Alcyona – Trailblazer – CD review

Alcyona – Trailblazer

Alcyona was voor mij een totaal onbekende band. Google en zijn vrienden leerden mij dat deze band in 2010 in Belarus opgericht werd. Vorig jaar brachten ze twee veel belovende singles uit, “The Lost Valley” en “Enchantment”, die ook op dit full album terug te vinden zijn. Deze laatste is in slechts enkele maanden tijd goed op weg om de 10K viewers te halen en dat is meer dan reden genoeg om deze schijf wat van dichter te beluisteren. Het valt op dat alles mooi gedoseerd is ten opzichte van elkaar. Geen scheurend gitaarwerk dat de rest verdrukt of zo, waardoor de vrouwelijke (hoge) vocalen mooi geplaatst zijn.

“Enchantment” toont dit aan met veel sfeer en mooie muziek arrangementen. “Dreamroad” pakt het wat dromeriger en feeërieker aan. De mystieke intro van “The Kingdom of Might” ligt in het verlengde hiervan. Een keyboardmelodie, riffende gitaar en bonkend aanhoudend ritme bass/drum zorgen met de backingvocalen dat dit midtempo nummer meerdere dimensies krijgt. Ommekeer van sfeer bij “Sacred Fire”, wat een melodramatisch, neerslachtig tot zelfs een beetje negatief aanvoelt. “Osceola” is een rustig vocaal gedragen nummer. Erg sfeervol komt dit uiteindelijk uptempo. Progressieve gitaren in samenspel met de zangeres en de ritmewissels maken dit nummer erg varierend. De tragere stukken zorgen voor een balladsfeer die naadloos tempo en kracht wijzigt tot rockende passie.

De herinneringen die we te horen krijgen in “Memories in the Vessel” zijn niet bepaald vrolijk. Het is een nummer dat erg rustig in gang getrokken wordt. Een traag ritme dat vocaal bijgestaan wordt door bombastische en soms klagende zangstijl. Sfeervol en kwalitatief door elektrisch gitaargeweld bijgestaan dobbert het nummer traagjes voorbij, wint hier en daar wat kracht en tempo. In het tweede deel horen we zelfs vrolijke keyboardklanken die plots een Russisch aanvoelend ritme triggeren. En toch wordt de sfeer terug erg ingetogen door enkel piano die ons naar het einde van het nummer brengt.

In schril contrast staat het pak vrolijker en uptempo “The Lost Valley”. Vingervlug gitaargeweld gaat de clash aan met de vocalen, met enkel winnaars. Mijn favoriet. “Circle of Life” is nog eens zo’n nummer waar de capaciteiten in al zijn melodieuze aspecten van iedereen in de kijker komen te staan. “The Kings of Show” is met zijn aanstekelijk ritme een melodieuze aanval op mijn oren, dat tevens een knipoogje naar de groten in dit genre werpt. De progressieve kantjes en keyboardondersteuning zorgen bij mij dat dit nummer meerdere spins kreeg. “My Spring” werd op de backcover anders aangekondigd. Het is de afsluiter die erg rustig van start gaat. Ik vond het wat jammer om zo de plaat te beëindigen. En blijkbaar dachten zij dat ook want het nummer gaat crescendo naar een climax.

Ik heb het altijd moeilijk met klassieke (hogere) stemmen, maar had toch vrij weinig moeite om deze nachtegaal te aanhoren. Ze schittert op vele vlakken, krachtig, zuiver, hoog, laag, ze kan het blijkbaar allemaal vlotjes aan. Bijgestaan door een horde sterke muzikanten die tevens ook weten hoe je muziek boeiend kan houden van begin tot einde, kan ik enkel besluiten dat dit album een interessante combinatie aan ritme, stijlen en emoties bevat die je in een drie kwartier zelden op een schijf terugvind. Onbekend is onbemind zeggen ze wel eens, maar bij Alcyona zou die onbekendheid wel eens rap kunnen veranderen als ze dergelijke schijfjes maken.

87/100

Andy Maelstaf

Met dank aan Gino Puylaert