23 Acez – Embracing The Madness – CD review

23 Acez – Embracing the madness

23 Acez zijn:

Benny “Zors” Willaert – vocalen, ritmegitaren

Tom Tas – lead gitaren

Tom “Mundez” Hesters – basgitaren

Louis Van der Linden – drums

Wat songschrijver en zanger Benny “Zors” Willaert in 2012 als studio project “23 Acez” lanceerde, bleek veel meer in petto te hebben. Na de release van hun debuutalbum bleven de positieve commentaren niet uit. Intussen is dit project tot een echte live band geëvolueerd en komt binnenkort hun derde album uit. Met “Embracing The Madness” kiezen de heren om de randjes wat scherper te maken met een agressievere, complexere en scherpere stijl. Mixen en masteren van het album werd daarom ook aan Simone Mularoni uitbesteedt.

In de industrieel aanvoelende intro “Re” (klopt die naam wel?) krijgen we een eerste sessie gitaargeweld van hoog niveau. We zijn gewaarschuwd, het zal er hard, ruw en agressief aan toe gaan! Ook in “Animation” krijgen we aanvallende en progressieve schreddende gitaren. Alles is opvallend strak gespeeld. De schreeuwerige cleane zang, met korrel in de stem, maakt het ruwer en uniek, met plots erg rustige gitaarsolo die het nummer compleet omzwiert. Dezelfde kenmerken krijgen we in “Cellbound” maar er zit meer melodie in het gitaarspel.

“Shadows” gaat richting balled maar blijft teveel kracht te hebben om onder die noemer te vallen. Het tempo is misschien wel wat rustiger maar de agressiviteit blijft in “Where do you go” door het vlammende gitaarspel. Toch kent het nummer een melodieus refrein dat full speed rechtdoor gaat maar daarna telkens afgeknakt wordt door agressief gitaarwerk. Tof nummer! Gelijkaardig aan “Shadows” is ook “Embracing the madness” een ballad met ballen.

Het gaat een stuk zwaarder in “Expectations” door het tragere ritme en lange vocale uithaals. “Catch 23” gaat rustig van start, maar het midden stuk is een stuk heviger dankzij een solo, en eindigt naadloos in een overgang naar “Numb”. Ook een traag nummer maar met een erg vingervlugge gitarist aan het werk. De zang is een pak minder schreeuwerig en krachtig, maar dit is zeker niet slechter, integendeel. Opnieuw opvallend sterk soleergitaarwerk.

In “The deeper thing” krijgen we een melodieuze start. Het drumritme verandert vaak. Bij dieper kijken vinden we er heel veel stijlen in. Een mix van rustig en uptempo, solo en agressief. Ook “Evolution” begint traag, maar eerder mysterieus. Het nummer komt wel op gang maar het erg progressieve muzikale karakter krijgen we vele korte stiltes die beklijvend opvallen. De lange vocale uithaals in afsluiter “Freefall” doen ons precies dieper en dieper vallen. Door de snedige gitaren in een traag ritme klinkt het nummer donker.

Alhoewel elk kaartspel slechts 4 azen heeft, lijkt het alsof er hier 23 in volle actie bezig zijn. Met dit album zetten ze zich wel goed in de kijker dankzij het sterke energieke maar progressief karakter en agressief gitaarwerk in combinatie met krachtige zang. Ze geven een moderne kwinkslag aan de hedendaagse rock. Not 100% my cup of tea, maar da’s persoonlijk, maar wie houdt van het stevige werk zal hier een ferme kluif aan hebben.

www.23acez.be

www.facebook.com/23acez

78/100

Met dank aan Mike De Coene – Hardlife promotions

Andy Maelstaf