel fier op de CD, heel blij dat we hem kunnen doen hebben dankzij de muziek en inspiratie van iedereen.
De mannen die nu de CD toekrijgen in L.A., Wales, Helsinki, … noem maar op … sturen nu bedankjes dat ze hebben mogen meewerken aan dit project en dan zeg ik “Neen, jij bedankt om mee te doen!”. Dat is ook wat mijn motto is: conceive, believe, achieve. Het staat ook onder ons logo, dat is het motto van BTL. Ik geloof erin om van een zwakte een sterkte te maken. We hadden geen zanger en nu hebben we heel veel fantastische gastzangers.

Andy: Dat is waar, je moet de knop kunnen omdraaien en daar je sterkte van maken.
Toen je enkele maanden geleden sprak om een nieuwe CD uit te brengen, had je het idee om die via crowdfunding te lanceren. We weten dat een CD handenvol centen kost. Hoe is dat verlopen? Hoe ben je op dat idee gekomen?
Geert: Ja inderdaad, we hebben een PledgeMusic gedaan hé. Tara Lynch had me dat platform aangeraden en dat heeft een goede basis opgeleverd. Toen we in 2005 “Signs” uitgebracht hebben, dan hebben we ook al mensen vooraf laten intekenen. Nu konden we een stuk breder gaan, als je via een Amerikaanse site gaat spreek je een breder publiek aan. We hadden niet alles binnen wat we hoopten binnen te halen, maar het was een goede start.

Andy: Het internet is sindsdien ook al een pak meer ingeburgerd, we zijn 12 jaar verder.
Geert: Inderdaad, maar de mensen hebben nog steeds liever een echte CD, een download kan je niet tekenen hé Andy.

Andy: Inderdaad, ik deel dezelfde mening hierin. Die kasten achter je zitten trouwens vol met CD’s.
Geert: Een ferme bibliotheek (glimlacht).

Andy: Jij hebt veel nummers zelf geschreven, samen met Sjoerd. Hoe begin je daar aan?
Geert: Ik schrijf (totnogtoe) altijd de nummers zelf. Inspiratie kan van overal komen. Vb hier staat de radio niet aan en ik hoor de klok tikken op de achtergrond. Dat kan inspirerend werken. Alles kan infeite een inspiratie zijn. Bijvoorbeeld: “Morning rendez-vous” (Signs). Elke ochtend ga ik in Sam’s Café in Brussel-Zuid een koffie halen en elke ochtend zie ik hetzelfde koppel samen een koffiemoment delen; Zij komt van de ene kant, hij van de andere kant, drinken een koffie en roken een sigaretje en gaan dan weer hun eigen weg. Ideale inspiratie voor een song dus.

Andy: Wat opvalt is het mooie artwork. Ik ken jou al een beetje en weet dat achter elk detail een verhaal zit. Zo ook achter de keuze van de foto’s in het boekje. Die boom in het midden is dat een verwijzing ?

 

 

Geert: De mooiste foto’s zijn van Reinhold Podevijn, zo ook de hoesfoto. Reinhold is onze vaste fotograaf sinds 2012, die soms ook eens inspringt voor videoshoots. Hij heeft ook 2de camera voor Wizz Wizzard’s “Crucified” gedaan. Voor de rest van de foto’s is het vrij simpel, als er geen credit staat heb ik de foto zelf gemaakt . In het midden van de digipak staat mijn favoriete boom, die staat op 2km van mijn deur. Ik weet niet wat ermee gebeurd is, hij bestaat uit twee halve stukken. Is er een bliksem ingeslagen? Ik weet het niet, hij is echt gespleten en hol aan één kant. En elk jaar hangen er weer bladeren aan. “The art of resilience” *grijnst*. De foto’s zijn allemaal gerelateerd aan mijn rock ’n roll reizen. Er zit altijd een verhaal achter elke foto. De foto op de achterkant van het album is een binnenfoto van de Holiday Inn in Helsinki, die er fantastisch industrieel uitziet en waar mensen dus ook zich van afvragen wat voor gebouw het is. Ik was daar voor het verjaardagsfeestje van Katri, de echtgenote van Tommi Manninen.

Andy: Wat leuk is, is de CD zelf, die eigenlijk een LP als uitzicht meekreeg. Ook hier zit een verhaal achter …
Geert: Het is geen LP, het is een single. Michel stelde voor “Laat het ons het uitzicht geven van een echte vinyl”. En dan heb ik een foto genomen van Mystery’s “She Likes Double Trouble” single waarvan de achterkant niet bedrukt was, en dan de hoesfoto in een eenvoudige, maar sterke tekening omgezet, die we ook op de T-shirts gebruiken.

 

Tommi sent us this picture .. :p

Andy: Wel terug een leuke link naar Geert Annys en Mystery …
Geert: Een knipoogje naar Geert Annys, die een van mijn guitarheroes is. Op 19 februari, met de presentatie, heeft hij voor mij zowel die single moeten tekenen als de eerste single van Stainless Steel, zijn eerste groep. In 1988 deed Geert demonstraties van Kramer gitaren, hij had toen een Baretta mee en een NightSwan. En ik had altijd gedroomd van een NightSwan, en verleden jaar heb ik eindelijk eentje kunnen overkopen van Rik Priem, ondertussen is daar ook nog een Pacer uit 1986 bijgekomen.

Andy: Van Rik Priem? Kleine wereld, mijn Kramer komt ook van Rik :).
Geert: En zo heb ik eindelijk mijn droomgitaar. En zo gaat het altijd in het leven, terwijl ik me aan het focussen was op mijn droomgitaar, besefte ik niet dat mijn andere gitaar, mijn Violette Ibanez RG 770 , van 1991, ook een moeilijk te vinden klassieker is. Ik heb intussen wel wat gitaren, maar ik beschouw mezelf niet als een gitarist, ik beschouw me meer als een songwriter.

Andy: Twaalf nummers, zoveel stijlen en melodieën gecombineerd, het is moeilijk om er een genre op te plakken.
Geert: Hoe zou jij het noemen? (nvdr : hier draait Geert het interview om en begint Andy uit te vragen)

Andy: De CD zou ik best omschrijven als 1uur geboeid luisterplezier in diverse stijlen, want één ding staat vast en dat is het feit dat de luisteraar een uur geboeid blijft en bij elk lied telkens verrast wordt.
Geert: Dat is het voordeel om niet aan een platenlabel vast te hangen. Er zijn groepen die verplicht zijn om om de zoveel maanden een album uit te brengen, wij maken in gans die tijd enkel een album van de beste nummers. Weet je nog dat je indertijd cassetjes maakte voor in de auto? Was dat dan allemaal hetzelfde?

Andy: Neen, ik koos de beste nummers van enkele groepen en zette die op een cassette.
Geert: Voila, de stijl bleef hetzelfde maar je koos de beste nummers van verschillende groepen. Dat gevoel heb ik hier ook, ’t is dezelfde stijl, het past bij elkaar maar het is een verzameling van de betere nummers gemaakt over de voorbije jaren.

Andy :zit er een rode lijn in de CD tussen de nummers?
Geert: Het gaat over jezelf bij de kraag te pakken en je te herpakken. No retreat no surrender. Het gaat over doorgaan, niet opgeven, veerkrachtig zijn. Een aantal songs waren al een tijdje geleden geschreven. Een tekst als “Carry On” heb ik voor mezelf geschreven. “Waiting for the Dawn”, wachten tot de donkere nacht voorbij is, nieuwe kansen ’s morgens, heb ik ook voor mezelf geschreven. Ik hou ervan om die verhalen te vertellen. De meeste zijn verhalen van hoop, maar het moet niet altijd zo zijn.
De eerste song, “The set up – Innocence Presumed”, waar Josey (Ostrogoth) op zingt gaat over de parachutemoord. Dat is een heel moeilijk onderwerp, hoe ga je dat brengen…? Stel dat iemand anders die moord gepleegd heeft, en de veroordeelde laten opdraaien heeft als ideale zondebok… Vanuit dat standpunt is de tekst geschreven.
De derde song op de CD (Prince of Darkness) is een tekst die ik samen met Colin Flynn geschreven heb. Het is het verhaal van Dracula, vanuit zijn standpunt. We hebben het zo verwoord alsof hij zich voor een rechtbank zou verdedigen en zijn twee gezichten laat zien. Uiteindelijk probeert hij nog “we hebben allebei verloren, laten we het een gelijk spel houden”, neen, zo gaat het niet hé. We hebben ook bvb “Shape shifter” over hoe om te gaan met een veranderende wereld: Ga je een nieuw pad creëren ? Stop je bij de minste weerstand ?

Andy: Dat zijn leuke anekdotes die je bij blijven, maar waar ook wij nu plezier aan hebben als we die dingen te weten komen.
Geert: Er zitten vele leuke linken in, zo zingt Josey ook bij HeartAttack. De foto’s van de eerste CD (“Signs,” 2005) werden door HeartAttack’s drummer Franky Bruyneel gemaakt aan de zuilen in Oostende.
Er zitten vele linken in naar Belgische groepen die al vele jaren samen werken en samen vechten – zoals bvb FireForce die nu ook een nieuwe CD opnemen. Soms denk ik dat we gewoon te koppig zijn om te stoppen.

Andy: Hoe zijn de opnames van de nummers verlopen? Nu en dan kwam er een gast naar de studio. Elk op beurt in de studio?
Geert: Die zijn allemaal apart verlopen. De meeste zijn naar de studio gekomen, maar er zijn ook mensen die het bij hen thuis gedaan hebben. Dat staat dan in het boekje er ook telkens bij. De drum van Tommi is in de studio van Thunderstone in Helsinki opgenomen, de zang van David Reed Watson in Colorado / Las Vegas, de zang van John Ferreira in Virginia, de zang van Tony van Max Pie in België. Veel opnames zijn ook bij mij thuis gebeurd natuurlijk. BTL repeteert in mijn studio en het drumstel staat daar permanent opgesteld. Sjoerd is enkele malen tot bij moeten komen maar Dominic heeft alles in zijn eigen studio opgenomen.

Andy: Dan moet je toch al een hele goede basis hebben om daar telkens de gasten hun ding mee te laten doen en dat synchroon te houden.
Geert: Ik heb alles in de demo zelf ingezongen. Mijn demovocals hebben er lang op gestaan. En ik klink als “Meat Loaf” meets “Bowie”, we konden het dus wel heel wat verbeteren. Om het synchroon en georganiseerd te houden werkten we met Logic Pro. Het moeilijkste is om te beslissen welke de goeie take is. Een beetje natuurlijk en ’t moet goed klinken.
Wat ik bijvoorbeeld ook doe, is niet overdrijven met mijn gitaren. Je gaat geen 22000 gitaren horen, maar eentje links en eentje rechts, de solo in het midden, misschien harmonisatie. Op de gitaarsolo van Dushan Petrossi (Magic Kingdom, Iron Mask) in “Fall Of The Raven” hoor je dat ook. Met hem heb ik in de jaren 90 nog samen gespeeld en eind 2014 heb ik voor hem de ‘Dragon Princess” clip geschoten.

Andy: Het nummer met Wizz staat online, een nummer waar jij de muziek en tekst voor geschreven hebt. Ik moet zeggen dat de titel “Carry On” door Wizz gezongen me wel een krop in mijn keel deed krijgen. Hoe stond Wizz er zelf tegenover om dat nummer te zingen?
Geert: Wizz is altijd een hele positieve mens geweest. Die tekst had ik al eerder geschreven maar we stonden allebei volledig achter de tekst. Dat was een boodschap die hij wilde nalaten. Op zijn ceremonie hebben we er niets over gezegd, we hebben daar geen reclame gemaakt. We hadden een paar dagen voor zijn overlijden op onze PledgeMusic site wel aandacht besteed aan de deelname van Wizz, niet wetend wat toen komen zou. Je wordt gezegd dat je geconfronteerd wordt met je eindigheid, met je eigen eindigheid. Vele mensen vroegen me of dit een Beyond The Labyrinth song was en ik zei gewoon “ja”. Nico (De Vreese, Hell Spawn en Rock Tribune) en Karolien (echtgenote van Wizz) hadden al een oproep gedaan om foto’s in te sturen voor de ceremonie, voor zijn afscheid, en we hebben dan ook de clip van “Carry On” op basis van dat idee in elkaar gestoken, als hommage. Commercieel is dat natuurlijk “not done” maar ik vond dat mensen niet noodzakelijk onze CD moesten kopen om het laatste liedje van Wizz te kunnen horen, en daarom hebben we de song ook op de sampler van Rock Tribune (april 2017) gezet. Wizz was voor mij een gigantische muzikant met zo’n groot hart waar ik naar opkeek en dat is de ervaring die zoveel mensen met hem hadden. Het was dan ook met plezier dat ik op WizzFest kon spelen en de videoclip voor hem kon doen of achter de schermen kwam filmen.

[youtube id=”W5QLdfcnn8Y”]

Andy: Hoe kwam de keuze voor het nummer “Someone is Watching over You” te nemen voor de nieuwe videoclip? Hoe ben je op dat verhaal gekomen?
Geert: Da’s gemakkelijk. Dat is een song van Sjoerd, waar ik de zanglijn en de tekst op geschreven heb. We weten uit ervaring dat, als zoiets gebeurt, de song nog net iets sterker is dan dat ik hem alleen zou geschreven hebben. Natuurlijk had de platenfirma ook al de songs al gehoord en zij zeiden dat ze dit wel een sterke song vonden. Moest dit de jaren 80 zijn, hij kon zo als single de radio op gaan. Maar helaas …. We vallen met onze stijl tussen alles door en de tijden zijn veranderd. Ik weet dat de song blijft hangen, dat er mensen troost in gevonden hebben op moeilijke momenten en meer moet dat niet zijn. Men zegt dat tegen zijn partner of zijn kinderen : “er is iemand die over je waakt”.
Om een video clip te maken, da’s natuurlijk een ander paar mouwen. Daar redeneerden we “Hoh, gaan we daar nu echt zo’n zoetsappige videoclip van maken?” en kwamen we opeens met het idee van de loverboy, de papa en het vriendje in één figuur. En zo geven we een nieuwe draai aan een inspirerende tekst, door hem op een andere manier te interpreteren. We hebben dat ook met “Wings” gedaan : “Fly away, you have your wings now” – over onafhankelijk en zelfstandig worden en zelf moeten leren kiezen. Dus wat doen we voor de clip van “Wings” ? Coole wagens, 14 airhostessen, vliegtuigen en rock’n’roll. Idem voor “Healer”, waar de tekst is “let me be your healer”, kom naar mij, ik ga je genezen, met plezier. En wat doen we dan ? Dan zetten we daar verpleegstertjes in korte rokjes in de clip. Het is dus niet de eerste keer dat we een clip lichtjes anders interpreteren dan wat de tekst zegt.

 

[youtube id=”cSpbZdeH2I4″]

 

Andy: De videoclip is op enkele kilometers van mijn deur opgenomen. Dat is, behalve de clip van Wizz, de eerste clip uit je CD. Volgen er nog?
Geert: Sjoerd en ik hebben daar al serieus over gediscussieerd . Momenteel weet ik het niet.

Andy: Misschien dat je zegt “We zitten nog met een idee” …
Geert: Hoh, we hebben heel veel ideeën. Conceive, believe, achieve. Maak het idee, je moet erin geloven en je moet het afwerken. Als het van mij afhangt hebben we 12 videoclips, maar wanneer ga ik die schieten? Hebben we genoeg ideeën? Bij een “Shape Shifter”, wat toch geen eenvoudige song is met een moeilijke structuur – snel in het begin, dan heel traag en dan weer veel sneller en sneller op het eind zie ik bijvoorbeelf zowel slow motion beelden, als time lapse, zoals destijds de film Koyaanisqatsi. Dat gebeurde ook op de “Individual Choice” clip van Jean-Luc Ponty die vroeger veel gespeeld op “Club-RTL”. De video werd destijds (1983) nog beeld per beeld geschoten met een Canon fototoestel. Dat was toen baanbrekend. Je moest een zware camera hebben, de belichting moest kloppen, je nam de foto’s 1 per 1 en die dienden dan nog ontwikkeld en gemonteerd worden… Nu doet iedereen dat met zijn iPhone. Dus mochten we een “ShapeShifter” doen, dan is dat eerder een soort van hommage aan dit soort films en clips. In “Someone Watching Over You” zitten er wel wat “Kill Bill” verwijzingen en we hebben die ook met een “cheap B-Movie attitude” opgenomen. Als je dan daar dan de shot ziet waar het afgehakte hand op de grond valt, dat is ook in slow-motion op de Iphone opgenomen. We hadden een plastieken hand en al. Dat was wel tof met de slow motion op de Iphone. We hebben ook wel wat bloopers, dat is altijd leuk om die ook eens te monteren.

Andy: Ook hier zaten enkele inside jokes in, zoals de tattoos die je hier en daar kon terugvinden als je goed keek. Leuk gevonden, zijn er nog andere zaken die verborgen boodschappen meekregen?
Geert: Inderdaad, ik had bvb op mijn gezicht een tattoo van een deel van het Beyond The Labyrinth logo, als verwijzing naar onze eerste clip “Time To Fly”. We hadden de tattoo met de tekening van Tara Lynch, die haar echtgenoot ook in het echt op zijn arm heeft, een fake AB/BA tattoo in de lettering van AC/DC, 1tje van “Hello Titty” en noem maar op. Een verwijzing die nog niemand gezien heeft zijn de maskers van “Ghost Melody” die op het rekje boven de katana’s staan. Dat doen we regelmatig, van de 1 clip naar de andere doorlinken. Zo hebben we ook ooit eens een videoclip gemaakt van “Ik hou van U” van Noordkaap. We hadden zo’n brilletje uit de Hema, maar die glazen moesten daar uit omdat we nogal scheel begonnen te kijken en die brilletjes zijn later ook nog in een andere clip opgedoken. In de clip van Healer zat ik ook in 1 van de scenes in de gang als zogezegd één van de patiënten, je ziet me maar een paar seconden want ik was vooral achter de schermen bezig, en daar heb ik exact dezelfde outfit aan als aan als in de clip van Wings. Er zitten in onze clips altijd knipoogjes, we kunnen niet serieus zijn hé.

Andy: Hoe kwam je bij Spinal Records? De vorige albums waren bij andere labels.
Geert: Ik heb een paar jaar geleden heb ik Marc de Keyser ontmoet op het eerste Rock-Pix-fest, die ook Komah onder de arm heeft. We vroegen ons af hoe we dat zouden aanpakken, en we wilden ons niet verplicht zien om concerten te spelen enkel en alleen om cd’s bij de mensen te krijgen … er is een andere manier hé : via het normale distributiekanaal gaan.

Andy: Komt die ook in de platenwinkels of enkel online?
Geert: In de winkels, zoals het hoort. Wij roepen hierbij iedereen op “Koop onze cd in de winkel. Bewijs eens dat het niet allemaal underground moet zijn!”. Sinds 17 maart is hij dus te koop. Ze hebben daar een heel sterk punt in hun distributie bij Bertus, ook in het digitale gedeelte. Itunes, Spotify, maar we weten dat de mensen die naar onze muziek luisteren liever iets tastbaars hebben want …

Andy: een download kan je niet tekenen.
Geert: We hebben ook alle singles de laatste vijf jaar op Itunes via Tunecore uitgebracht en dat kost elk jaar veel geld om te vernieuwen dus nu zijn we aan het kijken om ze opnieuw te kunnen aanbieden via een ander platform. Mensen kopen heel weinig downloads, want je hebt met Youtube een levende jukebox in huis.

Andy: De vorige CD’s heb ik leren kennen toen je op een platenbeurs in Aalst stond. Daar kon je me overtuigen om de drie ineens te kopen. Ben je ook van plan om die zo te verdelen of waar kunnen we die kopen?
Geert: Op 15/10 staan we in elk geval met een standje op de Metal Fun beurs in Aalst, en ze zijn natuurlijk ook wel op onze webstore verkrijgbaar en bij concerten. De eerste, “Signs” is overigens bijna uitverkocht.

Andy: In Aalst heb ik jou eigenlijk gezien en beginnen babbelen. Jij bleek de gitarist van Beyond The Labyrinth te zijn. Je had daar ook wat videoclips die aan het spelen waren en zo trok je mijn aandacht en een moment later liep ik met drie extra CD’s rond :).
Geert: Inderdaad, daar maakten we toen het verschil, daar vielen we op omdat je op kleine schermpjes de clips kon zien en beluisteren.

Andy: Youtube is inderdaad een heel toegankelijk medium, omdat je ook gevonden kan worden door te luisteren naar andere bands, waar dan aan de zijkant suggesties gegeven worden voor gelijkaardige bands en zo kan je ook opgemerkt worden. Langs de andere kant is het wel een gratis medium.
Geert: Net zoals Spotify.

Andy: Als artiest ga je daar niet direct iets financieels aan hebben maar je zal wel bekendheid krijgen.
Geert: Men zegt altijd dat dankzij het internet de promo veel makkelijker geworden is. De klassieke media zijn nog steeds veel belangrijker dan het internet. En terwijl iedereen bezig is met promotie op het internet, zet de platenfirma de groep in Villa Vanthilt, ze zetten een groep in het nieuws, of als het een minder bekende groep is stelt Ben Crabbé er een vraag over in Blokken, of in “Iedereen beroemd”.
We weten uit metingen dat per seconde uitzendtijd per tienduizend kijkers er een fan bijkomt. Dus in een mainstream programma als Vanthilt voor 300000 mensen gedurende 4 minuten, reken maar uit. Dat is ook zo op Studio Brussel. De manieren om daar in te komen zijn heel erg ondoorgrondbaar, dus je hebt daar heel weinig kans. Als wij in het nieuws willen komen, zal het enkel via een stunt zijn… Wij gaan nooit een Sportpaleis uitverkopen. Het zou al leuk zijn om ervan te kunnen leven maar dank zij mijn job heb ik de vrijheid om een CD uit te brengen zonder druk van een platenfirma.
We zitten natuurlijk wel in een verkeerd land, in een verkeerde stijl in een verkeerd tijdperk. We zorgen ervoor dat we mensen laten nadenken. Ik heb er ook ooit van gedroomd om … tja. ‘k Heb het voordeel dat ik een vaste job heb waardoor ik eens kan zeggen van “Weet je wat, we gaan eens iets speciaal doen met die digipak”. Dat kost wel iets meer om die te laten bedrukken maar kijk eens, het zijn unieke dingen, echte hebbedingen geworden. We zijn fier op het resultaat.

Andy: Je kan het ook commerciëler aanpakken en andere muziek maken, maar da’s je ziel verkopen.
Geert: Inderdaad, er zijn heel wat muzikanten in België die het mogen doen, want ze worden gesubsidiëerd en dergelijke, want ze weten van op voorhand wat “het product” is dat verkocht wordt aan “welke doelgroep”. Ik geloof niet in “Men wordt ontdekt”, maar wel in “Men wordt gepromoot”. Soms zijn er mensen die tegen mij zeggen van “Als je maar hard genoeg werkt, zal je ooit eens een single hebben waardoor je zal ontdekt worden”. Ik denk niet dat die personen de muziekbusiness kennen zoals ze is. Wij zijn “outside looking in”, de zottekes die graag zouden meedoen en doordat we het WILLEN doen, doen we het dan ook, maar tegen welke prijs. Vandaag is het veel makkelijker om succes te definiëren. Succes is voor mij “Kan ik over jou met muziek babbelen?” en over drie jaar zitten we op een andere plaats en zeggen we “Weet je nog, drie jaar geleden …” en wat is er nu veranderd, en we pakken dat gesprek weer op. Succes is zo relatief. Ik zou heel graag hebben dat ik ervan zou kunnen leven, but it’s not gonna happen.
Mensen hebben graag erkenning voor hun werk. Ook zo met onze gastzangers en degenen die van hen de foto gemaakt hebben die in het boekje staan. Als mensen dan gaan luisteren naar onze gastzangers en gastmuzikanten, dan ontdekken ze nog veel andere muziek. Ik zou zeggen : collect’em ALL! Als je op het boekje van Beyond The Labyrinth nog een handtekening bij wil, ga naar FireForce kijken, ga naar HeartAttack kijken, … verzamel de handtekeningen.

Andy: Inderdaad, zo moet ik, na al de concerten waarop ik Geert Annys al gezien heb, toch eens die boekjes van Mystery meedoen om te laten signeren …
Geert: We hebben ook enkele jaren geleden iets gedaan wat weinig andere bands gedaan hebben. We hebben een fotoboek uitgebracht. Dat is nu een collectors’ item.

Andy: Ja, dat weet ik en ik heb die. Ik verzamel dergelijke fotoboeken en die ontbrak nog.

Andy: Is er ook mogelijkheid om BTL live bezig te zien?
Geert: Vanaf eind 2017 zijn we opnieuw te boeken voor live concerten. We hebben een nieuwe zanger, Dragan, aan boord en geven op 23/12 een eindejaarsshow waar we de nieuwe line-up voorstellen – het kan natuurlijk wel zijn dat er enkele van onze gastzangers op het podium springen hee. De “Best Of” setlist is volledig samengesteld op basis van de voorkeur van de Beyond The Labyrinth fans ! Met die set willen we ongeveer anderhalf jaar kwalitatieve concerten spelen, terwijl we aan een 5de album schrijven, en ik zelf voorwerk aan de rock opera rond Nikola Tesla die ik enkele jaren geleden aangekondigd heb.

picture credit : Reinhold Podevijn – location : Maze of Loppem
picture credit : Reinhold Podevijn – location : Maze of Loppem

Andy: Is er nog iets dat je wil toevoegen aan het interview?
Geert: We wisten dat we een goeie CD afgeleverd hadden maar als je al deze positieve reacties ziet, dan geeft dat een goed gevoel. Dank je wel voor de leuke babbel, Andy!

Guest performances op “The Art Of Resilience” :

Josey Hindrix (BE) (o.a. Ostrogoth, HeartAttack) : Lead Vocals -“The Set Up (Innocence Presumed)”
Wizz Beauprez (+,BE) (Wizz Wizzard) : Lead Vocals – “Carry On”
Geert Annys (BE) (HeartAttack, ex-Mystery) : Guitar Solo, Backing Vocals – “Carry On”
Erwin Suetens (BE) (FireForce) : Guitar – “Carry On”
Louise Fieuw (BE) : Backing Vocals – “Carry On”, Choir Vocals – “Salve Mater”
Oliver Wright (UK, BE) (Blind Hands, ex-Epycenter, ex-Stallion) : Lead Vocals – “Someone Watching Over You”, Virtual Connection”
Tara Lynch (USA) : Guitar Solo – “Someone Watching Over You”, “Can’t Get Over You”, “If You Believe”
Colin Flynn (BE) : Lead Vocals – “Prince Of Darkness”, “Fall Of The Raven”
Nox String Quartet (SI, BE, SP, PL) : Strings – “Prince Of Darkness”, “Fall Of The Raven”, “Waiting For The Dawn”
Geoffrey Tarallo (BE, IT) : Lead Vocals – “Liberation Day”
Tony Carlino (BE) (Max Pie) : Lead Vocals – “Shape Shifter”
Chitral Somapala (LK,DE) (o.a. Red Circuit, ex-Avalon, ex-Power Quest) – Lead Vocals – “Can’t Get Over You”
David Reed Watson (USA) (o.a. Kill Ritual, ex Rage Of Angels) : Lead Vocals – “If You Believe”
Bob Goo (UK) (o.a. Ex-Hangfire) : Bass – “If You Believe”
Tommi Manninen (FI) (The Milestones : Drums – “If You Believe”
Elena Fieuw (BE) : Choir Vocals – “Salve Mater”
Filip “Flype” Lemmens (BE) (FireForce) : Lead Vocals – “Salve Mater”
Dushan Petrossi (BE, YU, IT) (Iron Mask, Magic Kingdom) : Guitar Solo – “Fall Of The Raven”
John Ferreira (USA, PT) (As The World Burns) : Lead Vocals – “Waiting For The Dawn”
Brian Copp (UK) (Rock Revolver) : Guitar Solo – “Waiting For The Dawn”

www.beyond-the-labyrinth.com